پژوهشگران: تماشای پرندگان میتواند به مهارتهای ارتباطی پس از سکته مغزی کمک کند
پژوهشگران میگویند تماشای پرندگان در دانشگاه مونتانا به بخشی مهم از روند بهبود پس از سکته مغزی تبدیل شده و راهی طبیعی و کمفشار برای تمرین ارتباط است.
در ایالت مونتانا در ایالات متحده، یک حیوان غیرمنتظره به بخشی از مسیر بهبود بیماران سکته مغزی تبدیل شدهاست.شاهینهای کوپر، پرندهای بومی آمریکای شمالی، ممکن است به نجاتیافتگان سکته مغزی این فرصت را بدهند که ارتباط برقرار کنند، صحبت کنند و پیرامون پرندهنگری یک جامعه شکل دهند و به آنها کمک کنند مهارتهای ارتباطیای را که معمولا پس از سکته از دست میرود دوباره بهدست آورند. یکی از شایعترین پیامدهای سکته مغزی، اختلال در توانایی صحبت کردن، درک گفتار، خواندن و نوشتن است که با عنوان آفازی شناخته میشود. این وضعیت حدود یکسوم نجاتیافتگان سکته را تحت تاثیر قرار میدهد و برآورد میشود هر روز حدود ۱۱ هزار نفر به آن مبتلا شوند. کاترین آف، پژوهشگر دانشگاه مونتانا، میگوید: «آفازی نوعی سرقت هویت است. مبتلایان به آفازی از نظر ذهنی چالشی ندارند؛ آنها در درون سر خود همان آدم قبلی هستند. چالش این است که عملکرد زبانی آنها تغییر کردهاست.» او برنامه جامع فشرده آفازی (ICAP) در دانشگاه مونتانا را بهطور مشترک مدیریت میکند؛ برنامهای که هدفش مقابله با این پیامدهاست.شرکتکنندگان معمولا هفتهای چهار روز و به مدت چهار هفته در این برنامه حضور پیدا میکنند که در مجموع حدود ۸۰ ساعت توانبخشی فراهم میکند. هر نجاتیافته از سکته مغزی با یک شریک ارتباطی آموزشدیده جفت میشود که معمولا دانشجوی تحصیلات تکمیلی آسیبشناسی گفتار و زبان است و در طول فعالیتها از برقراری ارتباط حمایت میکند، در حالی که بومشناسان پرندگان مسئول محتوای برنامه هستند. آف میگوید: «عملکرد ارتباطی تا زمانی که نخواهید درباره چیزی ارتباط برقرار کنید بهبود پیدا نمیکند. حالا از اتاق درمان بیرون آمدهایم و میگوییم: از بودن در کنار دیگران لذت ببرید، از بودن در فضای باز لذت ببرید و اجازه بدهید ارتباط خودش شکل بگیرد.» برای نجاتیافتگان سکته مغزی که با آفازی زندگی میکنند، حفظ مکالمههای معمول میتواند دشوار باشد و اینجا است که پرندهنگری وارد میشود و تعاملها را از صرفا زبانی به شکلهای گستردهتر ارتباط، مثل اشاره کردن، نقاشی کشیدن یا نگاه کردن به عکسها، منتقل میکند.به گفته پژوهشگران، این رویکرد به نجاتیافتگان امکان میدهد حتی وقتی گفتارشان محدود است از نظر اجتماعی فعال بمانند؛ آنها این یافتهها را در مقالهای تازه در نشریه علمی Frontiers in Bird Science (منبع به زبان انگلیسی) منتشر کردهاند. هرچند نتایج اولیه امیدبخش است، پژوهشگران تاکید میکنند که این برنامه هنوز در مرحله مفهومی است و آنها در حال گردآوری شواهد رسمی بالینی لازم برای اثبات اثربخشی بلندمدت آن هستند.لزوم بهبود کیفیت زندگی نجاتیافتگان سکته مغزیبرآورد میشود بروز و شیوع سکته مغزی در ۲۵ سال آینده همچنان رو به افزایش باشد. سکته مغزی در حال حاضر سومین علت مرگ و ناتوانی بزرگسالان در جهان است و خطر مادامالعمر ابتلا به سکته در ۱۷ سال گذشته بیش از ۵۰ درصد افزایش یافتهاست. همزمان، شمار افرادی که از سکته مغزی جان سالم بهدر میبرند در حال افزایش است و این موضوع ضرورت حفظ کیفیت زندگی آنها را در روند سالمندی برجسته میکند. پژوهشگران مونتانا هشدار دادهاند که دسترسی نابرابر به خدمات باکیفیت پیشگیری، مراقبت حاد و توانبخشی، روند بهبود را پیچیدهتر میکند. آنها استدلال میکنند که پرندهنگری میتواند دسترسی را نیز بهبود ببخشد. ویکتوریا دریترز، بومشناس پرندگان در برنامه زیستشناسی حیاتوحش دانشگاه، میگوید: «پرندگان از آن چیزهای نادری هستند که نقطه ورود شما میتواند هر جایی باشد؛ از نشستن و خیره شدن از پشت پنجره تا طراحی یک مسیر برای دیدن یک گونه منحصربهفرد.» دریترز میگوید: «میتوانید از همانجایی که هستید شروع کنید. در حیاط خانهتان چه دارید؟ موضوع دقیقا همین است.»