چالش وارثان یهودی فروش 180 میلیون دلاری نقاشی ون گوگ در ساتبیز

وارثان یهودی مالک سابق تابلوی مهمی از ونسان ون گوگ از ساتبیز خواسته اند تا این اثر را چند روز قبل از حراج در منهتن از فروش خارج کند و استدلال می کنند که این اثر تحت فشار در سال 1936 در نتیجه آزار و اذیت نازی ها فروخته شده است.

وارثان، که در ایالات متحده زندگی می کنند، می گویند که این نقاشی قبل از جنگ جهانی دوم در آمستردام در نتیجه ضررهای مالی متحمل شده توسط شرکت انتشاراتی خانواده آنها در زمان نازی ها فروخته شد. گونار اشنابل، وکیل وارث برلین، از ساتبیز خواست بدون شک ثابت کند که این تابلو در سال 1936 به ارزش بازار فروخته شده است و خانواده "حتی بدون حکومت نازی ها می خواستند این فروش را انجام دهند."

اشنابل در ایمیلی در 12 نوامبر به مارکو توراکا، رئیس بخش استرداد ساتبی نوشت: «در غیر این صورت، هیچ حراجی ممکن نیست برگزار شود.» در ایمیلی که در اختیار نیویورک تایمز قرار گرفت، او گفت که موکلش «آماده است برای راه‌حلی منصفانه و عادلانه با روح اصول واشنگتن در سال 1998 کار کند»، دستورالعمل‌های بین‌المللی که برای کمک به نهادها و دولت‌ها طراحی شده‌اند تا آثار مصادره‌شده یا غارت شده توسط نازی‌ها را مدیریت کنند.

"درختان شاه بلوط شکوفا" بخشی از مجموعه Blaquier-Arrieta است که فیلیپ هوک، مدیر اجرایی و نویسنده سابق ساتبی، در اعلامیه خانه حراج درباره فروش آن را به عنوان "موارد افسانه‌ای: زمزمه شده، دور از دید عموم" توصیف کرد. کارلوس پدرو بلاکیر و نلی آریتا د بلاکویر از بوئنوس آیرس شروع به جمع آوری هنر امپرسیونیستی و مدرن در دهه 1960 کردند.

ساتبیز در بیانیه ای اعلام کرد که تحقیقات گسترده ای را در مورد تاریخچه مالکیت این تابلو انجام داده است، اما نگفت که آیا این قطعه طبق برنامه چهارشنبه شب به حراج گذاشته می شود یا خیر.

خانه حراج گفت: "ما از نگرانی هایی که اخیرا توسط نمایندگان وارثان فیشر مطرح شده است آگاه هستیم و با آنها در مورد تاریخچه نقاشی گفتگو کرده ایم." "در حالی که تحقیقات ما تا به امروز ثابت نکرده است که این نقاشی تحت فشار فروخته شده است، ما اهمیت تعامل متفکرانه و سازنده با خانواده را درک می کنیم و متعهد هستیم که برای یک راه حل رضایت بخش متقابل تلاش کنیم."

"درختان شاه بلوط شکوفا" که بیش از 60 سال است در انظار عمومی دیده نشده است، یک شاه بلوط بزرگ در حال شکوفه است. سه زن خوش لباس با چتر آفتابی در حال دور شدن از بیننده در پیاده رو زیر آن هستند، در حالی که مردی تنها در جاده نزدیک می شود.

بر اساس کاتالوگ ساتبی، این نقاشی در سال 1909 توسط ساموئل فیشر، که پدربزرگ یکی از وارثانی است که توسط اشنابل نمایندگی شده و آن را از یک گالری پاریس خریداری کرده است، خریداری شد. او بنیانگذار شرکت چاپ و نشر برجسته آلمانی S. Fischer Verlag بود که فهرست نویسندگان آن شامل توماس مان، هرمان هسه و آلفرد دوبلین بود.

پس از مرگ فیشر در سال 1934، داماد او، گوتفرید برمن فیشر، شرکت را بر عهده گرفت. با به قدرت رسیدن نازی ها، بسیاری از نویسندگان این شرکت با ممنوعیت انتشار مواجه شدند. S. Fischer Verlag به دو قسمت تقسیم شد و برمن فیشر برلین را به مقصد وین ترک کرد تا به انتشار آثار خود ادامه دهد.

به گفته ساتبیز، خانواده «درختان شاه بلوط شکوفا» و دو اثر سزان را در سال 1932 یا 1933 نزد فروشنده والتر فیلشنفلد در گالری آمستردام پل کاسیرر به امانت گذاشتند. تابلوی ون گوگ برای نمایشگاهی در سال 1933 به موزه بویمنز (موزه بویمنز کنونی) در روتردام امانت داده شد و از آنجا برای نمایشگاه دیگری در سال 1934 به Kunsthalle در برن سوئیس رفت.

در سال 1936، فیلشنفلد این نقاشی را به یک مجموعه دار پاریسی فروخت. پس از چندین تغییر مالکیت دیگر، در سال 1975 توسط مالکان فعلی آرژانتینی خریداری شد. (نلی آریتا د بلاکویر، که در سال 2020 درگذشت، تنها وارث ثروت شکر لدسما بود.)

این ادعا بر آن فروش در سال 1936 متمرکز است، که اشنابل گفت سه ماه پس از خروج خانواده از برلین به وین صورت گرفت. نازی‌ها آنچه را که یهودیان در حال خروج می‌توانستند با خود ببرند محدود کردند و طبق تحقیقات اشنابل، خانواده مجبور شدند «مالیات پرواز رایش» را که بر کسانی که مهاجرت می‌کردند بپردازند.

پس از جنگ جهانی دوم، گوتفرید برمن فیشر کنترل شرکت انتشاراتی خود در برلین را دوباره به دست گرفت و به دنبال غرامت برای دارایی های مصادره شده خود شد. با این حال، او سعی نکرد برای نقاشی های فروخته شده در آمستردام ادعایی داشته باشد. در آن زمان، هیچ مبنای قانونی برای پرداخت غرامت برای فروش آثار هنری در قلمرویی که تحت حکومت نازی ها نبود - که هلند در سال 1936 چنین نبود، وجود نداشت.

اما در سال‌های اخیر، ادعای فروش آثار هنری تحت فشار در خارج از سرزمین‌های تحت حکومت نازی‌ها توسط مجموعه‌داران یهودی که از آزار و شکنجه رنج می‌بردند، به طور فزاینده‌ای منجر به شهرک‌سازی شده است. به عنوان مثال، سال گذشته موزه هنرهای زیبای برن تصمیم گرفت نقاشی آلفرد سیسلی را به وارثان کارل ساکس بازگرداند که در سال 1939 به سوئیس گریختند و سال بعد این اثر را در آنجا فروختند. این موزه گفت که "ناهنجاری هایی در فروش در سوئیس" پیدا کرده است.

در یک خبر، موزه توضیح داد که ترجیح می‌دهد از اصطلاح «ضایعات مربوط به آزار و اذیت نازی‌ها» استفاده کند تا «دامنه‌های احتمالی زیان را در داخل و خارج از حوزه نفوذ ناسیونال سوسیالیست پوشش دهد، از مصادره مستقیم توسط مقامات تا معاملات حقوقی تحت شرایط نامطلوب».

وی ادامه داد: «این همچنین شامل انتقال مالکیت به کشورهای ثالث خارج از حوزه نفوذ ناسیونال سوسیالیست می‌شود، جایی که «توقیف» به معنای فنی اغلب صورت نمی‌گرفت.

دختر گوتفرید برمن فیشر، گیزلا برمن فیشر، تا زمان مرگش در سال 2014، ادعاهای هنری خانواده را مدیریت کرد. در سال 2007، کریستیز نقاشی دیگری از مجموعه فیشر، پرتره سزان از همسرش را برای فروش در حراجی پیشنهاد داد. مانند ون گوگ فعلی، آن نیز نزد Feilchenfeldt در آمستردام سپرده شده بود و در سال 1936 فروخته شد. قبل از فروش 2007 (جایی که تابلو خریدار پیدا نکرد)، کریستیز با گیزلا برمن فیشر تماس گرفت تا او را در مورد حراج مطلع کند. او پاسخ داد و گفت که با آن مخالف نیست.

او در نامه خود به خانه حراج مورخ 2 فوریه 2007 نوشت: «من تمام حقوق خود را برای انجام این کار در آینده در رابطه با هر نقاشی دیگری که پدرم تحت فشار به دلیل آزار و اذیت آلمان نازی فروخته شد، محفوظ می دانم». او افزود که انصراف از ادعای سزان «به هیچ وجه در آینده سابقه ای برای نقاشی های دیگری که زمانی متعلق به ساموئل فیشر بود، ایجاد نخواهد کرد».

با ادعای جدید خود برای ون گوگ، نسل بعدی وارثان نشان دادند که با او موافق هستند.