چرا میامی مقصدی برای تبعیدیان سیاسی آمریکای لاتین است؟

هنگامی که فلاویو بولسونارو روز چهارشنبه از برزیل وارد میامی شد، به لیست بلندبالایی از سیاستمداران آمریکای لاتین پیوست که برای فرار از دستگیری یا پیگرد قانونی در خانه به این شهر گریخته اند.

آقای بولسونارو در انتخابات روز یکشنبه به رئیس جمهور لوئیز ایناسیو لولا داسیلوا شکست خورد و مقامات برزیل از او خواستند تا پاسپورت خود را به عنوان بخشی از تحقیقات پولشویی تحویل دهد. او سه شنبه شب به همراه همسر و دو دخترش از راه زمینی به آرژانتین رفت و سپس با هواپیمای شخصی به اکوادور و سپس به میامی رفت.

از آنجا، او بیانیه ای صادر کرد و مدعی شد که انتخابات تقلبی بوده و خود را "رئیس جمهور منتخب قانونی" برزیل معرفی کرد.

رهبران سیاسی تبعیدی از ونزوئلا، کوبا، نیکاراگوئه و سایر کشورها حامیانی در منطقه میامی پیدا کرده‌اند، جایی که جوامع بزرگ مهاجران لاتین تبار است و با ده‌ها پرواز روزانه بدون توقف به شهرهای بزرگ در دریای کارائیب و آمریکای مرکزی و جنوبی متصل است.

Guilherme Casarões، دانشیار علوم سیاسی در دانشگاه بین المللی فلوریدا در میامی گفت: «میامی مرکز است.

او خاطرنشان کرد که هجوم کوبایی‌های ضد کاسترو که از دهه 1960 و به ویژه از دهه 1980 شروع شد، احساسات ضد کمونیستی شدیدی را در شهر و به طور کلی به سمت راست هدایت کرد. بسیاری از کسانی که به میامی تبعید شده یا به میامی پناهنده شده اند، از جمله آقای بولسونارو، از سمت راست طیف سیاسی آمده اند.

آقای بولسونارو از حمایت پرزیدنت ترامپ نیز برخوردار است که همیشه در فلوریدا جنوبی حضور دارد. دکتر کازاریس گفت مارآ لاگو، باشگاه خصوصی رئیس جمهور و اقامتگاه در پالم بیچ، "پایتخت غیررسمی کشور است."

بسیاری از تبعیدیان آمریکای لاتین نیز ممکن است آن را راحت بدانند.

لویزا توربینو تورس، استادیار علوم سیاسی در دانشگاه آتلانتیک فلوریدا در بوکا راتون که در مورد سیاست و جنبش‌های اجتماعی برزیل مطالعه می‌کند، می‌گوید: «میامی یک چهارراه است، با پروازهای مستقیم تقریبا به تمام پایتخت‌های آمریکای لاتین، زبان و زندگی روزمره‌ای که احساس آشنایی دارد، و وکلا، بانک‌ها و رسانه‌هایی که قبلا در پذیرش مردم از منطقه تجربه داشته‌اند. این باعث می‌شود که کمتر شبیه تبعید و بیشتر شبیه به یک امتداد خانه باشد.»

در اینجا برخی از تبعیدیان سیاسی برجسته که منطقه میامی را به خانه تبدیل کرده اند آورده شده است:

فلوریدا جنوبی دارای بیشترین جمعیت ونزوئلایی در ایالات متحده است. هزاران نفر از آنها در اوایل سال 2020 در میامی گرد هم آمدند تا در تظاهراتی با عنوان خوان گوایدو، رهبر سابق اپوزیسیون که در سال 2019 پس از رهبری تظاهرات علیه دولت مستبد نیکلاس مادورو، خود را رئیس جمهور موقت اعلام کرد، گرد هم آمدند.

آقای گوایدو در سال 2023 پس از اینکه گفت که مقامات ایالات متحده و کلمبیا پس از ورودش به بوگوتا برای شرکت در مذاکرات درباره آینده ونزوئلا، او را سوار هواپیما کردند، در نهایت به میامی رفت. در اواخر همان سال، مقامات ونزوئلا گفتند که حکم بازداشت او را به اتهام سوء استفاده از پول دولتی صادر خواهند کرد.

او در میامی به صحبت درباره وضعیت سیاسی ونزوئلا ادامه داده است. او در ماه ژانویه به سی‌بی‌اس نیوز گفت که دستگیری آقای مادورو توسط ایالات متحده «عدالت» برای ونزوئلایی‌ها بود. او گفت: «این یک رژیم جنایتکار است» و خواستار برچیده شدن آن شد. وی همچنین ابراز تمایل کرد در صورت امکان به ونزوئلا بازگردد.

خوزه دانیل فرر، رهبر یک گروه مخالف برجسته در کوبا، سال گذشته پس از آزادی از زندان به درخواست دولت ایالات متحده وارد میامی شد. او به صدها هزار کوبایی پیوست که در دهه های پس از به قدرت رسیدن فیدل کاسترو در سال 1959 در انقلاب کمونیستی به میامی گریختند.

خروج آقای فرر ضربه ای به مخالفان در کوبا وارد کرد، زیرا او یکی از معدود رهبرانی بود که در تبعید باقی مانده بود. دولت ایالات متحده در آن زمان اعلام کرد که او به دلیل شرایط سخت زندان و تهدید علیه خانواده اش درخواست کرده بود کوبا را ترک کند. (کوبا نگهداری زندانیان سیاسی را رد کرده است.)

مارکو روبیو، وزیر امور خارجه، بومی این شهر که فرزند مهاجران کوبایی است، از او به میامی استقبال کرد.

ریکاردو آ. مارتینلی، که از سال 2009 تا 2014 رئیس جمهور پاناما بود، در سال 2015 کشورش را ترک کرد، چند روز قبل از اینکه دادگاه عالی کشور بتواند حکم بازداشت او را به اتهام فساد و جاسوسی غیرقانونی از رقبای سیاسی صادر کند. او این اتهامات را رد کرد و از آمریکا درخواست پناهندگی سیاسی کرد.

در سال 2017، او در کورال گیبلز، حومه میامی زندگی می کرد که مارشال های ایالات متحده او را به درخواست دولت پاناما بازداشت کردند. او سال بعد به پاناما تحویل داده شد. دادگاهی در پاناما سیتی او را در سال 2019 به دلیل جاسوسی سیاسی بی گناه شناخته و دستور آزادی او را صادر کرد.

او در سال 2024 به اتهام اختلاس به 10 سال زندان محکوم شد اما پس از یک سال به کلمبیا منتقل شد.

فلیکس مارادیاگا در سال 2021 نامزد ریاست جمهوری نیکاراگوئه بود که توسط دولت رئیس جمهور دانیل اورتگا که نزدیک به 20 سال کشور را کنترل کرده بود دستگیر شد. آقای مارادیاگا در سال 2023 به طور ناگهانی آزاد شد و به سمت منطقه میامی رفت. او و حدود 200 زندانی سیاسی دیگر پس از آزادی تابعیت نیکاراگوئه خود را سلب کردند.

از میامی، آقای مارادیاگا رهبری یک حزب مخالف به نام مسیر تغییر را برعهده داشته است که شامل تبعیدیان می شود اما در نیکاراگوئه نیز به صورت مخفیانه فعالیت می کند.

آقای مارادیاگا بخشی از جمعیت بزرگ نیکاراگوئه ای است که در سویت واتر، شهری نزدیک میامی زندگی می کنند. بسیاری از زندانیان سیاسی که به ایالات متحده آزاد شدند، ساکن فلوریدا جنوبی را انتخاب کردند.

فرانچسکا رگالادو خبرنگار تایمز است که اخبار فوری را پوشش می دهد.

ویکتور ماتر که به مدت 25 سال گزارشگر و سردبیر روزنامه تایمز بوده است، اخبار ورزشی و فوری را پوشش می دهد.