چه کسی تحت تأثیر اعتصاب هفته آینده است و آیا می توان از آن در یک معامله لحظه آخری جلوگیری کرد؟

به نظر می رسد یک دوره قابل توجه صلح صنعتی به پایان رسیده است.

در عرض چند روز، تقریبا همه مدارس در ایالت ممکن است در نتیجه اقدامات صنعتی تعطیل شوند، در حالی که ممکن است هزاران بیمار وقت ملاقات خود را لغو و مختل کنند.

صدها هزار نفر از کارکنان بخش دولتی هنوز بدون یک قرارداد جدید حقوق هستند و به نظر می رسد نشانه کمی از نزدیک شدن بین اتحادیه ها و دولت وجود دارد.

حتی در بدترین سال‌های ریاضت اقتصادی که پس از سقوط اقتصادی رخ داد، روزهای عمده اقدامات صنعتی تا حد زیادی از طریق گفتگو اجتناب شد.

به عنوان مثال، قرارداد کروک پارک در تابستان 2010 پس از دو بودجه تنبیهی و درست پیش از کمک مالی بین المللی منعقد شد.

اتحادیه ها در ازای حمایت از مشاغل با کارآیی موافقت کردند. معاملات بعدی دنبال شد. هر یک از اعتصابات بزرگ جلوگیری می کرد.

سال ها بعد، وضعیت تغییر کرده است. روز چهارشنبه، کارگران بخش دولتی قرار است اعتصاب کنند.

این اقدام صنعتی در پایان ماه گذشته در حالی آغاز شد که بیش از 100000 کارمند بخش دولتی در یک مناقشه بر سر پرداخت دستمزد کار به قانون را آغاز کردند.

تشدید اختلافات و تعطیلی مدارس به دلیل اقدامات معلمان اعتصابی و کارکنان پشتیبانی، روز چهارشنبه بسیاری از والدین شاغل را با انتخاب سختی مواجه خواهد کرد.

اتحادیه ها می گویند که بودجه 2027 برای جلوگیری از اقدامات صنعتی بخش عمومی کوتاه است

انتظار می رود اعضای سازمان ملی معلمان ایرلند و انجمن معلمان متوسطه ایرلند در دروازه مدرسه خود تجمع کنند.

با دو برابر شدن مدارس به عنوان مراقبت از کودکان برای بسیاری از خانواده ها در طول روز، چشم انداز مجبور به مرخصی از کار به وجود می آید.

One Family، یک موسسه خیریه که از والدین مجرد حمایت می کند، می گوید که توقف های کاری برنامه ریزی شده در 14 و 21 اکتبر چالش بزرگی برای بسیاری از خانواده هایی که آنها به آنها کمک می کنند ایجاد خواهد کرد.

کارن کیرنان، مدیر اجرایی خیریه می‌گوید: «بسته شدن غیرمنتظره مدارس همه والدین شاغل را تحت تأثیر قرار می‌دهد، اما حتی بیشتر از آن برای افرادی که به تنهایی والدین خود را پشتیبان دارند و در حال حاضر با ترک تحصیل دست و پنجه نرم می‌کنند و تلاش می‌کنند مراقبت‌های بعد از مدرسه را پیدا کنند، تأثیر می‌گذارد.

ما برخی از والدین را می شناسیم که مجبورند از مرخصی سالانه گرانبها استفاده کنند یا خود را برای نوبت کاری در دسترس نباشند به این معنی که درآمد آنها در زمان گرانی از سال کمتر می شود.

کارکنان بهداشتی نیز قرار است روز چهارشنبه به این اقدام صنعتی بپیوندند. هزاران نفر متعلق به Siptu، Fórsa و سازمان پرستاران و ماماهای ایرلندی شرکت می کنند. سازمان پزشکی ایرلند نیز همینطور است.

Taoiseach می‌گوید: «با توجه به تمایل ما برای گفتگو، اختلاف در پرداخت حقوق بخش دولتی غیرقابل توجیه است».

خیریه هایی که با افراد مسن کار می کنند نگران تأثیر بالقوه آن بر خدمات بهداشتی هستند، اما تمایلی به اظهار نظر در مورد بن بست بین اتحادیه ها و دولت ندارند.

آنها خاطرنشان می کنند که سالمندان نباید بیش از حد نگران تأثیر آن بر خدمات اورژانس باشند، اما اختلالات قابل توجهی در روش های انتخابی، کلینیک ها و قرار ملاقات ها ایجاد خواهد شد.

یکی از افراد در این بخش می گوید: «پیش از این، آمبولانس و خدمات اورژانس عمدتا تحت تأثیر اقدامات اعتصابی قرار نگرفته بودند. آخرین چیزی که اتحادیه‌ها نمی‌خواهند این است که شرایطی داشته باشند که در آن کسی به دلیل اقدامات صنعتی دچار یک فاجعه بهداشتی شود.

عملیات اعتصاب به مناطق جدیدی منتقل شده است.

برای اولین بار، دندانپزشکان شاغل در بخش خدمات بهداشتی و درمانی متعلق به انجمن دندانپزشکی ایرلند در چنین اقدامی شرکت خواهند کرد.

بن بست حول محور افزایش هزینه های زندگی است.

سندیکاها معتقدند که دستمزد اعضای آنها با تورم همسو نشده است و دولت را متهم می‌کنند که برای مذاکرات سازنده پیش‌شرط می‌گذارد. جک چمبرز، وزیر مخارج عمومی گفته است که می‌توانست تا الان توافقی انجام شده باشد که جایگزین آخرین قرارداد خدمات عمومی شود که در ژوئن منقضی شده بود. او گفت که اتحادیه ها پس از دو جلسه از مذاکرات خارج شدند.

با این حال، او گفته است که باید در مورد "اصلاح خدمات عمومی و ارزش پول ما" بحث شود.

روز سه شنبه، به عنوان بخشی از انتشار بودجه، او اعلام کرد که 1.2 میلیارد یورو برای یک قرارداد جدید کنار گذاشته شده است. این رقم از سوی اتحادیه‌ها رد شده و به‌عنوان کافی نیست.

پل سوئینی در طول سالهای طلایی مشارکت اجتماعی عامل اصلی شکست اتحادیه ها بود. او به عنوان مشاور اقتصادی و اقتصاددان ارشد کنگره اتحادیه‌های کارگری ایرلند، مکررا پرونده اتحادیه‌ها را در انظار عمومی ارائه می‌کرد.

آنها به دنبال پول دیوانه کننده ای نخواهند بود

پل سوینی

او می گوید: «یک معامله کاملا شدنی است.

"نگرانی زمانی که من آنجا بودم همیشه در مورد مارپیچ دستمزد-قیمت [تورم] بود. در روزهای قدیم قیمت‌ها پیشرو بودند و دستمزدها در حال افزایش بود - دقیقا مثل الان.

«فقط به این دلیل که کشور مملو از پول است، به این معنی نیست که اتحادیه‌ها نمی‌دانند که یک معامله هنگفت دستمزد فقط باعث افزایش تورم می‌شود. آنها به دنبال پول دیوانه کننده ای نخواهند بود.»

سوینی معتقد است که دولت ائتلافی کنونی هیچ جهت گیری کلی ندارد و ارائه رقم 1.2 میلیارد یورویی قبل از شروع مذاکرات "ساده لوحانه" بوده است.

او می گوید: «به نظر من کل کشور از هم پاشیده است. پر از پول است و هیچ کس راضی نیست.

این دولتی است که هیچ جهتی ندارد و من را ناامید می کند. من برای مایکل مارتین احترام زیادی قائلم - او یک فیانا فایلر است و آنها می دانند چگونه مذاکره کنند.

او با کمک اتحادیه‌ها ممنوعیت سیگار کشیدن را مطرح کرد - حالا آنها چه مشکلی دارند؟ مسیر کجاست؟

نگرانی مشابهی از طرف دیگر مشارکت قدیمی وجود دارد. Turlough O'Sullivan مدیر کل گروه کارفرمایان Ibec، یک گروه لابی قدرتمند برای مشاغل، در طول دهه 2000 بود.

او می‌گوید: «این افتضاح است که یک نوع مشارکت مؤثر نباشد. به نظرم می رسد که آنچه در حال رخ دادن است، قرار دادن گاری جلوی اسب است.

زمانی که من در این زمینه فعالیت می‌کردم، شنیده نشده بود که اتحادیه‌ها قبل از پایان مذاکرات درباره اقدام صنعتی صحبت کنند. اساسا چیزی در تنظیم اشتباه است."

شما امیدوارید که حس غالب شود

تورلو اوسالیوان

اوسالیوان می‌گوید به نظر می‌رسد دو طرف اکنون در یک «مسیر برخورد» هستند، اما افراد زیادی در اطراف هستند که توانایی یافتن نوعی راه‌حل را دارند.

او می‌گوید: «هنوز افراد بسیار باتجربه در اتحادیه‌ها وجود دارند و شما باید به آنها نگاه کنید تا کار درست را انجام دهند. "آنها قبلا در اطراف این بوته توت بوده اند و من از آنها شگفت زده شده ام. شما امیدوارید که حس غالب شود."

در گذشته افرادی مانند کیران مولوی، رئیس سابق کمیسیون روابط کار، بین اتحادیه‌ها و دولت ایستاده بودند. او به‌عنوان عیب‌یاب نزاع‌های صنعتی در نظر گرفته می‌شد - و به طور مرکزی در انعقاد قرارداد کروک پارک در سال 2010 و اجرای توافق‌نامه جاده هادینگتون، قرارداد سال 2013 بین دولت و اتحادیه‌ها که به صرفه‌جویی در دستمزد و حقوق بازنشستگی به سرمایه عمومی 1 میلیارد یورو دست یافت، مشارکت داشت.

مولوی که معتقد است «حساب» در یک معامله نباید دشوار باشد، می‌گوید: «از اینکه ما در این مورد در سطح یک جنگ لفظی هستیم، متعجبم.

"من انتظار داشتم که برخوردهای بسیار محتاطانه ای بین ادارات وزیران و Ictu [کنگره اتحادیه های کارگری ایرلند] انجام شود. آنها سابقه خوبی در حل این مسائل در طول سال ها دارند.

من کمی تعجب می کنم که این تیک زدن، اگر اتفاق افتاده باشد، در این مرحله به نتیجه پربارتری منجر نشده است.»

آیا اتحادیه ها درست هستند؟ آیا بودجه دولت کارگران را رها کرد؟ اگر شکست خوردند، چه کسی برنده شد؟

مولوی می‌گوید که متوجه شده است که دولت در سال‌های اخیر از مدل مشارکت اجتماعی «دور» شده است و این خود را در دو بودجه اخیر نشان داده است.

او می‌گوید: «نگران می‌شوم که در این مورد انحرافی وجود داشته باشد.

"ثبات برای چشم انداز اقتصادی کشور بسیار مهم است. ما ریاست اروپا را نیز داریم. اعتصابات در این کشور عادی نیست و لزوما پیامی نیست که ما می خواهیم به جهان بدهیم." او همچنین نگران است که اعتصاب‌ها ممکن است توسط معترضان سوخت مورد استفاده قرار گیرد، معترضانی که آوریل گذشته توانستند تأثیری داشته باشند که اتحادیه‌های کارگری «از دهه 1960» قادر به دستیابی به آن نبودند.

مولوی می‌گوید: «در زمان اعتراضات به سوخت، کنگره بسیار شنیدنی و صریح بود که باعث تضعیف کسانی شد که مسیر نمایندگی را برای مذاکره در پیش گرفتند.

ناگهان این بدنه غیرمعمولی که در چشم انداز نبود ظاهر می شود و کشور را به بن بست می کشاند.»

مولوی هنوز امیدوار است که برخی از آنها گرد هم آیند، اما اقدامات فوری باید حداکثر تا پایان هفته آینده انجام شود.

او می‌گوید: "اگر اعتصاب یک روزه ادامه یابد، نمی‌توان اجازه داد که تشدید شود. آنچه ما نمی‌خواهیم این است که گروه‌های دیگر از این فرصت برای افزودن سوخت بیشتر به آتش استفاده کنند."

"از برخی جهات، اتحادیه ها ممکن است نیاز داشته باشند که خشم اعضا را فرو بریزند. کار برای حکومت کردن ارزش آزاردهنده ای دارد - این اعتصاب یک روزه است که تفاوت را ایجاد می کند.

"برخی مداخله باید انجام شود."