کارگران هندی در حال فیلمبرداری از کار خود برای آموزش هوش مصنوعی هستند

محمد آشیم پول می گیرد تا از دستانش در محل کار فیلم بگیرد

محمد آشیم به مدت چهار سال در بنگالورو موها را کوتاه می کند و ریش های خود را کوتاه می کند.

اما اخیرا این جوان 22 ساله دوربینی را به سر خود بسته است تا کارهایش را ضبط کند.

دوربین فقط دست ها و انگشتان او را ضبط می کند - صورت مشتری او تار است.

"روال ساده است، اما شما باید در مورد نحوه حرکت خود نظم داشته باشید. تیم عملیات به من یاد دادند که دستان من همیشه باید در داخل قاب تمیز بمانند، نورپردازی باید تیز باشد و من نمی توانم در حین کار سرم را خیلی ناگهانی خم کنم."

روزی پنج یا شش ساعت دوربین را می پوشد.

اشیم می گوید: "این پول خوبی است، اما صادقانه بگویم، احساس انجام کاری به این آینده نگرانه است که مرا هیجان زده می کند. هرگز تصور نمی کردم تکنیک های تیغ زدن من برای یک شرکت فناوری جهانی مفید باشد."

او یکی از صدها هزار کارگری است که در سرتاسر جهان برای ثبت فعالیت هایشان پرداخت می شود.

فیلم آشیم توسط یک شرکت محلی جمع آوری می شود که ممکن است صدها نفر از کار آنها فیلم بگیرند.

آن ویدئو سپس به شرکت‌های فناوری و سازمان‌های تحقیقاتی فروخته می‌شود که از آن برای آموزش هوش مصنوعی استفاده می‌کنند - به ویژه به اصطلاح هوش مصنوعی فیزیکی، نوعی هوش مصنوعی که می‌تواند ربات‌ها را در دنیای واقعی کنترل کند.

Rashdan Technologies چنین داده های تولید شده توسط انسان را جمع آوری و پردازش می کند.

شاهیل باگ، یکی از بنیانگذاران و مدیر عامل شرکت، می گوید: "هر شرکت رباتیک، هر آزمایشگاه هوش مصنوعی مرزی، نوع خاصی از داده ها را دارد: کارهای صنعتی، کشاورزی، کارهای خانه، کارهای تجاری کوچک مانند سفالگری، پوشاک، گلدوزی، شمع سازی. ما به هر کجا که کار باشد می رویم."

باگ می گوید: «برای بسیاری از این افراد، این معنادار است.

او می‌گوید اطمینان از رضایت کارگران و رضایت آنها از این فرآیند مهم است.

ما دست‌ها را ضبط می‌کنیم، نه چهره‌ها، و در جایی که دستگاه‌های چند دوربینه بیشتر از بدن یا محیط را می‌گیرند، چهره‌ها را محو می‌کنیم. هیچ نامی، هیچ جزئیات تماس، هیچ چیزی که آنها را شناسایی کند، به چیزی که تحویل می‌دهیم وارد نمی‌شود.»

اما مشتریان او تقاضای بیشتری دارند.

«اکنون مشتریان از چهار تا شش دوربین می‌خواهند که دور سر یک فرد نصب شده باشد تا تمام صحنه را بپوشاند، نه فقط دست‌ها.

جلب رضایت یک نفر با یک دوربین کوچک یک مکالمه است. موافقت آنها با پوشیدن یک هدست با پنج دوربین کاملا متفاوت و سخت تر است. ما برای آن دسته از جمع آوری داده ها به دلیل آنچه از مردم می خواهیم هزینه بیشتری می پردازیم."

و صنعت در حال شلوغ تر شدن است، آگاروال انتظار دارد امسال ده ها رقیب دیگر در هند ظهور کنند.

شاهیل بیگ انتظار دارد که ده ها شرکت دیگر شروع به جمع آوری ویدئو از کارگران کنند

مانیش آگاروال، بنیانگذار Humyn Labs که داده های تولید شده توسط انسان را جمع آوری و پردازش می کند، استدلال می کند که اگر می خواهید روبات ها در دنیای واقعی حرکت کنند، نمی توان آنها را فقط در داخل شبیه سازی های کامپیوتری آموزش داد.

بیشتر این داده‌ها از ویدئو می‌آیند، اما گاهی اوقات گردآورنده‌ها سخت‌افزاری را روی دست‌ها و انگشتان خود می‌گذارند تا تماس فیزیکی را ثبت کنند.

او می‌گوید: «کارهای فیزیکی به سیگنال‌های باکیفیت نیاز دارند که شامل حرکات اندام، انگشتان، مچ، آرنج، شانه‌ها و اعمال نیروی دینامیک می‌شود. به‌عنوان مثال: اعمال نیروی گرفتن صحیح به طوری که یک بطری پلاستیکی در مقابل شیشه فولادی خرد نشود».

و تا همین اواخر، این داده ها در دسترس نبود.

آگاروال، که شرکتش در بنگلور و سانفرانسیسکو پایگاه دارد، می‌گوید: «هیچ آرشیو اینترنتی موجودی از فعالیت‌های انسانی تجسم یافته وجود ندارد - هیچ مجموعه داده‌ای از آشپزخانه در حال تمیز کردن، یا ماشینی که با دست‌هایی که دقیقا می‌دانند چقدر نیرو باید جمع‌آوری شود، وجود ندارد. این داده‌ها باید از ابتدا، در دنیای واقعی، در محیط‌های مختلف جمع‌آوری شوند.»

در حال حاضر شرکت او 96000 گردآورنده داده در کشورهای آمریکای لاتین و آسیای جنوب شرقی دارد.

Humyn Labs هزاران ساعت ویدیوی ارائه شده توسط این مجموعه‌داران را فیلتر می‌کند و مفیدترین محتوا را انتخاب می‌کند. سپس برچسب گذاری می شود تا هوش مصنوعی بداند به چه چیزی نگاه می کند و در قالبی بسته بندی می شود که بتواند توسط مشتریان استفاده شود.

"شما باید از کارخانه‌های مختلف، وظایف مختلف، در جغرافیای مختلف منبع تهیه کنید، زیرا اگر می‌خواهید برای کارخانه‌های ایالات متحده یا خانه‌های ایالات متحده استقرار ایجاد کنید، باید محیط‌هایی را بخواهید که پروکسی برای آن باشند. خانه‌های مسکونی در هند ممکن است زمینه مناسبی برای ساخت یک مورد استفاده از روباتیک برای ایالات متحده نباشد."

کارگران کارخانه به روبات ها آموزش می دهند که چگونه مانند انسان کار کنند

اما آیا کارگران در حال جمع‌آوری اطلاعات برای ماشین‌هایی هستند که روزی کار خود را انجام خواهند داد؟

بینو پل، استاد ارشد دانشکده مدیریت و مطالعات کار در مؤسسه علوم اجتماعی تاتا (TISS) در بمبئی می‌گوید: در حال حاضر برای گفتن این موضوع خیلی زود است.

برای برخی از کارگران، هوش مصنوعی ممکن است ابزار مفیدی باشد، اما ربات‌ها می‌توانند مشاغل دیگر را خودکار کنند.

مشکل این است که اگر ماشین‌ها شروع به کار کنند، کارگران کمی می‌توانند انجام دهند.

او می‌گوید: «تا زمانی که کارگران متوجه شوند در چه چیزی مشارکت داشته‌اند، ممکن است همه چیز بیش از حد پیش رفته باشد.

او مانند بسیاری دیگر از دولت ها می خواهد هوش مصنوعی را تنظیم کنند.

"هوش مصنوعی را نمی توان صرفا به عنوان یک سیستم فنی نگریست. ما باید یک سیستم اجتماعی و فنی ایجاد کنیم که در آن اخلاق از طریق عامل انسانی رعایت شود و اطمینان حاصل شود که هوش مصنوعی به جای بدخواهی، سودمندی را ارائه می دهد."

علی‌رغم نگرانی‌ها در مورد اینکه هوش مصنوعی به کجا می‌رود، هنوز پول برای توسعه آن ریخته می‌شود.

بخشی از آن به کارگران هندی سرازیر می شود، جایی که هیچ کمبودی برای کارگرانی وجود ندارد که برای چند دلار در روز از دوربین استفاده کنند.

محمد آرمان 10 سال است که در صنعت نساجی در بنگلور کار می کند.

او می‌گوید: "دوخت و برش لباس. من این کار را آنقدر خوب می‌دانم که احتمالا می‌توانستم آن را با چشمان بسته انجام دهم. پارچه، نخ، سوزن، ماشین بعد از 10 سال، دست‌های شما فقط می‌دانند قبل از اینکه ذهنتان به آنها بگوید چه باید بکنید."

او اخیرا شروع به پوشیدن یک دوربین روی سر کرده است که کارهای او را ضبط می کند.

"برای من، این ساده است. این زنده ماندن است. من یک خانواده در بیهار دارم و هر روپیه ای که می فرستم مهم است. اگر کسی به من پول اضافی برای پوشیدن دوربین بدهد در حالی که دقیقا همان کاری را انجام می دهم که 10 سال است انجام می دهم، نه نمی گویم.

"این برای من هیچ هزینه ای ندارد. من در حال حاضر دوخت را انجام می دهم، در حال حاضر برش را انجام می دهم. حالا من فقط کمی بیشتر برای آن پول می گیرم."

محمد آرمان مشغول فیلمبرداری از کار خیاطی خود بوده است

در حالی که تقاضا برای چنین فیلم هایی وجود دارد، در جایی جمع آوری می شود.

آگاروال می‌گوید: «نقش کنونی هند در این صنعت عمدتا به‌عنوان تأمین‌کننده مواد خام است - مردم دوربین‌ها را می‌بندند، کارهای معمولی خود را ضبط می‌کنند و این فیلم به آزمایشگاه‌های خارج از کشور ارسال می‌شود».

اما او استدلال می کند که ارزش این نوع کار به سرعت از بین می رود، زیرا شرکت های بیشتری برای قراردادهای جمع آوری رقابت می کنند.

او می گوید: "هند نمی تواند یک تامین کننده فیلم باقی بماند. باید زنجیره ارزش را افزایش دهد: از ضبط ویدئوی خام گرفته تا مالکیت خط لوله ای که آن ویدئو را به چیزی قابل استفاده تبدیل می کند - تمیز کردن آن، ساختار آن، اعتبارسنجی آن، و در نهایت تعیین استانداردهایی برای آنچه به عنوان داده های آموزشی با کیفیت بالا به حساب می آید."

جولی آریفور چند ساعت در روز مشغول فیلمبرداری کارهای خانگی است

برای برخی افراد جمع آوری داده ها کار پاره وقت جذابی است.

جولی آریفور، معلم علوم، به دنبال کاری بود که بتواند از خانه انجام دهد و در اطراف پسر کوچکش جا بیفتد.

در هفت ماه گذشته، در حین انجام کارهای معمول خانگی، تمیز کردن، آشپزی، جارو کردن کف کاشی و تا کردن لباس‌ها، دوربینی را روی سرم بستم.»

آریفور، که در گونتاکال، آنانتاپور زندگی می کند، کار ضبط را با تدریس خود مطابقت می دهد.

"من در هر ساعت دو تا سه دلار دستمزد می گیرم. اگر روزی سه تا پنج ساعت ضبط کنم، این مبلغ خوبی است که علاوه بر تدریس، منبع درآمد اضافی برای من است. من هر دو را صادقانه و فوق العاده مدیریت می کنم."