کودکان کم بینا و شنوایی غزه به دلیل جنگ اسرائیل مدرسه را از دست می دهند

شهر غزه – کنان السبعه 13 ساله با کمک پدرش تلاش می کند سمعک خود را تنظیم کند، سمعک خراب شده است. لوله پلاستیکی و قالب لاستیکی گوش روی دستگاه نیاز به تعمیر دارد، اما این قطعات و باتری های خالی شده دیگر به دلیل محاصره نوار غزه توسط اسرائیل در دسترس نیستند.

قبل از شروع جنگ نسل‌کشی اسرائیل در غزه در اکتبر 2023، کنان در انجمن کودکان ناشنوا آتفالونا شرکت کرد که آموزش تخصصی و فرصت‌هایی برای برقراری ارتباط با سایر کودکان کم‌شنوا فراهم کرد.

اما ساختمان Atfaluna در شهر غزه در طول جنگ تا حدی با خاک یکسان شد و به سرعت به یک پناهگاه پر ازدحام برای آوارگان تبدیل شد که نمونه ای از تخریب گسترده زیرساخت ها در غزه است. این شامل موسسات آموزشی است که کودکان معلول به آنها اعتماد دارند.

حملات اسرائیل همچنین خانواده کنان را مجبور به فرار به خیابان جلا در شهر غزه کرد. آتفالونا از آن زمان به بعد فضاهای آموزشی موقتی را راه اندازی کرده است و کنان به مکانی نزدیک به محل زندگی خانواده اش دسترسی دارد. اما پدرش، تامر السبعه، گفت که وقفه های تحصیلی او در طول جنگ باعث شده است که پسرش به شدت از تحصیل عقب بماند.

او در سال اول جنگ اصلا به مدرسه نمی رفت و اکنون فقط چند ساعت در هفته در کلاس شرکت می کند که تامر می گوید با توجه به زمانی که در دوران جنگ در مدرسه از دست داده است، کافی نیست.

اما تامر می‌ترسد که اگر اسرائیل حملات گسترده‌ای را از سر بگیرد - «آتش‌بس» اکتبر 2025 تعداد حملات را کاهش داد اما آنها را متوقف نکرد - او مجبور خواهد شد که کنان را از حضور در آن منع کند.

تامر گفت: «این چند ساعت شکاف عظیم آموزشی و افت تحصیلی که پسرم در طول جنگ تجربه کرد را پوشش نمی دهد یا ترمیم نمی کند. او نیاز مبرمی به احیای محیط آموزشی مجهز و مراقبت های تخصصی که از او سلب شده بود دارد.

او به الجزیره گفت: «مدرسه فقط سه روز در هفته و برای ساعات محدودی که بیش از دو ساعت در روز نیست، کار می کند.

ناشنوا بودن حرکات کنان را مملو از خطر می کند، زیرا او نمی تواند صداهای انفجار، سیگنال های هشدار دهنده را بشنود یا با اطرافیان خود ارتباط برقرار کند.

در نتیجه، تامر و همسرش مجبور شدند کنان را در محله‌های ناآشنا راهنمایی کنند تا به او کمک کنند تا در مورد محیط اطرافش بیاموزد.

کنان اکنون می تواند به طور مستقل به مدرسه برود، اما امنیت او همیشه دغدغه والدینش است.

مشکلات پیش روی کنان تأثیر جنگ نسل کشی اسرائیل بر غزه را که بیش از 74000 فلسطینی را کشته است، بر کودکان معلول در این منطقه برجسته می کند.

فاضل کوراز، مترجم زبان اشاره و مدافع حقوق ناتوانی در آتفالونا، گفت که جنگ آسیب های ناشی از شنوایی را افزایش داده و خدمات در دسترس برای کودکانی را که نیاز به حمایت دارند، به شدت تضعیف کرده است.

کوراز به الجزیره گفت: «آنچه امروز در نوار غزه تجربه می‌کنیم نشان‌دهنده یک شکست بی‌سابقه بهداشتی و بشردوستانه و یک فاجعه واقعی است که شبیه آنچه قبلا دیده‌ایم نیست».

"برای درک مقیاس فاجعه، تعداد پایه افراد دارای ناتوانی شنوایی ثبت شده قبل از اکتبر 2023 حدود 20000 نفر بود. امروز، طبق ارزیابی های میدانی، تقریبا 35000 فرد جدید ... اضافه شده اند که به دلیل ... انفجارها دچار کم شنوایی کلی یا جزئی شده اند."

کوراز کمبود سمعک، باتری، قالب گوش و قطعات یدکی را در کنار موانع عمده برای آزمایش‌ها و درمان‌های تخصصی شنوایی توصیف می‌کند. او گفت که کودکان همچنین در دسترسی به مواد آموزشی بصری به دلیل قطع برق و ارتباطات با مشکل مواجه هستند.

کوراز به الجزیره گفت: "رنج به نیازهای مادی ختم نمی شود. یک کودک ناشنوا از سطوح بالایی از ترس، استرس و آسیب های پیچیده رنج می برد، بدون اینکه توانایی بیان شفاهی آنچه در ذهن خود دارد را داشته باشد."

کودکان کم شنوا در غزه اغلب در چادرها یا پناهگاه های شلوغ زندگی می کنند که فاقد حریم خصوصی یا فضای مناسب برای انجام تکالیف و مطالعه هستند.

کوراز می افزاید: «تاکید می کنم که پاسخگویی به نیازهای افراد دارای ناتوانی شنوایی دیگر یک انتخاب ثانویه یا تجمل نیست، بلکه یک ضرورت فوری بشردوستانه است». برای شکستن محاصره، اجازه ورود سمعک، باتری و قطعات یدکی و ایجاد فضاهای آموزشی جایگزین ایمن و موقت برای جایگزینی مراکز تخریب شده، نیازمند مداخله فوری است.»

کودکان مبتلا به اختلالات بینایی با مشکلاتی مشابه با کودکان کم شنوا در غزه مواجه هستند، زیرا امکانات آموزشی کمی که زمانی در دسترس آنها بود اکنون بسته شده یا دسترسی به آن دشوار است. به دلیل محاصره غزه توسط اسرائیل، تهیه مواد و اقلام مورد نیاز آنها مانند خط بریل نیز دشوار است.

مدرسه النور ابتدا در تل الحوا در جنوب غربی شهر غزه قرار داشت، اما در جنگ نسل کشی به شدت آسیب دید.

دعای عمر بشیر قبل از جنگ به عنوان مشاور آموزشی در مدرسه النور برای دانش آموزان نابینا در شمال غزه کار می کرد. او گفت که این تنها مدرسه دولتی در غزه است که برای دانش آموزان دبیرستانی و دبیرستانی با اختلالات بینایی تعیین شده بود، اما در طول جنگ مجبور به تعطیلی شد. برخی از آموزش های ابتدایی از طریق مراکز آموزشی که توسط آژانس سازمان ملل متحد برای پناهندگان فلسطینی، آنروا، اداره می شود، در دسترس کودکان قرار می گیرد.

پیش از این، این مدرسه به حدود 80 دانش آموز از سراسر غزه خدمات رسانی می کرد که بسیاری از آنها با اتوبوس های اختصاصی وارد شدند، اما جاده های آسیب دیده و نبود حمل و نقل مناسب موانع بیشتری را ایجاد کرد.

بدون آموزش منظم، بشیر می ترسد دانش آموزان مهارت های بریل و یادگیری مستقل خود را که سال ها برای یادگیری آن زمان صرف کرده اند، از دست بدهند.

بشیر گفت: «ما با یک نسل کامل از افراد کم بینا مواجه هستیم که در معرض خطر بی سوادی و از دست دادن تحصیلی قرار دارند.

در اردوگاه پناهندگان شاتی در شهر غزه، مادر جانا شریم، وفا شریم، می گوید که دختر 12 ساله او که از نظر قانونی نابینا است، به عینک های طبی با بزرگنمایی بالا و لنزهای بسیار قوی تکیه می کند. اما او هنوز فقط می توانست نور، اشکال و اشیاء نزدیک را درک کند.

عینک او در میان مهاجرت دسته جمعی دلخراش از اردوگاه شاطی در جریان حمله اسرائیل به این محله در نوامبر 2023 شکست. خانواده سعی کردند آن را با سیم تعمیر کنند، اما لنزها بدون استفاده آسیب دیدند و عینک های جایگزین بسیار گران بودند.

از زمانی که عینک شکسته شد – و به دلیل محاصره امکان تعویض آن وجود نداشت – بینایی او به حدی بدتر شده است که به سختی می تواند ببیند.

حالا وقتی جانا به جاهای ناآشنا می رود، زمین می خورد و می افتد. مادرش می‌گوید که توسط بچه‌های دیگر مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرد و وقتی سعی می‌کند تمرکز کند، درد در چشمانش احساس می‌کند.

وفا به الجزیره گفت: «دخترم اکنون باید افراد را از روی صدایشان شناسایی کند. من و خواهرش اکنون در هر قدم و هر جایی که او می‌رود مانند «چشم» او عمل می‌کنیم.»

قبل از جنگ، جانا در مرکز النور حضور داشت و با اتوبوس اختصاصی به آنجا رفت. مدرسه او زمانی که در بمباران اسرائیل به شدت آسیب دید، تعطیل شد و جانا هیچ گونه دسترسی به آموزش را رها کرد.

مادر جانا گفت: «در حال حاضر سعی می‌کنم با استفاده از یک دستگاه نوشتن بریل که در اختیار داریم، خودم در خانه به او آموزش دهم تا مهارت‌های آموزشی محدود خود را از دست ندهد. او همچنین از دختر دیگری که دارای نقص بینایی است مراقبت می کند و این امر ارائه حمایت تخصصی که هر دوی آنها نیاز دارند را دشوارتر می کند.

او گفت: «من به طور گسترده جستجو کردم و درب بسیاری از مؤسسات و سازمان‌های مرتبط با اختلال بینایی را زدم، اما حقیقت تلخ این است که ... ما کاملا تنها مانده‌ایم.

تنها پیام و آرزوی من برای همه طرف‌های مسئول این است که به کودکان کم‌بینای ما با رحمت نگاه کنند: برای آنها عینک و لوازم پزشکی تهیه کنید و فضاهای آموزشی و تفریحی امن باز کنید که حق اولیه زندگی و یادگیری آنها را بازگرداند.