گلشیفته فراهانی بیوه ای است که با استثمار کودکان در حالی که طالبان به کابل نزدیک می شوند در «وقتی زنگ ها را می شنود» (کلیپ و چت اختصاصی) می جنگد.

فیلم جدید گلشیفته فراهانی (آلفا، دزدان دریایی کارائیب: مردگان قصه نمی گویند، درخت گلابی)، اولین فیلم سینمایی چبنام زاریاب، نویسنده و کارگردان فیلم وقتی زنگ ها را می شنود (Les Clochettes de Kaboul)، هم هیجان انگیز است و هم فراخوانی برای دفاع از حقوق بشر.

فراهانی بازیگر ایرانی مقیم فرانسه در نقش لیلا بیوه جوانی است که به دنبال شروعی تازه در کابل، پایتخت افغانستان است. اما خیلی زود متوجه می شود که آشپزخانه ای که در آن کار پیدا می کند، به اصطلاح خانه بازی است. اینها مؤسساتی هستند که در آن پسران و مردان جوان مجبور می‌شوند لباس زنانه بپوشند و برای سرگرمی – و برای استثمار جنسی و غیره – برقصند. در همان زمان - سال 2021 است - طالبان هر روز به کابل نزدیکتر می شوند. لیلا سعی می کند فرار کند و همچنین به گروهی از پسران کمک می کند تا قبل از سقوط شهر فرار کنند.

سید هاشمی ( 13 روز، 13 شب ) در این فیلم که شامل تصاویری است که در افغانستان گرفته شده است، همبازی است. داستان‌های مرتبط فیلم‌ها برخورد دلسوزی و بوروکراسی در «یک کار خوب انجام شده» که مهاجرت را از نگاه مددکاران اجتماعی بررسی می‌کند فیلم‌های «با سلاحی در دستم خوب به نظر می‌رسم»: پریانکا چوپرا جوناس در مورد تجارت سلاح برای کلمات در «بلوفلای»

هنگامی که او زنگ ها را می شنود در اولین مسابقه بلند سی امین دوره جشنواره فیلم شب های سیاه تالین (PÖFF) در استونی نمایش داده می شود.

پیر کوترو فیلمبرداری را بر عهده داشت، در حالی که تدوینگران خاویر سیرون، هلویز پلوکه و جولی دوکلو هستند. زاریاب وقتی زنگ ها را می شنود کارگردانی کرد که با همکاری خواهرش پرنده زریاب نویسندگی آن را برعهده داشت. این فیلم که توسط Alta Rocca Films فرانسه با Starhaus Filmproduktion آلمان، Belgium's Versus Production و Arte France Cinema تهیه شده است، در فرانسه توسط Le Pacte، در آلمان توسط Grandfilm و O'Brother در بلژیک توزیع خواهد شد. Le Pacte در حال رسیدگی به فروش است.

زاریاب نویسنده و کارگردان، یک خلاق افغان مقیم پاریس، می خواست سرکوب را در سراسر جامعه تحمل کند. او درباره بچه بازی می‌گوید: «این انعکاس نمادین از وضعیت این جامعه است که در آن قوانین جدایی زن و مرد را اجرا می‌کنند و جایی را برای برخی سوءاستفاده‌ها باز می‌گذارند که این یکی از وحشتناک‌ترین آنهاست».

و او می افزاید: "این داستان همچنین واقعیت را برای زنان چه قبل از بازگشت طالبان و چه از اوت 2021 نشان می دهد، زمانی که میلیون ها نفر دیدند که حقوق خود پاک شده و جهان عمدتا به آن چشم دوخته است. برای من، بیان این داستان هم مسئولیت شخصی است و هم یک اقدام مقاومت آرام."

THR اکنون می تواند به طور انحصاری کلیپی از وقتی زنگ ها را می شنود قبل از به اشتراک گذاشتن مصاحبه ایمیلی با زاریاب درباره فیلم و نحوه ترکیب عناصر ژانر با ادای احترام سینمایی به همبستگی و پیوندهایی که هنگام ایستادن شانه به شانه برای حمایت از حقوق بشر و افراد آسیب پذیر ایجاد می شود، به نمایش بگذارد. کلیپ اختصاصی را همینجا تماشا کنید.

و این چیزی است که نویسنده-کارگردان در مورد وقتی زنگ ها را می شنود می گوید.

بیشتر فیلم را کجا فیلمبرداری کردید؟ و شنیدم که در افغانستان هم قطعاتی را شلیک کردی. چه چیزی می توانید در مورد آن به اشتراک بگذارید؟ ما ابتدا تیراندازی در کردستان عراق را در نظر گرفته بودیم که مناظر و چهره آن به شدت شبیه افغانستان است. ما به مکان [با] پیشاهنگان آنجا رفتیم، سپس در آخرین لحظه به دلیل بمباران بین ایران و اسرائیل در سال 2024 مسیر خود را تغییر دادیم. این فیلم در نهایت تقریبا به طور کامل در کازابلانکا، مراکش فیلمبرداری شد. برخی از این تصاویر واقعا در کابل گرفته شده اند، زیرا من می خواستم فیلم معتبری از آن شهر داشته باشم. ضروری بود. اما رفتن ما به آنجا دور از ذهن بود.

بنابراین با دوستی که در افغانستان فیلمبردار است تماس گرفتم - به خاطر امنیت او نامش را نمی‌گویم - و از راه دور کار کردیم. اسکرین شات های فیلمم را برایش می فرستادم تا نماهای واید با تصاویری که در مراکش گرفته بودم به خوبی ترکیب شود یا از او می خواستم به محله ها و جاده هایی که من می شناسم برود. این تصاویر عمدتا نماهایی گسترده هستند که برای ثبت مناظر و محله‌ها طراحی شده‌اند تا فیلم بدون افشای افرادی که در آنجا زندگی می‌کنند واقعی شود.

چرا می خواستید یک داستان فیلم سینمایی در مورد بچه بازی در افغانستان بگویید و عمل بچه بازی در مورد زندگی و جامعه در آنجا چه می گوید؟ من نسبت به موضوع کودکان و حیوانات که آنها را آسیب پذیرترین موجودات جهان می دانم بسیار حساس هستم. باید گفت که بچه بازی موضوع فیلم نیست، بلکه عرصه ای است که در آن سفر یک زن افغان به نام لیلا با بازی گلشیفته فراهانی را دنبال می کنیم که سعی می کند قبل از اینکه همه چیز در کابل 2021 فرو بریزد، بچه ها را نجات دهد.

برگردیم به بچه بازی، این عملی است که قرن ها در منطقه وجود داشته است. در برخی کشورها کاملا ناپدید شده است. همچنین در حال ناپدید شدن در افغانستان بود. زمانی که من کودک بودم، در دهه 1980، این عمل در مناطق دور افتاده وجود داشت اما دیگر در شهرهای بزرگ وجود نداشت. سپس ورود طالبان در سال 1996 فرا رسید - لحظه ای که من و خانواده ام کشوری را ترک کردیم که در آن متولد شدم تا در فرانسه مستقر شوم - و طبق بسیاری از گزارش ها، مانند گزارش های بسیاری، مانند گزارش های سازمان غیردولتی The New Humanitarian، به طور کامل ممنوع شد.

اما با ورود نیروهای آمریکایی که به آنها دستور داده شده بود برای جلب نظر جنگ سالاران افغان چشم خود را از بچه بازی ببندند، دوباره افزایش یافت. این رسوایی سال‌ها بعد توسط تحقیقات روزنامه‌نگاری و همچنین گزارش‌های رسمی پنتاگون در سال 2017 تأیید شد. کم کم داشتن «باچا» - به معنای واقعی کلمه، داشتن «پسر» - به یک نشانگر اجتماعی تبدیل شد، نشانه‌ای از ثروت و قدرت. امروز، به گفته مطبوعات افغانستان، مانند تلویزیون آمو، "طالبان جدید" این رویه را "پذیرفته اند". به گفته روزنامه نگاران آن، عاملان به ندرت تحت پیگرد قانونی قرار می گیرند.

مهمتر از همه، مصونیت از مجازات را آشکار می کند که به لطف تأثیر کسانی که آن را انجام می دهند، ادامه دارد. بچه بازی تنها یکی از نشانه‌های جامعه خشونت‌آمیز است که زنان را از چشم‌انداز اجتماعی و بنابراین از امیال جدا می‌کند. جامعه ای را تصور کنید که در آن زن و مرد جدا از هم زندگی می کنند و اجازه عبور و مرور ندارند. برای من، این کاملا ترسناک است.

فیلم کوتاهی در مورد بچه بازی ساختید که روی پسرها متمرکز بود. من دوست دارم که فیلم بلند شما زندگی و مشکلات زنان را به ما نشان دهد. چقدر برای شما مهم بود که این دیدگاه زنانه را به ما نشان دهید، چه قبل و چه بعد از بازگشت طالبان، و امیدوارید تماشاگران چه چیزی را از فیلم بگیرند؟ فیلم کوتاه من روی پسرها متمرکز بود زیرا دغدغه من در آن زمان این بود که بچه ها چه در کشور مبدأ من و چه در جاهای دیگر تحمل کنند. کودکی که در ترس یا خشونت بزرگ می‌شود، نشانه‌های زندگی را به همراه دارد و در دوران کودکی است که سرنوشت یک ملت شکل می‌گیرد.

زمانی که طالبان کابل را در سال 2021 تصرف کردند، من در حال توسعه پروژه دیگری بودم که در پاریس اتفاق می‌افتد، اما همچنان به افغانستان وابسته است. تصمیم گرفتم آن را رها کنم تا فیلمی در کشور بسازم. من نمی توانم علت زنان را نادیده بگیرم، زنانی که قبلا جایگاه شکننده ای در آن جامعه داشتند و طالبان بیشتر و بیشتر سعی در محو آنها دارند. امروز، زنان دیگر اجازه کار ندارند و دختران بیش از 12 سال دیگر در مدرسه پذیرفته نمی شوند. من معتقدم کشور من در حال گذراندن یک رنج جمعی بسیار عمیق است.

این یک انتخاب عمدی بود که دوره قبل از سقوط کابل را از دید یک زن نشان دهد، زیرا دوره بعد، همه جهان اخبار را دیده اند و امروز هم می بینند. من همچنین می‌خواستم فیلم با آن فروپاشی و در مورد کسانی که می‌روند به پایان برسد، زیرا فرار از وحشت وقتی همه چیز در حال فروپاشی است، هم فراری مثبت برای لیلا، شخصیت است و هم تضمینی برای زندگی آرام بعد از آن. من به دیپان اثر ژاک اودیار فکر می کنم که از آن طرف حصار شروع می شود.

چطور شد که گلشیفته فراهانی در این فیلم بازی کرد؟ او لایه ها و ابعاد زیادی را به نقش خود می آورد. سخت ترین قسمت تماس با گلشیفته بود. چندین ماه طول کشید. اولین باری که او را دیدم در درباره الی اثر اصغر فرهادی بود. من برای مدت طولانی به تصویر او پایبند بودم. سپس کار او را در مرغ با آلو مرجانه ساتراپی و بعدا در سنگ صبور (Singué Sabour) اثر عتیق رحیمی دنبال کردم، جایی که او نقش یک زن افغان را بازی می کرد و فارسی افغانی را تقریبا کامل صحبت می کرد. این نیز یکی از فیلم هایی است که باعث شد احساس کنم این شخصیت فقط می تواند برای او باشد.

تعهد او به اهداف زنان به همان اندازه مهم بود، زیرا همان چیزی بود که می خواستم بگویم. بنابراین منتظر ماندم تا او با من ملاقات کند. هنگامی که او در مورد موضوع یاد گرفت، خیلی سریع پذیرفت. او یک بازیگر خارق العاده و یک زن فوق العاده است. او سر صحنه فیلمبرداری فوق العاده حمایت می کرد. خیلی از بازیگران من غیرحرفه ای بودند یا از تئاتر آمده بودند. گلشیفته نه تنها بر اجرای خودش تسلط داشت، بلکه سایر بازیگران را نیز راهنمایی می‌کرد و تقریبا حرکات خود را با بچه‌ها طراحی می‌کرد تا به آن‌ها کمک کند تا بازی کنند و از قطع شدن عکس‌ها جلوگیری کند.

او زنی است که موانع را در هم می شکند و ما در این مورد هم نظر بودیم. عصرها گاهی در آپارتمان یکدیگر جمع می شدیم تا موسیقی بنوازیم و آواز بخوانیم. گلشیفته می تواند سازهای زیادی بنوازد. یکی از بازیگران زن هم خواننده بود و نوازندگان دیگری هم در گروه داشتیم. آن شب ها باورنکردنی بود، پر از احساس. ما افغان‌ها و ایرانی‌ها با هم بودیم، و آن‌چه مشترک بودیم: فرهنگ و تبعیدمان. و گلشیفته نیز در تقویت این انسجام کلیدی بود. زیبا بود!

چطور تصمیم گرفتید عنوان فیلم «وقتی زنگ‌ها را می‌شنود» یا «زنگ‌های کابل» در فرانسه انتخاب کنید؟ فیلم کوتاه من Au bruit des clochettes (به صدای زنگ های کوچک) نام داشت و نسخه انگلیسی آن وقتی زنگ ها را می شنوی بود. این فیلم داستانی کشور را نیز روایت می کند. این یک داستان در تاریخ است. برای نسخه فرانسوی، می‌خواستم کابل را در عنوان قرار دهم و «زنگ‌های کوچک» را که تا حدودی معمایی هستند نگه دارم – برای یک غربی، شما نمی‌دانید که زنگ‌های کوچک چیست. مردم شرق - ایرانی‌ها، افغان‌ها و غیره - دقیقا می‌دانند که به چه چیزی اشاره دارد.

در واقع جالب بود، زیرا در طول انتخاب بازیگر، برخی از افرادی که با آنها تماس گرفتیم، صرفا با یادگیری عنوان از تست دادن خودداری کردند. آنها دقیقا می دانستند که در مورد چیست: زنگ های کوچک بچه بازی هستند. و آنها نپذیرفتند زیرا موضوع بسیار تابو و بسیار حساس است. برای نسخه انگلیسی، از آنجایی که لیلا در یک خانه بچه بازی به پایان می رسد، وقتی زنگ ها را می شنود به نظرم درست می رسید، زیرا شخصیت زن را در مرکز قرار می دهد. این داستان خودش است، داستان یک زن معمولی که تبدیل به یک قهرمان می شود و سفرش فوق العاده می شود.

آیا چیزی هست که بخواهید به آن اشاره کنید؟ متشکرم. این فیلم از یک نگرانی متولد شد. اگر مخاطبان درک بهتری از آنچه امروز زنان افغان و به طور گسترده‌تر افغان‌ها از آن رنج می‌برند، داشته باشند و احساس کنند که این رنج مستحق مواجهه رودررو است، آنگاه به وظیفه خود عمل کرده است. زیرا به راستی امروز جهان بار دیگر این کشور را به سرنوشت خود رها کرده است. آنقدر بدبختی ها و درگیری های جدید به وجود آمده است که مردم دیگر از این جمعیت صحبت نمی کنند. برای من مهم بود که این فیلم را بسازم تا نوری بر آنها بتابم.

برای تامین مالی، اعتماد بسیاری از شرکا را دریافت کردیم که تحت تأثیر موضوع قرار گرفتند و به ضرورت این ماجرا متقاعد شدند. حالا امیدوارم فیلم پژواک و توزیعی متناسب با اهمیتی که برایش قائل هستم پیدا کند.

در حال حاضر زمستان شروع شده و وضعیت اقتصادی کشور فاجعه بار است. مردم برای تامین غذای خود و گرم کردن خانه‌هایشان تلاش می‌کنند. کودکان در برخی مناطق بر اثر سوء تغذیه جان خود را از دست می دهند. نه کار وجود دارد، نه آینده واقعی. یک نسل کشی فرهنگی نیز وجود دارد: تلاش ها برای پاک کردن زبان فارسی و سایر زبان ها به نفع پشتو، زبانی که اکثر طالبان به آن صحبت می کنند، صورت می گیرد.

اخیرا خواندم که در یک محله هزاره نشین - قومی که شخصیت ماری در فیلم من به آن تعلق دارد، به عنوان یکی از دو دوست در آرایشگاه - طالبان به خانواده ها 72 ساعت فرصت دادند تا خانه های خود را ترک کنند. خانه هایی که خریده بودند و اکنون از آنها مصادره می شود. این نشان می دهد که آزار و اذیت هزاره ها نیز با مصونیت کامل ادامه دارد. روزی نیست که آنچه را که آنجا می گذرد دنبال نکنم.

من عشق عمیقی به این کشور زخمی و مردمش دارم. افغانستان کشوری از گروه‌های قومی بسیاری است که برخی از آن‌ها سعی می‌کنند دیگران را درهم بشکنند و در مقابل تجاوزات خارجی از خود دفاع کنند، همه در وحشیانه‌ترین فقر. یولاند زاوبرمن مستند خود را با نقل قولی از فرانتس کافکا به پایان رساند: «من در میان خود هستم با چاقو برای محافظت از آنها، من در میان خود هستم با چاقویی برای حمله به آنها». فکر می کنم می توانستم آن را هم قرض بگیرم.