یک مرکز لجستیکی 300 میلیون دلاری شرط می‌بندد که ویتنام می‌تواند فراتر از خط مونتاژ حرکت کند - اگر واشنگتن اجازه دهد، و هانوی می‌تواند این کار را انجام دهد.

Yap Kwong Weng از اینکه در حال حاضر تعرفه های آمریکا بر ویتنام کجاست، کمی ناامید است.

مدیر اجرایی SuperPort ویتنام به فورچون می گوید: «تعرفه های ایالات متحده در سال جاری سه بار تغییر کرده است. با آغاز سال، تعرفه‌ها بر کالاهای ویتنامی 20 درصد بود، همانطور که واشنگتن و هانوی به عنوان بخشی از چارچوب تجاری موقت در اکتبر 2025 توافق کردند. سپس، در فوریه، دیوان عالی تعرفه‌های متقابلی را که دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده در آوریل 2025 وضع کرده بود، به عنوان غیرقانونی لغو کرد. ترامپ در واکنش به این اقدام، تعرفه 10 درصدی جهانی بر تمامی کالاهای وارداتی وضع کرد.

از ماه ژوئیه، اکثر کالاهای ویتنامی به دنبال تحقیقات بخش 301 ایالات متحده در مورد اعمال نیروی کار اجباری، اکنون 12.5 درصد عوارض واردات دارند. احتمالا تعرفه‌ها دوباره تغییر خواهند کرد - یا به دلیل مذاکرات تجاری در حال انجام بین ایالات متحده و ویتنام، یا به دنبال تحقیقات بیشتر ایالات متحده در مورد مازاد ظرفیت صنعتی و حمایت از مالکیت معنوی.

یاپ می‌گوید: «شرکت‌ها اکنون دیگر به ثبات نگاه نکرده‌اند. اکنون آنها در حال برنامه ریزی برای عدم اطمینان هستند.»

یاپ مدیرعامل ویتنام سوپرپورت است، یک سرمایه‌گذاری مشترک بین گروه YCH سنگاپور، یک شرکت لجستیکی متعلق به خانواده، و گروه T&T، یک مجموعه ویتنامی. مرکز تدارکات 83 هکتاری واقع در استان فو تو، شمال هانوی، در راهروهایی قرار دارد که کمربند تولید لوازم الکترونیکی ویتنام را به مرز چین متصل می کند، جایی که بیشتر قطعات از آنجا می آیند. ایده این است که حمل و نقل جاده ای، ریلی، هوایی و دریایی به عنوان یک سرویس کار می کند، بنابراین یک صادرکننده می تواند به جای چهار حالت مختلف، از یک مسیر قابل پیش بینی استفاده کند.

ترمینال بار هوایی SuperPort در حال حاضر فعال است و Yap ادعا می کند که درآمد ماهانه از ماه جولای پنج برابر شده است. مشتریان عبارتند از FedEx، فورواردرهای بزرگ جهانی، و شرکت‌های برتر الکترونیک و سخت‌افزار هوش مصنوعی.

او می‌گوید قانون یاپ این بوده است که «اول از همه قابل اعتماد باشد». این غریزه اکنون در مقیاس ملی در حال آزمایش است. هاب تقریبا 300 میلیون دلاری SuperPort شرطی است که ویتنام می تواند از مونتاژ نهایی معمولی به یک پایگاه لجستیکی واقعی و ارزش افزوده تبدیل شود. ترمینال بار هوایی SuperPort، لوازم الکترونیکی مصرفی، قفسه‌های سرور هوش مصنوعی و تجهیزات شبکه، حمل‌ونقل به اندازه‌ای ارزشمند برای محموله‌های هوایی و به اندازه کافی حساس است که برای امنیت به گواهی TAPA نیاز دارد.

این استراتژی اکنون با دو چالش مواجه است. یکی واشنگتن است: آیا با افزایش تعداد تعرفه ها و تحقیقات ایالات متحده در مورد ویتنام، کالاهایی که دارای مهر «ساخت ویتنام» هستند، از در عبور می کنند یا خیر. (ایالات متحده تقریبا یک سوم کل صادرات ویتنامی را خریداری می کند) مورد دیگر هانوی است: آیا این کشور می تواند زیرساخت، انرژی و مهارت هایی را برای حفظ سرعت بالای رشد خود ایجاد کند یا خیر.

یک اقتصاد "فوق العاده عادی".

اقتصاد ویتنام در سه ماهه سوم سال 2026 9.95 درصد رشد کرد و این کشور را به هدف رشد 10 درصدی هانوی در سال نزدیک کرد. این به نوعی - با وجود ادامه عدم اطمینان تجاری و اختلالات ناشی از جنگ ایران - سریعتر از رشد تولید ناخالص داخلی 8 درصدی سال گذشته رشد می کند. یاپ آن را یک اقتصاد "فوق عادی" می نامد: چیزهایی که ممکن است در یک اقتصاد کندتر آزاردهنده باشند، در اقتصادی با رشد سریعتر مانند ویتنام به موانع واقعی رشد تبدیل می شوند.

صادرات همچنان عامل اصلی رشد ویتنام است. این کشور در ده ماهه سال جاری نزدیک به 500 میلیارد دلار کالا صادر کرده است. بیشتر این تجارت با ایالات متحده، مهمترین شریک صادراتی ویتنام است. این کشور اکنون 140 میلیارد دلار مازاد تجاری با ایالات متحده در سال جاری دارد.

ویتنام اکنون خود را به راحتی در زنجیره های تامین "چین به علاوه یک" جای داده است، جایی که تولید، به ویژه مونتاژ نهایی، در کشورهای ثالث مستقر است تا از هزینه های کمتر و احتمالا تعرفه های پایین تر استفاده کند. قطعات ساخت چین اکنون از مرز ویتنام عبور می کنند، جایی که کارخانه های متعلق به سامسونگ، فاکسکان و دیگران قطعات را مونتاژ می کنند. محصولات نهایی سپس به مقصد نهایی خود در ایالات متحده، اروپا و بازارهای سراسر آسیا ارسال می شوند.

اما هزینه های این زنجیره های تامین فرامرزی افزایش می یابد. هزینه های لجستیک در حال حاضر چیزی بین 16 تا 20 درصد تولید ناخالص داخلی ویتنام است. هانوی امیدوار است تا سال 2030 این سطح را به زیر 12 درصد برساند. یاپ می‌گوید این هزینه‌ها از هزینه‌های اداری، گمرکی و حمل‌ونقل ناشی می‌شود و یا بر عهده صادرکننده است یا به مصرف‌کنندگان منتقل می‌شود.

از نظر Yap، «زیرساخت هوشمندتر» تنها راه کاهش این هزینه‌ها است.

هم چین و هم ویتنام میلیاردها دلار در زیرساخت سرمایه گذاری می کنند تا اقتصاد خود را بهتر ادغام کنند. ویتنام 11 میلیارد دلار برای خط ریلی لائو کای-هانوی-هایفونگ هزینه می کند، که برای اتصال مستقیم شبکه ریلی چین در مرز شمالی به بندر عمیق آب هایفونگ در یک خط مدرن و استاندارد طراحی شده است که هزینه و زمان جابجایی قطعات چینی و صادرات ویتنامی را بین مرز چین و دریا کاهش می دهد.

این کشور همچنین در حال جایگزینی فرودگاه تان سون نهات در هوشی مین سیتی با فرودگاه جدید لانگ تان است که باید بتواند ظرفیت بار بیشتری را به جنوب ویتنام منتقل کند.

چین به نوبه خود کانال 134 کیلومتری پینگلو را در ماه سپتامبر افتتاح کرد و به جنوب صنعتی این کشور اولین مسیر مستقیم آبی خود را به دریا داد و مسیر را به سمت جنوب ویتنام به جای شرق به سمت گوانگژو هدایت کرد. باری از گوانگشی زمانی مجبور بود صدها کیلومتر از رودخانه Xijiang تا دلتای رودخانه مروارید را طی کند. اکنون کشتی‌هایی با وزن حداکثر 5000 تن مستقیما به خلیج تونکین می‌روند و بیش از 560 کیلومتر از سفر را کاهش می‌دهند و طبق برآورد پکن، 30 درصد کاهش هزینه‌های لجستیکی را کاهش می‌دهند.

انرژی یکی دیگر از تنگناهای ویتنام است. برخی از استان ها با وجود سرمایه گذاری سنگین در نسل جدید، از جمله انرژی های تجدیدپذیر، شاهد خاموشی برق بوده اند. یک محدودیت مرتبط پول است: برخی برآوردها شکاف مالی در ویتنام را تا 200 میلیارد دلار نشان می‌دهند. برآوردهای دیگر حاکی از آن است که بخش برق تا سال 2030 به 142 میلیارد دلار نیاز خواهد داشت.

جایگاه ویتنام در این زنجیره‌های تامین در واشنگتن باعث ایجاد نگرانی‌ها شده است و برخی از عناصر دولت ترامپ این را راهی برای فرار شرکت‌های چینی از تعرفه‌های آمریکا می‌دانند. بحث این است که با انجام حداقل فعالیت ارزش افزوده در ویتنام، کالاهای چینی برچسب «ساخت ویتنام» را دریافت می‌کنند و بنابراین از تعرفه‌های شدیدتر روی کالاهای ساخت چین اجتناب می‌کنند. (در توافقنامه تجاری موقت سال گذشته بین ایالات متحده و ویتنام، هانوی با 40٪ کالاهایی که گمان می رود از چین جابجا شده اند موافقت کرد، اما جزئیاتی در مورد معنای آن یا نحوه بررسی آن ارائه نشد)

Yap همچنین به ارزش افزوده فکر می کند، هرچند از منظر مبتنی بر ویتنام. او می‌گوید: «آنچه مهم است این است که کالاها چگونه به صورت ایمن اداره می‌شوند، کیفیت و ارزش آن به کجا می‌رود. "آیا ارزش در خشکی باقی می ماند؟ آیا این جایی است که مدیران و شرکت های ویتنامی رشد می کنند یا ارزش به خارج از ساحل می رود؟"

ویتنام برای کسب وضعیت درآمد بالا تا سال 2045 تلاش می کند. یاپ استدلال می کند که تغییر به معنای حرکت از مونتاژ ساده به نوآوری واقعی با سرمایه گذاری در مهارت های مهندسی، اتوماسیون، بسته بندی نیمه هادی و تدارکات است. هانوی می‌خواهد که فناوری جدید تا سال 2030 به 6 درصد از تولید ناخالص داخلی کمک کند، که توسط بازیگران محلی مانند Viettel و FPT هدایت می‌شود.

"خوش بینی مرزی یک استراتژی نیست"

زندگی‌نامه یاپ بر اساس اکثر استانداردها بدیع است. او بیش از یک دهه را در نیروهای مسلح سنگاپور از جمله آموزش نیروی دریایی ایالات متحده گذراند. او اولین مدرک تحصیلی خود را در 30 سالگی به پایان رساند و بعدا نقش رهبری تجاری در بازارهای نوظهور جنوب شرقی آسیا و سمت های مشاوره با KPMG و EY-Parthenon در سنگاپور داشت.

یکی از آن بازارها میانمار بود که یاپ آن را بسیار شبیه ویتنام توصیف می‌کند، با هتل‌های پر از مدیران آمریکایی، کره‌ای و تایلندی که متقاعد شده‌اند بازار بعدی را با رشد بالا پیدا کرده‌اند. این اعتماد با کودتای نظامی 2021، که گشایش اقتصادی احتمالی میانمار را برای یک نسل به عقب بازگرداند، از بین رفت.

این تجربه میانمار اکنون به نحوه نگاه او به ویتنام کمک می کند. او می گوید: «زیرساخت ها به اعتماد سرمایه گذاران بستگی دارد. من در مورد ویتنام بسیار خوشبین هستم، اما هرگز از این موضوع راضی نیستم.

او می افزاید: «خوش بینی مرزی یک استراتژی نیست.

SuperPort در حال برنامه ریزی برای آن عدم قطعیت است تا در برابر آن. یاپ می‌گوید مشتریانش اکنون از او سه سوال می‌پرسند: "چه کسی داده‌ها را کنترل می‌کند؟ چه کسی مبدا را تأیید می‌کند؟ و چه مسیرهایی را می‌توان تغییر داد تا یک مکان ذخیره‌سازی بتواند به مکان ذخیره‌سازی دیگری برود؟"

پاسخ او یک شبکه است: سوپرپورت قصد دارد تا سال 2030 چهار بندر در سراسر آسیای جنوب شرقی بسازد. سوپرپورت کامبوج، یک مجتمع چندوجهی 130 هکتاری در کامپونگ اسپیو، نزدیک پنوم پن، و قرار است از طریق یک مرکز برنامه ریزی شده در استان تای نین، در مرز کامبوج، به ویتنام متصل شود.

تعرفه ها می تواند بار چهارم یا حتی پنجمین بار امسال تغییر کند: شاید ویتنام با تعرفه های جدید بخش 301 سیلی بخورد، یا واشنگتن و هانوی قرارداد تجاری جدیدی را امضا کنند که سطح کلی تعرفه ها را دوباره پایین بیاورد. در تمام این موارد، یاپ چشم خود را به یک چیز نگه می دارد که تعرفه ها نمی توانند تغییر کنند: آنچه در زمین اتفاق می افتد. او می‌گوید: «در حال حاضر، من فکر می‌کنم ویتنام این شتاب را دارد.

در ستون Fortune's Asia Agenda که حداقل دو بار در ماه منتشر می‌شود، با رهبران برتر کسب‌وکار آسیا در مورد چگونگی ساختن آینده و درس‌هایی که از شرکت‌های پیشرو در یکی از سریع‌ترین و پویاترین مناطق جهان گرفته‌اند صحبت می‌کنیم. همه پروفایل های ما را در اینجا کاوش کنید.

این داستان در ابتدا در سایت Fortune.com منتشر شد