یک هشدار چهار دقیقه ای کافی نیست: تاکتیک های موشکی بی امان جدید روسیه ساکنان کیف را خسته می کند

داریا در تابستان امسال پس از تشدید حملات روسیه به شهر، آپارتمان خود را در کیف ترک کرد

در بیشتر تهاجم تمام عیار روسیه به اوکراین، داریا از گلوله باران هراسی نداشت.

حتی در شب های بمباران شدید، این دختر 27 ساله می توانست از انفجارهای آپارتمانش در کیف بخوابد. او مانند بسیاری از اوکراینی‌ها بر «قانون دو دیواری» تکیه کرد: ایمن ماندن با حفظ دو دیوار بین خود و دنیای بیرون.

در ماه‌های اخیر، روسیه شدت و تعداد حملات خود علیه پایتخت اوکراین را افزایش داده است.

تنها در 10 روز اول ژوئیه، روس ها ده ها موشک بالستیک را در سه حمله بزرگ پرتاب کردند که بر اساس آمار رسمی، نزدیک به 60 غیرنظامی کشته شدند. حملات مشابهی در مقیاس بزرگ در ماه اوت و سپتامبر انجام شد.

تجزیه و تحلیل BBC Verify از ارقام دولتی نشان داد که کیف اکنون بیش از هر زمان دیگری از زمان تهاجم گسترده روسیه در سال 2022 از هشدارهای حمله هوایی روزانه بیشتر رنج می برد.

در یک حمله شبی در ماه می بود که داریا متوجه شد دیگر در خانه خود احساس امنیت نمی کند.

او و دوست پسرش در راهرو آپارتمان طبقه نهم خود بودند و در حال تماشای مسابقه بوکس بودند، در حالی که انفجارهایی در اطراف آنها رخ داد، امواج انفجار باعث شد که پنجره ها بارها و بارها باز و بسته شوند.

وقتی دعوا به پایان رسید، داریا می گوید: «دیگر چیزی وجود نداشت که حواس من را پرت کند. همان موقع بود که فهمیدم واقعا می ترسم.»

در ابتدا، او فکر کرد که در طول حملات، استفاده از یک پناهگاه بمب در آن نزدیکی را آغاز خواهد کرد.

اما در ماه ژوئن، زمانی که یک مادر جوان در حال دویدن به سمت پناهگاهی در کیف کشته شد، داریا تصمیم گرفت که به طور کلی شهر را ترک کند.

او به خانه روستایی خانواده اش، در 30 کیلومتری (18.6 مایل) در رومانکیف بازگشت و اکنون در مجموع چهار ساعت در روز را صرف رفت و آمد به کیف و بازگشت از کیف می کند، جایی که در بخش دفاعی کار می کند.

عکسی از سرویس اضطراری دولتی تأثیر حمله روسیه در ماه ژوئیه را نشان می دهد

ساکنان کیف که می گویند به حملات موشکی و هواپیماهای بدون سرنشین روسیه عادت کرده اند به سرویس جهانی بی بی سی گفته اند که شدت مجدد حملات آنها را وادار می کند تا درباره نحوه زندگی خود تجدید نظر کنند.

پیش از این، شبکه دفاع هوایی و اطلاعات نظامی اوکراین به ساکنان درجه ای از قابلیت پیش بینی می داد. حملات در مقیاس بزرگ اغلب می توانند از قبل شناسایی شوند و به مردم اجازه می دهند شب را در پناهگاه ها بگذرانند، شهر را ترک کنند یا اقدامات احتیاطی دیگر را انجام دهند. اما از تابستان، روسیه تاکتیک خود را تغییر داده است.

این کشور کمتر به هواپیماهایی متکی است که حرکات آنها را می توان جلوتر از موعد مشخص کرد و بیشتر به موشک های بالستیکی که با سرعت فوق العاده حرکت می کنند و هشدار کمی ارائه می دهند، متکی بوده است. هشدارهای حمله هوایی گاهی اوقات فقط چند لحظه قبل از برخورد یا حتی همزمان با اولین انفجارها شروع می شود.

داریا می تواند نزدیکترین پناهگاه خود را از پنجره آپارتمان خود ببیند که هنوز آن را اجاره می کند. با این حال، حدود 10 دقیقه طول می کشد تا به آن برسید. او می گوید که در طول یک حمله بالستیک، ممکن است فقط چهار دقیقه یا کمتر اخطار داشته باشد.

او پس از گذراندن تعطیلات در خارج از کشور در تابستان امسال و دیدن افرادی که زندگی "عادی" دارند، تصمیم گرفت در ماه ژوئن کیف را ترک کند. از آن زمان، او تنها یک شب را در کیف گذرانده است.

شناسایی موشک های بالستیک از قبل دشوار است

اولها ولاسوا شصت و دو ساله در طبقه هفتم یک بلوک آپارتمانی مرتفع با مادر 98 ساله خود، نادیا تسیبنا زندگی می کند.

نادیا علیرغم سنش همچنان به شدت با دنیا درگیر است.

او از رختخوابش رویدادهای اوکراین و خارج از کشور را دنبال می‌کند و درباره همه چیز از سیاست‌های دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده گرفته تا اعتراضات ضد فساد در کیف و پرونده‌های اپشتاین بحث می‌کند.

او همچنین آموخته است که اغلب می‌تواند به سادگی با گوش دادن متوجه شود که آیا یک موشک یا پهپاد روسی رهگیری شده یا به هدف خود رسیده است.

تابستان امسال، او می گوید که شنودهای کمتری شنیده است.

نادیا می گوید: «وقتی چیزی برای سرنگونی آنها وجود ندارد ناراحت کننده است. من می‌شنوم که آنها با هر چیزی که دارند شلیک می‌کنند، تفنگ، مسلسل.»

نادیا 98 ساله همچنان وقایع جهان را از روی تختش از نزدیک دنبال می کند

اولها برای محافظت از خود و مادرش از پریدن شیشه، تشکی را کنار پنجره قرار داده است

در حالی که نادیا در تخت خود محبوس است، او و اولها نمی توانند به یک پناهگاه بروند، هر چند حمله جدی باشد. در عوض، به محض به صدا درآمدن آژیر حمله هوایی، اولها مادرش را با پتو می‌پوشاند، تشکی را به قاب پنجره‌شان فرو می‌کند و سپس در کمد لباسی پنهان می‌شود که دو دیوار بین او و بیرون قرار می‌دهد.

نادیا یک بالش روی سرش می گذارد تا از صورتش در برابر پران شدن شیشه محافظت کند.

اولها که در کمد لباس خود قرار می گیرد، اغلب تمام شب بیدار می ماند و اخبار را تماشا می کند.

نادیا می گوید: «آنها وارد می شوند، ما را بمباران می کنند. "شما حتی وقت نکرده اید که بخوابید، و یک هشدار دیگر وجود دارد. آنها دوباره می آیند، آنها را دوباره شلیک می کنند. و تمام شب ادامه دارد.

مردم نمی‌خوابند و بعد مثل زامبی‌ها راه می‌روند.»

سال تحصیلی جدید در کیف با حضور بسیاری از دانش‌آموزان در کلاس‌های آموزشی در پناهگاه‌ها آغاز شد، زیرا هشدار حمله هوایی در صبح اجرا شد.

افزایش حملات در روز به این معنی است که زندگی در کیف اکنون با آژیرهای حملات هوایی شبانه روز قطع شده است.

در آغاز ماه سپتامبر، زمانی که کودکان پس از تعطیلات تابستانی به مدرسه بازگشتند، ده ها هشدار حمله هوایی و به دنبال آن انفجار و آتش سوزی شنیده شد.

به گفته ویتالی کلیچکو، شهردار کیف، دو کودک در حملات 31 اوت مجروح شدند.

در نتیجه بسیاری از کودکان در خانه ماندند و برخی دیگر ساعت ها در زیرزمین مدارس و مهدکودک ها سپری کردند.

مسافران در کیف به دلیل اختلال در مترو به زمان انتظار طولانی عادت کرده اند.

وقتی آژیرها به صدا در می آیند، بر تجارت و حمل و نقل نیز تأثیر می گذارد. مراکز خرید بسته می‌شوند و ایستگاه‌های مترو در بالای زمین فعالیت‌های خود را متوقف می‌کنند و اغلب برای ساعت‌ها اتصالات حمل‌ونقل عمومی بین کرانه‌های چپ و راست کیف، در دو سوی رودخانه دنیپر را قطع می‌کنند.

قوانین جدید عملیات مترو در هنگام هشدار حمله هوایی در تلاش برای بهبود وضعیت معرفی شده است.

برای اولها، این به معنای کمتر دیدن نوه هشت ساله اش است که در آن سوی شهر زندگی می کند.

این تجربه او را از آنچه او به عنوان تردید برخی از شرکای خارجی اوکراین برای ارائه موشک های دفاع هوایی اضافی می داند، ناامید کرده است.

رئیس جمهور ولادیمیر زلنسکی بارها از متحدان درخواست سامانه های دفاع هوایی و موشک های رهگیر اضافی کرده است.

اولها می‌گوید: «آنها [متحدان اوکراین] منتظر می‌مانند و فکر می‌کنند: «اگر به ما حمله شود چه؟» او می گوید: «مثل این است که از دادن دارو به بیمار سرطانی امتناع می کنید، زیرا می گویید اگر یک روز مریض شوم چه؟ خب، شاید نخواهی. قبل از انقضا آن را بدهید.»

نه ناتالیا و نه دخترش نمی توانند از طریق حملات شبانه بخوابند

در بخشی دیگر از شهر، ناتالیا بوشکوفسکا، مادر دو فرزند، هر شب سه طرح مختلف را تمرین می کند.

طرح A این است که بستر را در راهرو پشت دو دیوار داخلی پهن کنید. طرح B انتقال خانواده به راهروی مشترک ساختمان است. و پلان C برای رفتن به زیرزمین است.

او اعتراف می کند که حتی در آنجا کاملا احساس امنیت نمی کند.

ناتالیا، 37 ساله، می‌گوید: «من یک کوله پشتی با وسایل ضروری نگه می‌دارم. برای خونریزی شدید یک تورنیکت وجود دارد. در صورت امکان سوت هم نگه می‌دارم.

اگر بدترین اتفاق بیفتد، امدادگران می‌توانند ما را زیر آوار پیدا کنند.»

دختر نه ساله او کیف اضطراری خود را دارد که حاوی اسباب بازی ها، بالم لب و تورنیکت است. او مانند برادر 12 ساله اش، نحوه استفاده از تورنیکت را از طریق آموزش کمک های اولیه آموخت.

ناتالیا می گوید حملات مداوم خسته کننده است.

در حالی که پسرش اغلب از طریق آنها می خوابد، او و دخترش تقریبا هر بار از خواب بیدار می شوند.

او می گوید: «به دلیل حملات، خواب کافی ندارم. اکنون، در سال پنجم جنگ، پس از شب‌هایی از این دست، بازگشت به عقب برای من سخت‌تر می‌شود.»

او می‌گوید که شدت فزاینده اعتصاب‌ها باعث آسیب روانی در سراسر شهر شده است.

"مردم خسته شده اند. آنها زمان کافی برای بهبودی ندارند."

روز پنجشنبه 17 سپتامبر، روسیه یک حمله موشکی بالستیک به کیف انجام داد. به گفته شهردار ویتالی کلیچکو، 20 نفر در این حمله زخمی شدند. در میان مجروحان دو کودک 10 و 12 ساله نیز دیده می شوند.

آخرین عروسی چرنوبیل: زوجی که به عنوان یک فاجعه هسته ای ازدواج کردند آشکار شد

عاشقانه و پدر و مادر بودن در اوکراین دور از دسترس است: "از قبل از جنگ ملاقاتی نداشته ام"