آزمایش‌های هسته‌ای زیرزمینی کره شمالی خطوط گسل زمین‌لرزه خفته را دوباره فعال می‌کند

جمهوری دموکراتیک خلق کره حداقل شش آزمایش عمده تسلیحات هسته ای زیرزمینی را در تاسیسات مخفی پونگی-ری در زیر کوه مانتاپ در استان هامگیونگ شمالی انجام داده است. در سپتامبر 2017، زلزله شناسان آمریکایی در سازمان زمین شناسی ایالات متحده (USGS) پس از انفجار بمب آزمایشی توسط دانشمندان کره شمالی، آخرین آن را به عنوان یک زلزله 6.3 ریشتری ثبت کردند - اما پس لرزه ها و زمین لرزه ها تا به امروز بازتاب یافته است.

ائتلافی در میان سه دانشگاه تحقیقاتی چین و اداره زلزله چین (CEA) در حال حاضر فعالیت‌های زمین‌لرزه‌ای احیا شده را در امتداد چندین گسل زمانی آرام اطراف مانتاپ ردیابی کرده‌اند. این زمین‌لرزه‌ها که با یک رویداد لرزه‌ای در 23 سپتامبر 2017 (یا سه هفته پس از آزمایش نهایی 3 سپتامبر) آغاز شده‌اند، به‌طور دوره‌ای تا ماه می 2025 تکرار می‌شوند، آخرین ماهی که این گروه داده‌ها را برای مطالعه جمع‌آوری کرد.

محققان در مطالعه جدید خود که روز پنجشنبه در ژورنال Science منتشر شد، نوشتند: «افزایش تدریجی در نرخ زلزله و سرعت رهاسازی لحظه ای نشان می دهد که پوسته به سادگی پس از انفجار نهایی به سمت تعادل شل نشده است».

در عوض، آنها گزارش دادند، فعالیت لرزه ای "به تدریج با فعال شدن گسل های موجود گسترش یافت."

سلاح هسته ای که کره شمالی در سپتامبر 2017 آزمایش کرد، دارای قدرت انفجاری تخمینی بین 100 تا 250 کیلوتن TNT بود که حداقل 10 برابر قدرت بمب اتمی ای بود که ایالات متحده در اواخر جنگ جهانی دوم بر روی هیروشیما پرتاب کرد. اولین نویسنده این مطالعه، محقق ژئوفیزیک Xingli Fan از آزمایشگاه کلیدی اکتشاف زمین و تکنیک های اطلاعات دانشگاه فناوری چنگدو، با تیم خود برای استخراج داده های لرزه ای از حسگرها در چین و کره جنوبی برای درک بهتر پیامدهای این آزمایش کار کرد.

برخی از این ایستگاه‌های لرزه‌نگاری کاملا نزدیک بودند، در فاصله 80 تا 200 کیلومتری از سایت مخفی هسته‌ای. این داده‌ها که از سال 2008 تا 2025 را در بر می‌گیرد، 1399 رویداد زمین‌لرزه محلی را در این دوره شناسایی می‌کند - افزایشی که قبلا در داده‌های زمین لرزه جمع‌آوری‌شده از منطقه دیده نشده بود، زیرا رویدادهایی مانند این برای اولین بار به طور رسمی در شبه جزیره کره در سال 1904 فهرست‌بندی شدند.

برای فن و همکارانش، این واقعیت که اولین آزمایش هسته‌ای بزرگ کره شمالی در زیر منتاپ در 9 اکتبر 2006 منفجر شد، به عنوان یک نشانه اولیه بود که این انفجارهای غیرقابل استعاره زمین در حال تغییر تکتونیک صفحه محلی در نزدیکی کوه بودند.

آنها اشاره کردند که یک سرنخ بزرگ دیگر این بود که رادار ماهواره ای "تغییر شکل قابل توجه زمین" را در بالای قله کوه منتاپ اندازه گیری کرده بود.

محققان نوشتند: «به جای ایجاد توالی‌های پس‌لرزه‌های کوتاه‌مدت، چنین آشفتگی‌ها می‌توانند آغازگر فعال‌سازی مجدد تأخیری گسل‌های درون صفحه‌ای باشند که در طول سال‌ها آشکار می‌شوند».

در حالی که درست است که آزمایش‌های هسته‌ای زیرزمینی از آغاز جنگ سرد با فعالیت‌های زلزله مرتبط بوده است، آنچه در استان شمال شرقی کره شمالی اتفاق می‌افتد به طور قابل اندازه‌گیری متفاوت است. مطالعات قبلی این نوع آزمایش‌های زیرزمینی در سایت امنیت ملی نوادا (همسایه منطقه 51) و سایت آزمایشی Semipalatinsk اتحاد جماهیر شوروی سابق در قزاقستان نیز پس‌لرزه‌های لرزه‌ای را مستند کردند.

اما، مانند امواج در یک حوض، این قسمت‌ها معمولا به روزها و هفته‌ها مستقیما پس از هر آزمایش هسته‌ای زیرزمینی محدود می‌شدند و به شدت در نزدیک‌ترین منطقه به مرکز هر آزمایش بمب محدود می‌شدند. و تقریبا همیشه در کوتاه مدت به حالت عادی محو می شدند.

بنابراین، افزایش فعالیت لرزه‌ای در نزدیکی کوه مانتاپ برای این نوع آزمایش‌ها غیرعادی است – با پیامدهای مهم نه تنها برای ایمنی محلی در برابر زلزله، بلکه همچنین تلاش‌های نظارت و راستی‌آزمایی مداوم تحت معاهده منع جامع آزمایش‌های هسته‌ای.

محققان هشدار می دهند: «لرزه خیزی که سال ها پس از انفجار رخ می دهد ممکن است انتساب را پیچیده کند و تمایز بین رویدادهای مربوط به انفجار و زمین ساختی را محو کند. بنابراین، پایش پایدار و تفسیر آگاهانه فیزیکی هنگام ارزیابی فعالیت لرزه‌ای در مراحل پایانی در مجاورت مکان‌های آزمایشی قدیمی ضروری است.