آلودگی صوتی در همه جا سلامت و رفتار حیوانات را تغییر می دهد

یک گاو نر در نزدیکی جاده ای در پارک ملی جاسپر، کانادا

اگر از نزدیک به یک علفزار زیر آب گوش کنید، می توانید صدای واقعی فتوسنتز را بشنوید. در طول روز، حباب های کوچک اکسیژن از تیغه های علف های دریایی به سطح اقیانوس شناور می شوند. به گفته کارلوس دوارته، غواص مشتاق و کارشناس سر و صدای اقیانوس در دانشگاه علم و صنعت ملک عبدالله در عربستان سعودی، صدای ترکیدن این حباب ها هنگام ترکیدن مانند "زنگ زنگ" است.

او می‌گوید: «تا زمانی که چمن‌زارها بیش از 2 متر زیر سطح اقیانوس قرار دارند، هنگامی که حباب‌ها می‌شکنند، ارتعاشی ایجاد می‌کنند که در همان فرکانس صدای زنگ‌ها است». "اگر شما یک هیدروفون دارید و این مقدار را تعیین کنید، حتی می توانید نرخ فتوسنتز را محاسبه کنید."

اما بیشتر اوقات، این پدیده صوتی قابل توجه توسط آلودگی صوتی ناشی از انسان غرق می شود. تقریبا زیستگاهی روی زمین وجود دارد که در معرض آلودگی صوتی انسانی ناشی از قایق ها، اتومبیل ها، هواپیماها یا هر تعداد دیگری از فعالیت های پر سر و صدای انسان قرار نگیرد. در اقیانوس‌ها، سطح سر و صدای محیط حدود 10 برابر بیشتر از سال 1950 است. دوارت می‌گوید: «برای درک تأثیر سر و صدا بر محیط‌زیست دریایی، باید خودمان را تصور کنیم که در یک مهمانی عالی، 24 ساعته و 7 روز هفته، در تمام طول عمرمان زندگی می‌کنیم. این واقعا یک تأثیر مداوم و مزمن است».

اکنون، دانشمندان در حال یادگیری بیشتر در مورد تأثیر جدی و گسترده آلودگی صوتی بر حیات وحش تحت تأثیر آن هستند - و نتایج نگران‌کننده هستند. یک متاآنالیز که در اوایل این ماه در مجله Science منتشر شد، 214 مطالعه تجربی را بر روی 177 گونه آبزی و خشکی، که در شش قاره قرار داشتند، بررسی کرد. نتیجه‌گیری شد که آلودگی صوتی حداقل یک صفت فیزیولوژیکی، رشدی یا رفتاری را در 80 درصد گونه‌های مورد مطالعه تغییر داده است و اثرات آن در هر زیستگاه رخ می‌دهد.

به طور خلاصه، آلودگی صوتی سلامت و رفتار طیف عظیمی از حیوانات را در خشکی و دریا تغییر می‌دهد.

Hansjoerg Kunc از دانشگاه کوئین بلفاست در بریتانیا که این تحلیل را به همراه همکار خود Rouven Schmidt انجام داده است، می گوید: «هر اکوسیستم یا هر زیستگاه اصلی تحت تأثیر صدا قرار می گیرد. ما به بسیاری از پاسخ‌های فیزیولوژیکی مختلف [در حیات وحش] نگاه کردیم و اساسا تقریبا همه آنها تأثیری برای نویز پیدا کردند.»

کونک و اشمیت گزارش دادند که به طور کلی، سر و صدا شکارچیان را مجبور می کند تا 2.5 برابر سخت تر کار کنند تا در کل 25 درصد طعمه کمتری را بگیرند. موجوداتی مانند خفاش‌ها انرژی بیشتری مصرف می‌کنند و در شکار کمتر موفق هستند وقتی در معرض سر و صدای محیط قرار می‌گیرند، در حالی که سر و صدای موتور کشتی ارتباط را مختل می‌کند و زندگی دریایی مانند نهنگ‌ها و دلفین‌ها را منحرف می‌کند.

حیوانات همچنین یاد می‌گیرند که از زیستگاه‌های پر سر و صدا اجتناب کنند، که این امر باعث کوچک‌تر شدن سطح در دسترس آنها و در نتیجه محدود شدن جمعیت آنها می‌شود. به عنوان مثال، دلفین‌ها فعالانه از خطوط ساحلی پر سر و صدا اجتناب می‌کنند، در حالی که نشان داده شده است که خفاش‌ها از جاده‌هایی که در طول رالی موتورسیکلت‌ها مدت‌ها پس از خروج وسایل نقلیه از منطقه پر سر و صدا بودند، اجتناب می‌کنند.

در مناطق آلوده به صدا، مرگ و میر در میان حیوانات مورد مطالعه به طور متوسط ​​138 درصد افزایش یافت. گاهی اوقات، مرگ آنی است: برای مثال، انفجارهای زیر آب ناشی از اکتشاف نفت و گاز، می تواند باعث انفجار مثانه ماهی شود. در سایر مواقع کندتر و دردناک‌تر است، مانند گرسنگی تدریجی ناشی از کاهش موفقیت در شکار.

Kunc خاطرنشان می کند که همه حیوانات از آلودگی صوتی تأثیر منفی نمی بینند. برخی از شکارچیان ممکن است از سروصدا سود ببرند - برای مثال وقتی صدای انسان طعمه‌هایشان را از مخفیگاهش بیرون می‌کشد، از موفقیت بیشتری در شکار لذت می‌برند.

او می‌گوید، اگرچه برخی از حیوانات ممکن است در کوتاه‌مدت سود ببرند، اما تأثیر کلی آن بر اکوسیستم منفی است، زیرا پویایی طبیعی آن توسط استرس‌های خارجی تغییر می‌کند. او می‌گوید: «اگر به یک اکوسیستم فکر می‌کنید، همه گونه‌های موجود در این اکوسیستم به شکلی که باید باشد، سازگار شده‌اند. بنابراین، از دیدگاه من، واقعا مهم نیست که چه کسی بیشتر تحت تأثیر قرار می گیرد یا کمتر.

کونک می‌خواهد در کنار حفاظت از زیستگاه‌های فیزیکی، به حفاظت از مناظر صوتی جهان طبیعی توجه بیشتری شود. او می گوید: «ما می دانیم که محیط صوتی یک نیروی تکاملی قوی است و نشان داده ایم که واقعا فیزیولوژی، رشد و رفتار [حیات وحش] را تغییر می دهد.

برخی از تلاش ها در حال حاضر در حال انجام است. در ایالات متحده، پارک‌های ملی مانند یلوستون، مناطق آرامی را تعیین کرده‌اند که به گفته ریچل باکستون، سابقا از خدمات پارک‌های ملی ایالات متحده و اکنون در دانشگاه کارلتون در کانادا، میزان سر و صدای ایجاد شده توسط بازدیدکنندگان را 3 تا 5 دسی بل کاهش می‌دهد.

او فکر می‌کند که می‌توان برای کاهش آلودگی صوتی، به‌ویژه در مناطق حفاظت‌شده، کارهای بیشتری انجام داد، مانند بستن جاده‌ها به روی ترافیک در دوره‌های خاص یا تغییر مسیر هواپیما در سایه شبکه‌های جاده‌ای شلوغ و اجتناب از مناطق وحشی.

او خاطرنشان می کند: "به گرند کانیون فکر کنید. ما رویای ساختن یک ساختمان غول پیکر در وسط گرند کانیون را نداریم، و با این حال تورهای پروازی وجود دارند که همیشه از فضای هوایی عبور می کنند و کل فضا را با سر و صدا آلوده می کنند."

دوارت می گوید: ما همچنین باید با آلودگی صوتی در دریا مقابله کنیم. او برای اعمال محدودیت های صوتی در مناطق حفاظت شده دریایی، که می تواند شامل تعیین محدودیت های صوتی برای کشتی ها و سایر فعالیت های دریایی باشد، استدلال می کند.

فن آوری های جدید همچنین امید به آینده ای آرام تر را ایجاد می کند. شواهد در حال ظهور نشان می دهد که وسایل نقلیه الکتریکی ساکت تر هستند و بنابراین برای اکثر حیات وحش کمتر مزاحم هستند. دوارته می‌گوید به طور مشابه، قایق‌های موتوری برقی و کشتی‌ها می‌توانند به سواحل ساکت‌تر برای زندگی دریایی منجر شوند. وی با اشاره به اینکه کشورهایی مانند سوئد در ایجاد بازار قایق های برقی پیشرو هستند، می گوید: «حرکت به سمت تحرک الکتریکی، که عمدتا در خشکی انجام داده ایم، به سمت اقیانوس، سر و صدای اطراف خطوط ساحلی را کاهش می دهد.

همه‌گیری کووید-19 بینشی از آنچه در دنیای طبیعی اتفاق می‌افتد، وقتی صدا متوقف می‌شود، ارائه می‌دهد. دوارته می‌گوید آلودگی صوتی در سراسر اقیانوس‌ها در طول این بحران 20 درصد کاهش یافت و منجر به مشاهده‌های خارق‌العاده جانداران دریایی شد که به آبراه‌های شلوغ و سواحل شهرها بازگشتند و صدای آواز پرندگان شهرها را پر کرد.

بر خلاف آلاینده هایی که در اتمسفر باقی می مانند، خاموش کردن سر و صدا بلافاصله مشکل را برطرف می کند. او می‌گوید: «به محض اینکه صدا متوقف می‌شود، حیوانات ادعا می‌کنند قلمرو و خانه اجدادی خود را پس می‌گیرند.