آمریکا در مبارزه با تغییرات آب و هوایی خاک را نادیده می گیرد | نظر

آمریکا نمی تواند در عین حال که اجازه می دهد خاکش خراب شود، انعطاف پذیری آب و هوا ایجاد کند.

از آنجایی که سیل، خشکسالی و بارندگی شدید جوامع را تحت فشار فزاینده ای قرار می دهد، سیاست گذاران باید خاک سالم را به عنوان زیرساخت ضروری بشناسند و حفاظت از آن را یک الزام در برنامه ریزی توسعه و کاربری زمین قرار دهند.

علائم هشدار از قبل اینجا هستند. در نوامبر 2026، آسوشیتدپرس گزارش داد که ال نینوی شدید غیرمعمول رطوبت شدیدی را به سمت طوفان های گذرا در سراسر جنوب غربی آمریکا هدایت می کند و احتمال بارش شدید باران و سیل ناگهانی را افزایش می دهد.

در حالی که دانشمندان ال نینو را به‌عنوان عامل اصلی کمک‌کننده و نه تنها علت، برجسته می‌کردند، طوفان‌های ناشی از آن باعث سیل شدید و نجات آب در بخش‌هایی از آریزونا و کلورادو و بسیاری از غرب ایالات متحده شد.

سیل مشکلی را آشکار کرد که فراتر از آمادگی اضطراری است. ما همچنان بر انتقال آب اضافی از جوامع بدون توجه کافی به وضعیت زمین دریافت کننده آن تمرکز می کنیم.

چرا ما در حال سرمایه‌گذاری هنگفتی روی زهکشی و واکنش به بلایا هستیم، در حالی که زیرساخت‌های طبیعی را که می‌تواند به مدیریت بارندگی در منبع آن کمک کند، نادیده می‌گیریم؟

خاک به سادگی خاک زیر پای ما نیست. این یک سیستم مدیریت آب طبیعی است. خاک سالم و متراکم نشده، بارندگی را جذب می کند، از پوشش گیاهی حمایت می کند، رطوبت را ذخیره می کند و به کندی رواناب کمک می کند.

شرایط آن همه چیز از بهره وری کشاورزی و امنیت غذایی گرفته تا جاده ها، خانه ها و سیستم های زهکشی شهری را تحت تاثیر قرار می دهد.

هنگامی که خاک فشرده می شود، پوشش گیاهی از بین می رود یا از مواد آلی تهی می شود، توانایی آن برای جذب آب کاهش می یابد.

سپس بارندگی سریعتر در سطح زمین حرکت می کند و خاک سطحی ارزشمند را به آبراهه ها می برد و فشار را بر زیرساخت های زهکشی افزایش می دهد. چیزی که به نظر می رسد یک مشکل کشاورزی است می تواند به سرعت به یک مشکل ایمنی عمومی و اقتصادی تبدیل شود.

این گفتگوی زیرساختی است که ما از آن غافلیم.

رد کردن مقیاس مشکل دشوار است. در ماه اوت، سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد (فائو) ارزیابی وضعیت منابع خاک جهان در سال 2026 را منتشر کرد.

این نشان داد که مدیریت خاک در بسیاری از نقاط جهان، با وجود پیشرفت در دانش علمی و راه حل های موجود، ناپایدار باقی می ماند.

فائو گزارش می دهد که خاک های سالم بیش از 95 درصد مواد غذایی را که می خوریم تولید می کنند و به فیلتر و ذخیره آب کمک می کنند. سلامت خاک ارتباط مستقیمی با امنیت غذایی و امنیت عمومی دارد.

چگونه از چیزی بسیار اساسی غافل شدیم؟ برای چندین دهه، توسعه به سرعت و خروجی فوری پاداش داده است.

زمین پاکسازی، درجه بندی و متراکم می شود تا ساخت و ساز آسان تر شود. پوشش گیاهی و مواد آلی به عنوان یک مانع در نظر گرفته می شود. سپس انتظار می رود که سیستم های زهکشی آب را به سرعت دور کنند.

این انتخاب‌ها ممکن است پروژه‌ها را از قبل ساده کنند، اما جوامع بعدا از طریق فرسایش، جاده‌های آسیب‌دیده، شیب‌های ناپایدار و تعمیرات مکرر هزینه را پرداخت می‌کنند.

کانال های بتنی، دیوارهای حائل و زهکشی طوفان نقش مهمی دارند. من نمی گویم که زیرساخت های مهندسی شده باید ناپدید شوند. من استدلال می کنم که نمی تواند تمام بار را به دوش بکشد.

یک ساختار سخت نمی تواند مواد آلی از دست رفته را بازیابی کند یا باعث شود زمین فشرده بارندگی را جذب کند. وقتی مهندسی را از سیستم های زنده جدا می کنیم، ضعف هایی ایجاد می کنیم.

مدیریت زمین احیاکننده جهت بهتری را ارائه می دهد و در واقع با گذشت زمان بهبود می یابد. حفظ پوشش گیاهی، کاهش آشفتگی خاک، بازسازی مواد آلی و بهبود نفوذ آب می تواند به بازیابی عملکرد طبیعی زمین کمک کند.

در شیب‌ها، تراس‌کاری و کاشت می‌تواند آب را کند کند و به ریشه‌ها فرصتی دهد که خاک را در جای خود نگه دارد. رویکرد صحیح بر اساس مکان و نوع خاک متفاوت است، اما اصل ثابت است: مدیریت آب در جایی که می ریزد، و اجازه دهید سیستم های طبیعی در کنار سیستم های مهندسی شده کار کنند.

انتخاب واضح است. اگر خاک را به عنوان خاک مصرفی نگه داریم، جوامع بیشتر با رواناب، فرسایش، فشار بر مزارع و صورت‌حساب‌های واکنش اضطراری و تعمیر زیرساخت‌ها مواجه خواهند شد.

اگر از خاک به عنوان یک دارایی محافظت کنیم، می‌توانیم فشار وارده بر سیستم‌های زهکشی را کاهش دهیم، از تولید مواد غذایی حمایت کنیم، از آبراه‌ها محافظت کنیم، و مناظر را برای مقابله با افراط‌ها مجهزتر کنیم.

پیشگیری سیل یا خشکسالی را از بین نمی برد، اما می تواند خسارات ناشی از آن را کاهش دهد.

این تغییر نیاز به اقدام دارد. دولت ها باید ارزیابی های سلامت خاک و نفوذ آب را برای پروژه های توسعه ای و زیربنایی بزرگ بخواهند.

آیین نامه های ساختمانی باید به شیوه هایی پاداش دهد که پوشش گیاهی را حفظ می کند، تراکم را کاهش می دهد و زمین های تخریب شده را بازسازی می کند. توسعه دهندگان، مهندسان، کشاورزان و جوامع باید به تنظیم استانداردهای مناسب با شرایط محلی کمک کنند. سرمایه گذاری عمومی باید از بازسازی قبل از شکست حمایت کند، نه فقط تعمیرات پس از آن.

من سال‌ها را صرف مشاهده این موضوع کرده‌ام که وقتی بر خلاف رفتار طبیعی یک منظره کار می‌کنیم چه اتفاقی می‌افتد. آب از جاذبه پیروی می کند. زمین لخت و فشرده به آن فرصت کمتری برای خیساندن می دهد.

این واقعیت ها را نادیده بگیرید، و هزینه ها در دامنه تپه، در یک خیابان سیل زده یا در صورتحساب تعمیراتی که توسط مالیات دهندگان تامین می شود ظاهر می شود.

ما نمی توانیم طوفان را کنترل کنیم. ما می توانیم تصمیم بگیریم که آیا زمین زیر جوامع ما برای جذب باران آماده است یا خیر. سیاست گذاران و توسعه دهندگان باید سلامت خاک را به یک نیاز قابل اندازه گیری در برنامه ریزی کاربری زمین و زیرساخت تبدیل کنند.

ارتجاعی قبل از رسیدن آب به زهکش شروع می شود.

Mark Trebilcock بنیانگذار Dirt Locker است، یک شرکت مهندسی محیط زیست مستقر در کالیفرنیای جنوبی که سیستم های تراس درهم تنیده را برای جلوگیری از فرسایش خاک و تثبیت زمین های شیب دار ایجاد می کند. همه دیدگاه ها متعلق به خودش است.