آنچه در مورد قطعی مایکروسافت باید بدانید و چرا بازیابی خدمات ایمیل اینقدر طول می کشد

داگ جیکوبسون، مکالمه داگ جیکوبسون، گفتگو

این مقاله ابتدا در The Conversation منتشر شد.

قطع خدمات مایکروسافت که در 12 نوامبر 2026 آغاز شد، مانند سایر قطعی های اینترنت نیست. این شکست بر مجموعه خدمات بهره‌وری مایکروسافت 365، از جمله پلتفرم کنفرانس ویدیویی و همکاری Teams، دستیار هوش مصنوعی Copilot و به طور قابل توجهی، سرویس ایمیل Outlook تأثیر گذاشت.

مایکروسافت در 13 نوامبر گزارش داد که این شرکت "به بهبود در دسترس بودن سرویس ادامه می دهد" اما "بعضی از کاربران ممکن است همچنان مشکلات دسترسی متناوب یا تاخیر در تحویل ایمیل را تجربه کنند."

علیرغم دهه‌ها پیش‌بینی در مورد کاهش آن، ایمیل ستون اصلی نحوه عملکرد سازمان‌ها است. بازنشانی رمز عبور، فاکتورها، اعلامیه های حقوقی و هماهنگی پاسخ به حوادث امنیت سایبری همه به آن بستگی دارد. قطعی مایکروسافت 365 بر مشاغل، دولت ها و مدارس در سراسر جهان تأثیر گذاشته است.

وقتی اکثر مردم به قطع شدن ابر فکر می کنند، یک وب سایت خراب یا یک برنامه متوقف شده را تصویر می کنند. با این حال، هنگامی که سرویس از کار می‌افتد شامل ایمیل می‌شود، مکانیک شکست و نحوه بازیابی آن با تقریبا هر سرویس ابری دیگر متفاوت است.

برخلاف برنامه‌های وب مدرن یا دروازه‌بان‌های احراز هویت، ایمیل طوری طراحی نشده بود که سریع از کار بیفتد، به این معنی که در صورت بروز مشکل فورا متوقف شود.

وقتی یک سرویس ابری معمولی خراب می شود، مانند یک در بسته عمل می کند. اگر یک ارائه‌دهنده احراز هویت یا یک برنامه ابری از کار بیفتد، کاربران بلافاصله قفل می‌شوند و یک پیام خطا مشاهده می‌کنند. دسترسی متوقف می شود. وقتی افراد نمی توانند وارد سیستم شوند، به طور فعال کار جدیدی تولید نمی کنند یا بارهای پردازشی سنگینی را به سرورهای خراب اضافه نمی کنند. هنگامی که مهندسان اشکال اساسی را برطرف کرده و قفل در را باز می کنند، ترافیک می تواند از سر گرفته شود و خدمات اغلب به سرعت بهبود می یابد.

ایمیل درب بسته ندارد. این معماری بر اساس معماری قدیمی‌تر و غیرمتمرکز «فروش و ارسال» طراحی شده است تا هرگز پیامی را از دست ندهد، حتی زمانی که مقصد غیرقابل دسترسی است.

از آنجایی که ایمیل شبکه‌ای از هزاران سیستم مستقل است، قطعی در یکی از ارائه‌دهنده‌های اصلی باعث نمی‌شود که کاربران در پلتفرم‌های دیگر از ضربه زدن به «ارسال» جلوگیری کنند. در خلال اختلالات عمده ایمیل مانند آنچه که مایکروسافت رخ داد، میلیون‌ها کاربر خارجی در جی‌میل، سرورهای شرکتی یا سایر پلتفرم‌ها همچنان می‌توانند بدون مشاهده پیام خطای فوری، ایمیل بنویسند و به حساب‌های آسیب‌دیده ارسال کنند.

از دیدگاه فرستنده، همه چیز به طور معمول کار می کند. ارائه‌دهنده ایمیل آن‌ها پیام را می‌پذیرد، سعی می‌کند آن را به ارائه‌دهنده از کار افتاده تحویل دهد، متوجه می‌شود مقصد پاسخ نمی‌دهد، و بی‌صدا پیام را در یک صف خروجی نگه می‌دارد تا بعدا دوباره امتحان کند.

یکی از راه‌های فکر کردن به ترافیک ایمیل در زمان قطع، تصور یک بزرگراه بین ایالتی با چند خط است که در آن تصادف دو خط ترافیک را مسدود می‌کند. رانندگانی که کیلومترها دورتر هستند، فقط به این دلیل که خرابه ای در پیش است، از ترک مسیرهای خود دست نمی کشند. آنها مدام وارد سیستم بزرگراهی می شوند. به زودی، ترافیک به قدری افزایش می‌یابد که رمپ‌های اندازه‌گیری شده باید به خودروهای جدید اجازه ورود به ایالتی را ندهند. دیری نپایید که این قفل به سمت عقب در جاده‌های تغذیه محلی و خیابان‌های شهر می‌ریزد و ترافیک کیلومترها دورتر از محل تصادف واقعی را خفه می‌کند.

در این قیاس، یک ارائه دهنده ایمیل از کار افتاده است. هر سرور ایمیل دیگری در سرتاسر جهان یک جاده روی رمپ یا یک جاده تغذیه کننده است. در حالی که این قطعی ادامه دارد، میلیون‌ها پیام همچنان در صف‌هایی در سراسر اینترنت انباشته می‌شوند و سرورهای بی‌تأثیر مکررا ایمیل ارسال می‌کنند تا ببینند آیا ترافیک هنوز در حال حرکت است یا خیر.

هنگامی که مهندسان در نهایت علت اصلی قطع ایمیل را برطرف می کنند، معادل یدک کش هایی است که خرابه ها را از بزرگراه پاک می کنند. جاده دوباره از نظر فنی باز است، اما ترافیک بلافاصله به سرعت عادی باز نمی گردد.

اول، حجم عظیم وسایل نقلیه که قبلا در بزرگراه اصلی گیر کرده بودند، باید حرکت کنند. تنها پس از رفع ازدحام، می‌توان رمپ‌های روی سطح را به ماشین‌های در صف ادغام کرد، که به نوبه خود به آرامی گره‌های جاده‌های محلی اطراف را برطرف می‌کند.

به طور مشابه، هنگامی که یک ارائه‌دهنده ایمیل اصلی آنلاین می‌شود، بلافاصله با موجی از پیام‌های مخفی مواجه می‌شود و تلاش‌های مجدد از هر سرور پست الکترونیکی دیگر در اینترنت را تکرار می‌کند. پردازش این صف‌ها بدون غلبه بر سرورهای تازه بازیابی شده زمان می‌برد – معمولا از ساعت‌ها تا روزها.

از آنجایی که سازمان ها عمدتا ایمیل خود را به تعداد کمی از ارائه دهندگان جهانی برون سپاری کرده اند، قطعی فقط یک شرکت را مختل نمی کند. می‌تواند کل بخش‌ها را به یکباره متوقف کند و ابزار ارتباطی را که تیم‌های ابزار ارتباطی برای هماهنگی واکنش اضطراری خود به آن متکی هستند، قطع کند.

و برای کاربران روزمره، این معماری منحصربه‌فرد توضیح می‌دهد که چرا شکست ایمیل‌ها تا این حد طولانی به نظر می‌رسد: حتی چند ساعت پس از اینکه یک ارائه‌دهنده رسما اعلام کرد مشکل برطرف شده است، پیام‌ها همچنان می‌توانند از حالت عادی خارج شوند یا به آهستگی وارد شوند زیرا ترافیک دیجیتال در نهایت برطرف می‌شود.

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.

از روزنامه نگاری قابل اعتماد و گفتگوی مدنی حمایت کنید.