آیا لبرون جیمز می تواند شیاطین فیلادلفیا را بدرقه کند؟

هنگامی که لبرون جیمز فیلادلفیا ۷۶رز را به عنوان تیم جدید خود در تابستان انتخاب کرد، ممکن بود یک فاز طولانی ماه عسل را که شایسته آمدن یک پادشاه است تصور کند، اما هواداران جدید او حتی تا نیمه افتتاحیه خانه سیکسرز در 22 اکتبر صبر نکردند تا مقداری از واقعیت فیلی را به او بدهند. بوق ها در ساعت 3:23 کوارتر دوم، پس از دانک کوچه ای توسط کلیولند کاوالیرز شروع شد که سیکسرز را با امتیاز غیرقابل قبول 27 رساند. هوی ها زمانی که آنها با 29 عقب افتادن در فاصله کمی بیشتر از یک دقیقه باقی مانده بودند، برگشتند، و دوباره زمانی که زنگ نیمه نیمه به صدا درآمد.

تماشاگران حتی بازی نیمه دوم را هو کردند، یک هنرمند پهپاد و LED به نام رالی ترون که انصافا خیلی لنگ بود.

هواداران فیلی به دلیل هو کردنشان معروف هستند، و این برای شهر و تیم‌های ورزشی طرفدار آن بسیار تاریک بود. فیلیز دوباره در پلی آف شعله ور شده بود. Jalen Hurts، برنده سوپربول Eagles به تازگی برای فصل حذف شده بود - لخته شدن خون در هر دو ریه. Flyers فصل خود را در همین ساختمان سه هفته قبل با شکست تحقیرآمیز 7-0 آغاز کرده بود. این زمستان در فیلی، سیکسرز یا نیم تنه است.

شما هرگز آن را از روی همه هو کردن‌ها حدس نمی‌زنید، اما این فهرست اصلاح‌شده سیکسرز، که جیلن براون گارد شوتینگ تمام NBA را نیز در یک معامله تابستانی با بوستون سلتیکس به آن اضافه کرد، اولین آزمون فصل خود را دو شب قبل انجام داد و در شبی که دومی قهرمانی خود را دریافت کرد، نیویورک نیکز را در مدیسون اسکوئر گاردن شکست داد.

مطمئنا، طرفداران فیلی از کسب این برد خوشحال بودند، اما باید تمام روز قبل از آن را صرف شنیدن این موضوع کنند که لبرون چقدر بازی در مدیسون اسکوئر گاردن را دوست دارد، چگونه او احتمالا در تابستان امسال نیکس را انتخاب می‌کرد، اگر آنها فقط این عنوان را کسب نکرده بودند، چگونه حتی اگر او بازی در فیلادلفیا را انتخاب می‌کرد، اما در شهر نیویورک زندگی می‌کرد. Fanatics، شرکت پوشاک ورزشی.

(خانواده او در لس آنجلس ماندند.) در واقع، از روزی که لبرون در اواخر ژوئیه اعلام کرد به سیکسرز می‌پیوندد، به نظر می‌رسید که او تمام تلاش خود را می‌کند تا روشن کند که با وجود یکسان بودن، ترجیح می‌دهد در نیویورک باشد.

و اکنون، به سختی 20 دقیقه از اولین بازی او در فیلی می گذرد: بوو. روشی که سیکسرز بازی می کرد، او خوش شانس بود که آنها باتری پرتاب نکردند.

در ظاهر، لبرون جیمز و فیلادلفیا مسابقه عجیبی هستند. لبرون یک خانواده سلطنتی بسکتبال، یک سلبریتی پر زرق و برق جهانی و یک شرکت میلیارد دلاری است. او مردی است که به تلویزیون ملی رفت تا اعلام کند که استعدادهایش را به ساحل جنوبی می برد، سپس به دلایل هالیوودی به کلیولند بازگشت - به خشکسالی 52 ساله طرفدار ورزش زادگاهش پایان داد و دوباره به هالیوود واقعی رفت. لبرون چهار عنوان NBA را با سه فرنچایز مختلف کسب کرده است و در دوران اوج خود، هشت بار پیاپی به فینال ها رفت.

از طرف دیگر، فیلادلفیایی ها هم به خاطر عقده حقارت و هم به دلیل تمایل به مشت زدن به شما در صورتی که عقده حقارت آنها را مطرح کنید مشهور هستند. آن‌ها از قرار گرفتن در سایه نیویورک بدشان می‌آید، اما ناامنی آزاردهنده‌ای دارند که به جز استیک‌ها و راکی ​​بالبوآ، هیچ‌کس واقعا چیزی در مورد شهر غول‌پیکر و ظاهرا در سطح جهانی‌شان نمی‌داند یا دوست ندارد. (درست نیست!

ما همچنین عاشق روتز هستیم!) سیکسرز آخرین بار در سال 1983، یک سال قبل از تولد لبرون، یک عنوان NBA را به دست آورد، و از سال 2001، زمانی که تیم توسط گارد کمبو کمبوی نترس، آلن آیورسون رهبری می‌شد، که هنوز هم اغلب در کنار زمین می‌نشیند، از دور دوم پلی‌آف پیشی نگرفته‌اند. برای فیلی مناسب به نظر می رسد که نقطه برجسته قرن سیکسرز این است که آیورسون یک جامپر را از روی تایرون لو در جریان بازی 1 فینال NBA در سال 2001 مقابل لس آنجلس لیکرز تخلیه کرد و سپس بی رحمانه از روی بدن سرنگون شده اش رد شد.

وقتی فیلی در آن شب پیروز شد، ناراحتی بزرگی بود، و سپس لیکرز چهار بازی متوالی بعدی را برد. اخلاقیات این افسانه فیلی این است که شما ممکن است سیکسرز را شکست دهید - خوب، احتمالا آنها را شکست خواهید داد - اما هرگز آنها را دلقک نخواهید کرد.

اما لبرون تقریبا 42 ساله است، یک بازیکن نخبه همه‌جانبه، هرچند به‌طور محسوسی به عنوان یک گلزن کمرنگ شده است، یک ولگرد سالخورده که به تیم چهارمش می‌پیوندد و امیدوار است که پنجمین و احتمالا آخرین فصل حرفه‌ای‌اش در NBA را بنویسد. او دیگر ساوت بیچ لبرون یا سوکال لبرون نیست. اگر بخواهیم آن را در اصطلاح Philly-est ممکن بیان کنیم، این مرحله راکی ​​V لبرون است: قهرمان پیر خسته که آخرین ضربه را به شکوه می کشد.

این معیاری است که نشان می دهد طرفداران سیکسرز چقدر سرکوب شده اند که به نظر می رسد اکثر آنها مایل به تحمل سخنرانی لبرون در نیویورک هستند. اسپایک اسکین مجری رادیوی ورزشی فیلی به من گفت: «من شخصا کل ماجرای لبرون-نیویورک را توهین آمیز می دانم. من احساس می‌کنم هم نیویورک و هم لبرون ما را فریب می‌دهند.» (هواداران ورزش های فیلی!) اسکین، که همچنین میزبان پادکستی با مضمون Sixers به ​​نام حقوق به ریکی سانچز است، تصدیق می کند که او در اقلیت است. اکثر هواداران محلی تا زمانی که لبرون یونیفورم آنها را بر تن کرده و در بازی های بسکتبال برنده می شود، اهمیتی نمی دهند که کجا زندگی می کند.

اسکین گفت: «او می‌تواند خالکوبی نیکز داشته باشد، و همه می‌خواهند، بله، اما او در سیکسرز است.»

لبرون جیمز 16 فصل از 24 فصل حرفه ای خود را در تیم های کنفرانس شرق NBA گذرانده است، و با این حال او هرگز در لیست دشمنان سیکسرز در رتبه بالایی قرار نگرفته است، تا حدی به این دلیل که آنها هرگز واقعا تهدید جدی برای سلطه او نبوده اند. او در جریان یک دعوای رسانه ای پیش فصل گفت: «من خانواده ام را رها نکردم تا در دور دوم شکست بخورند. اما همچنین به این دلیل است که لبرون هرگز در بوستون یا نیویورک بازی نکرد، دو شهر ورزشی که طرفداران فیلی خود را با آنها می سنجند.

آنها قطب جنوبی یک راهرو ساحل شرقی 300 مایلی هستند که با سه پایگاه هواداران متمایز از جکاسی‌های ورزشی متخاصم پر شده است، و شما نمی‌توانید واقعا بفهمید که چگونه و چرا لبرون بدون درک تاریخ اخیر این رقابت‌های شهری درهم تنیده که قدمتی به قدمت آمریکا دارند، چگونه و چرا لباس سیکسرز را پوشیده است.

حدود 10 ساعت قبل از اینکه لبرون در فیلی بازی افتتاحیه خانه را انجام دهد، و چند روز قبل از بازی ایگلز با دالاس کابوی ها در لینکلن فایننشال فیلد روبروی خیابان، منتظر سوار شدن به پرواز جت بلو از فرودگاه لوگان در بوستون بودم، جایی که هشت سال پیش پس از بزرگ شدن در نیویورک به آنجا نقل مکان کردم. پرواز شلوغ بود. حدود نیمی از مسافران نوعی لباس ورزشی فیلی پوشیده بودند، و نماینده در صندوق ورود فرصت را از دست نداد تا به صورت مخفیانه در برخی از حرکات جرقه بزند.

او گفت: «حتی نمی‌خواهم بگویم این پرواز به کجا می‌رود. "همه شما می دانید." خنده های بزرگ در ترمینال. برای طرفداران ایگلز، امنیت را به ارمغان آوردم.» گروهی از مردان 50 ساله با ریش‌های کوتاه و لباس‌های ورزشی طراحان شروع به شعار می‌دادند: "E! A! G!" چند مسافر دیگر به آنها پیوستند: "L! E! S!"

بیشتر گزارش‌های بیهودگی اخیر فیلادلفیا ۷۶رز با «فرایند» شروع می‌شود، دوره‌ای از تقریبا ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۷ که سیکسرز در حال بازسازی عمدا شکست خورد تا از سیستم قرعه‌کشی پیش‌نویس بهره‌برداری کند که به بدترین تیم‌ها شانس بهتری برای انتخاب یک انتخاب برتر و انتخاب یک سوپراستار آینده می‌دهد. اما این بدبختی خیلی بیشتر از سال 2013 بازمی‌گردد، و بارها و بارها، بوستون سلتیکس بود که صورت فیلی را به خاک مالید.

سلتیکس دوران لری برد به آخرین تیم بزرگ سیکسرز، "فو فو فو" سیکسرز به رهبری موزس مالون پایان داد. «فرآیند» تا حدودی پاسخی بود به دوران قهرمانی سلتیکس در سال‌های 2008 تا 2012، کوین گارنت، و اگرچه این استراتژی یک سوپراستار نسلی را به ارمغان آورد، جوئل امبید مرکز 7 فوتی 2 اینچی، MVP NBA در سال 2023، همه سایرین یکی از اتوبوس‌ها را انتخاب کردند یا خودشان را انتخاب کردند.

امبید همچنین بیش از نیمی از بازی‌های دوران حرفه‌ای خود را به دلیل مصدومیت از دست داده است، و او هرگز آن نوع تعهد دیوانه‌وارانه‌ای را به پیروزی نشان نداده است که فردی مانند برد یا گارنت یا لبرون جیمز را تعریف می‌کند. و اگرچه Embiid "فرآیند" را پذیرفته است، حتی آن را به عنوان نام مستعار خود می‌داند، این اصطلاح همچنین شامل مبادله فاجعه‌بار لاتاری 2017 با (چه کسی دیگر؟) سلتیکس می‌شود که فیلادلفیا را به نگهبان تیراندازی به نام مارکل فولتز رساند که بلافاصله و به طور مرموزی فراموش کرد که چگونه به نام All-Nsson و آینده شوت کند. تاتوم که به بنیاد تبدیل شد

ستاره اصلی تیم قهرمانی بعدی سلتیکس در NBA، در سال 2024.

هیچ فیلادلفیایی نمی‌خواهد احساس کند که در سایه نیویورک برای جلب توجه با بوستون بازی می‌کند. در همین حال، طرفداران بوستون، خود را بیش از حد درگیر صیقل دادن جوایز عنوانی خود، لاف زدن در مورد مدارس خود، و هدر دادن انرژی در رقابتی که به نظرشان رقابتی بی‌طرف با فیلی است، می‌دانند. چیزی که هر دو شهر می توانند روی آن توافق داشته باشند این است که ترجیح می دهند دشمن اصلی ورزشی خود نیویورک باشد. اما حداقل در NBA، فیلی در مقابل بوستون برای چندین دهه بوده است، به این دلیل ساده که نیکس همیشه به طرز کارتونی بدی بوده است.

اما تابستان گذشته همه چیز تغییر کرد.

اسکین به من گفت که مدت‌هاست بر این باور بوده که قهرمانی نیکز به دلیل جغرافیا و اقتصاد بازار، برای ساکنان فیلادلفیا «کابوسی بسیار بزرگ‌تر» از هر قهرمانی سلتیکس خواهد بود. او توضیح داد: «چند سالی در شمال جرسی زندگی کردم، و با توجه به اینکه در اطراف هواداران نیکز زندگی کردم و می دانستم که آنها بسیار نزدیک [به فیلی] هستند، و می دانستند که - این توهین نیست - اما می دانست که بسیاری از آنها نمی توانند به عرصه خودشان بروند، می توانست پیش بینی کند که اگر نیکس موفق شود در مقابل یک تیم با صلاحیت قرار بگیرد آنها

طرفداران برای حمله به I-95 و تبدیل Xfinity Mobile Arena به مدیسون اسکوئر گاردن جنوبی، هر آنچه را که لازم بود می پردازند.

در دور دوم پلی آف فصل گذشته، دقیقا این اتفاق افتاد. در دور ابتدایی، سیکسرز در نهایت سلتیکس را شکست داد و از شکست 3-1 در این سری به برتری رسید - در بوستون. در چهره آنها! - در هفت بازی. اسپاسم سرخوشی واقعی سیکسرز شاید 48 ساعت طول کشید. سپس نیکس آنها را در چهار بازی متوالی به کار برد. بازی 4 در فیلادلفیا بود، و همانطور که اسکین پیش‌بینی کرده بود، میدان هواداران نیکس دیوار به دیوار بود. اغراق آمیز بودن این میزان تحقیر نه تنها برای طرفداران سیکسرز بلکه برای کل ایده فیلی و تصویر جمعی آن از خود دشوار است.

اسکین گفت: «یک فاجعه. در Philly اکنون آنها فقط به آن به عنوان "تصرف" اشاره می کنند.

در مسیر رسیدن به Xfinity Mobile Arena برای اولین حضور لبرون در خانه، از راننده خود، راب، یکی از طرفداران همیشگی سیکسرز، پرسیدم که آیا می‌تواند لحظه‌ای کم را در مقایسه با مالکیت به یاد بیاورد.

"هر روز یک لحظه کم وجود دارد!" او فریاد زد. "هر بار که به سیکسرز فکر می کنید، لحظه ای کم است!"

او شروع به تند تند کردن فجایع گذشته کرد. حدس می‌زدم که او می‌خواهد به دنبال چیزهای اخیر برود، مانند توپ کانفتی زودرس، یا مورد پلی‌آف فلج بل در امبید، یا کل تجربه بن سیمونز، اما راب به دخمه‌های فراموش‌شده بازگشت، مثل اینکه داشت شیاطین را جن‌زده می‌کرد. «شان برادلی هر روز چیزکیک می‌خورد تا به نوعی خوش فرم بماند، مانوته بول مست، تئو رتلیف مجروح می‌شود، مت گایگر کار احمقانه‌ای انجام می‌دهد...» او ادامه داد. "برای مدت طولانی خیلی بد بود."

با این حال، تصاحب نقطه شکست بود. اسکین گفت، دفتر اصلی سیکسرز «باید کاری برای این شرمندگی انجام دهد». بنابراین ابتدا رئیس عملیات بسکتبال خود را برکنار کردند و مدیر اجرایی جوانی به نام مایک گانسی را جایگزین او کردند که اتفاقا لبرون را از بسکتبال دبیرستانی در اوهایو می شناخت. سپس آن‌ها آن معامله نادر درون بخش را با سلتیکس انجام دادند، و همزمان سومین بازیکن با کالیبر MVP را اضافه کردند و دو نفره قهرمانی رقیب منفور را در این روند جدا کردند. اما وقتی لبرون اعلام کرد که به فیلی می آید هنوز هم شوکه بود.

تغییر حال و هوا در شهر آنی بود. وقتی از راب پرسیدم نظرش در مورد این تیم جدید تحت رهبری لبرون چیست، انتظار سرنوشت‌سازی بیشتری داشتم. در عوض، او حتی دریغ نکرد.

او گفت: «آنها عنوان قهرمانی را کسب خواهند کرد. "آنها دو برنده خواهند شد، نه؟ من فکر می کنم آنها احتمالا دو برنده خواهند شد. و هرکسی که بگوید آنها نخواهند برد، مخالف است."

انگار کسی در نیمه دوم سوئیچ را برگرداند، یا شاید یک میز در رختکن، تیم سیکسرز کاملا متفاوت برای کوارتر سوم ظاهر شد. به جای این که به شوت های راکد و پرش من اول بسنده کنند، توپ را به اطراف می زدند و سبدهای آسانی ایجاد می کردند. آنها به جای ارتکاب به اجبار به گردش مالی پرداختند. و لبرون نیروی محرکه پشت همه اینها بود، نه فقط پاس دادن - شلیک کردن آنها. نه فقط نگهبانی - شکار کردن. آنها کسری 24 امتیازی نیمه نیمه را در 9 دقیقه و نیم به 2 رساندند، کاوها را متحیر کردند و آن بوق های هولناک را به هیاهوی تکان دهنده عرصه تبدیل کردند.

در Philly، می تواند آنقدر سریع جابجا شود.

سیکسرز در نیمه های کوارتر چهارم پیش افتادند، عقب نشینی کردند و با نتیجه 8 برنده شدند. قابل توجه است که این بزرگترین بازگشت تک‌بازی در کل دوران حرفه‌ای لبرون بود.

وقتی لبرون بی جهت در مورد عشقش به نیویورک و مدیسون اسکوئر گاردن صادق نیست، سوژه مصاحبه زیرکانه ای است که در دستکاری داستان ها و به عبارتی بسکتبالی، هواداران را به باسن خود می چسباند. او در صحبت با رسانه‌های بعد از بازی گفت که نمی‌توانست شب افتتاحیه بهتری را بنویسد، از جمله تشویق‌ها. لبرون گفت: "این همه چیزی بود که من در موردش آرزو داشتم و بیشتر." "ما تشویق‌ها را دریافت کردیم. این فوق‌العاده بود، و ما لیاقتش را داشتیم. و سپس ما تشویق‌ها را دریافت کردیم و تقریبا سقف این چیز را امشب از بین بردیم، به طرز خوبی. این یک شب جهنمی بود."

اما زمانی که تنها دومین بازی از صد بازی یا بیشتر لازم برای بردن یک عنوان باشد، خندیدن از فریادها آسان است. لبرون مردی 42 ساله با پای آرتروز و سیاتیک مزمن است. امبید و زانوهایش از 50 بازی از فصل MVP خود در چهار سال پیش تاکنون موفق به کسب 50 بازی نشده اند، و او احتمالا از مرحله ای در حرفه خود گذشته است که می تواند یک سری پلی آف را بدون از دست دادن حداقل یک یا دو بازی پشت سر بگذارد.

تا اینجای کار در هفته‌های ابتدایی فصل عادی، سیکسرز هشت بازی از 9 بازی را برد، شروعی چشمگیر با توجه به اینکه چقدر آنها در زمین ظاهری غیرمعمول به نظر می‌رسند و هنوز همدیگر را می‌شناسند. امتیازات لبرون نیز بسیار پایین است - او برای اولین بار در دوران حرفه ای خود به طور میانگین کمتر از 20 امتیاز در هر بازی کسب می کند (اگرچه او در خط دفاعی صفحه را بالا می برد). با این حال او فعلا بازی می کند، واقعا هیچ کاری نمی تواند انجام دهد تا شیاطین فیلی را تا مرحله پلی آف که یک ابد باقی مانده است، از بین ببرد. و این پایگاه هواداران قادر به خورش برای مدت طولانی بدون شورش های دوره ای نیست.

قبل از بازی Cavs، با یکی از طرفداران سیکسرز آشنا شدم که به من گفت اسمش استون است. استون گفت: «زندگی لبرون در اینجا مثل زمانی است که ما بچه بودیم و ما احمق می‌شویم، اما بعد پدر به خانه می‌آید.» "پدر الان اینجاست، پس باید رفتار کنیم و سخت کار کنیم وگرنه او با ما تماس می گیرد." سیکسرز، به نظر او، فاقد استعداد نبودند - آنها فاقد استعداد بودند. نظم و انضباط یک بابا استون پیش‌بینی کرد تا زمانی که لبرون و امبید سالم بمانند، تیم آن را ساخته است، «و هیچ چیز دیوانه‌کننده دیگری اتفاق نمی‌افتد».

اما این چیزی است که در مورد سیکسرز وجود دارد - همیشه یک چیز دیوانه کننده اتفاق می افتد. فقط یک سوال این است که این بار چه خواهد شد و آیا لبرون جیمز برای سیکسرز کافی است تا در نهایت بر آن غلبه کنند.