آینده اسرائیل چیست؟

ایلان پاپ، مدیر مرکز اروپایی مطالعات فلسطین در دانشگاه اکستر است.

برای خواندن نتایج انتخابات اسرائیل دو راه وجود دارد. یکی از راه ها این است که آنها را شکستی برای دولت بنیامین نتانیاهو نخست وزیر تلقی کنیم. بلوک نتانیاهو از داشتن اکثریت قاطع در کنست 120 عضوی به اقلیت 53 عضوی کاهش یافته است. در مقابل، قانونگذاران مخالف نتانیاهو 67 کرسی دارند.

اگر اسرائیل دموکراسی بود، شاهد صحنه‌هایی از جشن‌هایی بودیم که امسال در مجارستان، برزیل و صربستان شاهد بودیم، جایی که نیروهای سیاسی با گرایش‌های غیردموکراتیک شکست خوردند. اما اسرائیل یک دموکراسی نیست و نتانیاهو لزوما شکست نخورده است.

روش دوم و مرتبط‌تر خواندن نتایج انتخابات اسرائیل مستلزم پذیرش ماهیت آپارتایدی اسرائیل و دیدن محاسبات انتخاباتی از طریق آن منشور است. در این مورد، نتانیاهو برنده شد زیرا 53 کرسی در کنست به دست آورد - پنج کرسی بیشتر از بلوک یهودی ضد نتانیاهو.

برای تشکیل دولت، یک بلوک باید از حمایت حداقل 61 نماینده کنست برخوردار باشد. تنها راهی که نتانیاهو می تواند این کار را انجام دهد این است که احزاب یا قانونگذاران بلوک ضد نتانیاهو را برای پیوستن به بلوک خود جلب کند، همانطور که او بارها در گذشته موفق شده است. همکاری با احزاب فلسطینی که 19 کرسی را به دست آوردند، برای او دور از ذهن است.

راه آشکار برای تشکیل دولت برای بلوک ضد نتانیاهو، تشکیل ائتلافی است - ائتلافی که شامل دو حزب فلسطینی باشد. اما انجام این کار به معنای به چالش کشیدن آپارتاید اسرائیل است. رهبران اصلی بلوک یهودی ضد نتانیاهو، از جمله گادی آیزنکوت، قول داده اند که تحت هیچ شرایطی این کار را انجام ندهند.

گزینه دیگری نیز وجود دارد: جلب حمایت احزاب ارتدوکس مذهبی که تاکنون بخشی از بلوک نتانیاهو بوده اند. بلوک ضد نتانیاهو برای تضمین حمایت آنها باید قول دهد که جوانان ارتدوکس مذهبی را از خدمت سربازی معاف کند و بودجه مراکز آموزشی آنها را تضمین کند.

با این حال، وعده اصلی انتخاباتی آیزنکوت، وادار کردن یهودیان جوان حردی به ارتش بود. بنابراین این یک سناریوی محتمل نیست، اما در سیاست هرگز نگویید هرگز.

گزینه «دولت وحدت» نیز وجود دارد که با نوعی چرخش بین چهره‌های برجسته بلوک ضد نتانیاهو و نتانیاهو رهبری می‌شود. مشکل اینجاست که طبق قانونی که چند سال پیش تصویب شد، تا زمانی که نتانیاهو همچنان در یک محاکمه در جریان است، نمی تواند به عنوان وزیر خدمت کند. ائتلاف او مطمئن شد که این قانون به طرز مضحکی در مورد نخست وزیر اعمال نخواهد شد.

با توجه به اینکه قرار است محاکمه فساد نتانیاهو برای مدت بسیار طولانی ادامه یابد، چرخش نتانیاهو نمی‌تواند بخشی از دولت تحت رهبری آیزنکوت به عنوان نخست‌وزیر باشد. این بدان معناست که او ابتدا خواستار برگزاری دوره‌ای نخست‌وزیری خواهد شد و پس از پایان دوره دوره‌ای، گزینه فروپاشی دولت را باز می‌گذارد.

نتانیاهو قبلا این کار را انجام داده است. در سال 2020، بدون هیچ تردیدی، قرارداد چرخشی با بنی گانتز را که ساده لوحانه معتقد بود بعد از دو سال نخست وزیر خواهد شد، شکست. این منجر به انتخابات جدیدی شد که نتانیاهو در آن پیروز شد.

در نهایت، یک سناریوی بسیار محتمل این است که هیچ یک از دو بلوک نتوانند دولت تشکیل دهند و این به معنای برگزاری انتخابات جدید در شش ماه آینده است. نتانیاهو و دولتش تا زمان انتخابات جدید در سمت خود باقی خواهند ماند، البته با اختیارات محدودتر.

این به آنها فرصت می‌دهد تا جنگ با ایران و حزب‌الله را دوباره شعله‌ور کنند و به سیاست‌های خشونت‌آمیز خود در نوار غزه و کرانه باختری ادامه دهند تا بتوانند حمایت عمومی بیشتری را جلب کنند و در انتخابات پیروز شوند.

این گزینه ارجح برای نتانیاهو است زیرا شکست نسبی او در انتخابات 27 اکتبر ارتباط زیادی با گالوانیزه شدن بی سابقه رای دهندگان فلسطینی در اسرائیل و اسرائیلی های یهودی لیبرال ساکن خارج از کشور داشت که در تعداد زیادی برای رای دادن به خانه بازگشتند.

این سناریوهای احتمالی تنها بخشی از ماجرا را بیان می‌کنند و برای درک کامل معنای نتایج انتخابات برای اسرائیل، فلسطینی‌ها و منطقه کافی نیستند. در اینجا نتایج مهمتری وجود دارد که باید از نتایج حاصل شود:

اولین مورد مربوط به آینده شهروندان فلسطینی اسرائیل است. اگر انتخابات جدید به زودی برگزار شود، آنها همچنان می توانند در تعداد زیادی رای دهند. اما اگر یک بار دیگر از سوی دیگر احزاب سیاسی نادیده گرفته شوند و به حاشیه بروند، دیگر هرگز آن را امتحان نخواهند کرد.

در این صورت، ادامه تأخیر در تصمیم استراتژیک برای رهبری این جامعه دشوار خواهد بود: انتخاب شهروندان فلسطینی اسرائیل متعلق به کدام فضای سیاسی – اسرائیلی یا فلسطینی؟

آنها تا به امروز به نظام سیاسی اسرائیل با وجود نژادپرستی، گرایش های آپارتاید و سیاست های جنایتکارانه در قبال فلسطینی ها فرصت داده اند. احزاب فلسطینی آیزنکوت را برای تصدی پست نخست وزیری به رئیس جمهور اسحاق هرتزوگ توصیه کردند که اکنون او را مأمور تشکیل دولت کرده است.

اگر من بتوانم پیش بینی کنم - و این فقط یک پیش بینی است - بلوک ضد نتانیاهو به طور معناداری با احزاب فلسطینی درگیر نمی شود. بنابراین پیام آن این خواهد بود که فلسطینیان اسرائیل بازیگران قانونی در عرصه سیاسی اسرائیل نیستند.

اگر اشتباه می کنم، این یک لحظه باورنکردنی و دگرگون کننده در تاریخ اسرائیل و فلسطین خواهد بود، اما به نظر می رسد امید چندانی برای چنین تحولی وجود ندارد.

درس‌های دیگری نیز وجود دارد که می‌توانیم از جایی که اکنون هستیم بیاموزیم، با آگاهی از این که این یک لحظه بسیار ناپایدار در تاریخ اسرائیل است.

اولین و مهمترین آن این است که هرکس دولت بعدی اسرائیل را تشکیل دهد، نسل کشی فزاینده غزه، تشدید پاکسازی قومی در کرانه باختری و سیاست های تهاجمی در قبال منطقه را ادامه خواهد داد. این سیاست‌ها مانند گذشته تنها می‌تواند توسط منطقه و جامعه بین‌الملل متوقف یا رام شود و پیامی روشن به اسرائیل بفرستد که هزینه‌هایی برای چنین سیاست‌هایی وجود خواهد داشت.

درس دوم این است که جامعه یهودی اسرائیل مثل همیشه عمیقا دوپاره شده است، تا جایی که حفظ یک نظام سیاسی باثبات، اقتصاد شکوفا و استراتژی مثبت در قبال منطقه و جهان برای آن غیرممکن است.

درس سوم این است که انزوای بین المللی اسرائیل در نتیجه این مسیر، از جمله جدایی مداوم از صهیونیسم در میان یهودیان جوان در سراسر جهان، از جمله در ایالات متحده، افزایش خواهد یافت.

در نهایت و مهمتر از همه، این می تواند بر بحث جهانی درباره صهیونیسم تأثیر بگذارد. حرکت حزب سبز در بریتانیا برای تعریف صهیونیسم به عنوان نژادپرستی - علیرغم اینکه در حال حاضر یک استثنا است و به طور گسترده محکوم شده است - با گذشت زمان اعتبار خواهد یافت.

این انتخابات و تحولات آتی روشن می کند که صهیونیسم در سیاست کنونی اسرائیل به معنای طرد شهروندان فلسطینی اسرائیل از سیاست است – ابتدا با نادیده گرفتن آنها و احتمالا در آینده با محروم کردن آنها از حق رای.

علاوه بر این، بسیاری در جامعه بین المللی اصطلاح صهیونیسم را با سیاست توافقی اسرائیل در نسل کشی، پاکسازی قومی و آپارتاید مرتبط می دانند.

چشم انداز در کوتاه مدت نگران کننده است. پیام کلی انتخابات اسرائیل این است که سیاست‌های آینده این کشور همچنان زندگی فلسطینی‌ها در سرزمین‌های اشغالی، شهروندان فلسطینی اسرائیل و مردم جنوب لبنان و سوریه را تهدید می‌کند. بی ثباتی در منطقه بیشتر خواهد شد.

اما در درازمدت، هر چقدر هم که بد باشد، شکاف‌های اساسی در پروژه صهیونیستی بیشتر خواهد شد که ممکن است منجر به نابودی آن شود. تنها می توان امیدوار بود که این به آغاز یک واقعیت سیاسی نیز منجر شود که به نفع همه کسانی باشد که در فلسطین تاریخی و منطقه زندگی می کنند.

نسخه ای از این اپد برای اولین بار توسط الجزیره عربی منتشر شد.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است و لزوما منعکس کننده موضع تحریریه الجزیره نیست.