اتاق‌خواب‌های خالی آمریکا برای چنگ انداختن است

تاد والر انتظار نداشت نیمه دوم 30 سالگی خود را با هم اتاقی هایش بگذراند. اما در اواخر سال 2022، پس از جدایی از دوست دخترش، او باید به سرعت یک مکان جدید برای زندگی پیدا کند.

والر، یک مددکار اجتماعی مستقر در متروی آتلانتا، شروع به جستجوی «آپارتمان‌های کارآمد» کرد و به طور تصادفی به تبلیغی برای PadSplit رسید، شرکتی که در سال ۲۰۱۷ تأسیس شد و به صاحبان املاک اجازه می‌دهد هر هفته اتاق‌های خواب مبله فردی را در خانه‌های تک‌خانواده اجاره کنند. او به یاد می آورد: «گفت که من می توانم فورا تأیید شوم و فردا وارد خانه شوم. هیچ سپرده امنیتی مورد نیاز نبود.

ناگهان والر متوجه شد که با شش نفر دیگر زندگی می کند و می تواند پول زیادی پس انداز کند. اجاره او فقط 180 دلار در هفته یا کمتر از 800 دلار در ماه بود. اگرچه او حقوق مناسبی دریافت می‌کرد، اما پس از پرداخت تمام صورت‌حساب‌هایش، هیچ‌وقت چیزی برایش باقی نمی‌ماند، و اتاق تنفس مالی جدید باعث می‌شد که معاوضه همخانه‌ها ارزشش را داشته باشد.

خوراکی های کلیدی

شهرها بیشتر قرن بیستم را صرف ممنوعیت اتاق‌های اجاره‌ای ارزان کردند، و حکم دادگاه عالی در سال 1974 هنوز به آنها اجازه می‌دهد تصمیم بگیرند که چه کسی طبق قانون منطقه‌بندی به عنوان «خانواده» محسوب می‌شود. اکنون در دو جبهه به چالش کشیده شده است.

یک دعوای حقوقی کانزاس که از دادگاه عالی درخواست می‌کند تا این سابقه و لوایح «دختران طلایی» را که قبلا در چهار ایالت تصویب شده و در حال گسترش هستند، بررسی کند.

چند سال آینده مشخص خواهد کرد که آیا زندگی مشترک یک راه حل مهم باقی می ماند یا به یک گزینه عادی تبدیل می شود، در حالی که ایالت های بیشتری قرار است در سال 2027 به این موضوع بپردازند.

پس از مدتی، والر تصمیم گرفت که مایل به ارتقاء به یک واحد PadSplit زیباتر، یکی با امکانات بیشتر اما با هم اتاقی‌ها باشد. اکنون او ماهانه 1250 دلار می پردازد تا در یک طرف خانه ای به مساحت 2000 فوت مربع زندگی کند و به حمام خصوصی خودش، ورودی خصوصی و آشپزخانه ای بازسازی شده دسترسی داشته باشد. سه نفر دیگر در طرف دیگر خانه زندگی می کنند و او به ندرت با آنها ارتباط برقرار می کند.

او به من گفت: «خانه من فوق‌العاده است؛ من ماهیانه 500 دلار کمتر از زمانی که [مکانی برای خودم] بدون هم اتاقی اجاره می‌کردم، می‌پردازم، و تازه توانستم یک ماشین جدید بخرم». او می داند که یک روز به جای دیگری نقل مکان خواهد کرد و شاید حتی خانه خود را بخرد، اما دوست دارد که احساس کند می تواند به راحتی با سرعت خودش این تصمیم را بگیرد.

از آنجایی که اجاره بها در بیشتر نقاط کشور از دستمزدها پیشی گرفته است، قانونگذاران به طور فزاینده ای به زندگی مشترک - که گاهی اوقات به آن اتاق های خانه مشترک یا خوابگاه بزرگسالان گفته می شود - به عنوان بخشی نادیده گرفته شده از سهام مسکن آمریکا نگاه می کنند. Zillow تقریبا 21 میلیون "خانوار آشیانه خالی" دارد - یا خانه هایی که در آن ساکنان مسن بدون فرزند حداقل دو اتاق خواب اضافی دارند. برخی از قانون‌گذاران می‌خواهند اجاره خانه‌ها را برای آن دسته از صاحبان خانه آسان‌تر کنند، که می‌تواند کارگران را به شغلشان نزدیک‌تر کند و به سالمندان کمک کند در خانه‌هایی بمانند که دیگر به تنهایی قادر به خرید آن نیستند.

دیگران به جای خالی متفاوتی چشم دوخته اند: کار از راه دور پس از همه گیری حدود یک پنجم فضای اداری آمریکا را خالی کرده است و علاقه فزاینده ای برای تبدیل برخی از آن به آپارتمان وجود دارد.

بسیاری از حامیان افرادی که بی خانمانی را تجربه می کنند نیز استدلال می کنند که زندگی مشترک یک راه حل مورد نیاز است، چیزی که می تواند به افرادی که در شرایط اضطراری هستند کمک کند تا از سرخوردن ترسناک به سرپناه جلوگیری کنند، به ویژه مدل هایی که می توانید تقریبا بلافاصله و بدون سپرده به آن جا نقل مکان کنید. PadSplit در ماه دسامبر از اجاره‌کنندگان خود نظرسنجی کرد و جمعیتی را یافت که اکثرا کار می‌کنند (83 درصد شاغل بودند) و اکثرا به کالج نرفته‌اند. درآمد متوسط ​​​​32500 دلار بود.

اینکه زندگی مشترک اصلا به مدافعان نیاز دارد، میراث قرن گذشته است. اجاره یک اتاق یک نفره در یک پانسیون یا هتل مسکونی زمانی روشی معمولی برای زندگی در یک شهر آمریکایی بود، اما در دهه‌های پس از جنگ جهانی دوم، این اتاق‌ها به فقر و رذیلت تبدیل شدند و شهرها با ممنوع کردن اتاق‌های جدید و پرداخت پول به صاحبخانه‌ها برای خلاصی از شر قدیمی‌ها پاسخ دادند. با گذشت نیم قرن، بسیاری از مردم هنوز هم اتاقی با غریبه ها را آخرین راه حل می دانند، یا از داشتن هم اتاقی هایی که سن خاصی دارند خجالت می کشند.

و کدهای منطقه‌بندی تبعیض‌آمیز نوشته‌شده در آن دوران هنوز در کتاب‌ها در اکثر جوامع وجود دارد و ترتیبات سنتی خانواده هسته‌ای را در مورد مسکن تک‌خانواری با تعریف «خانواده» به‌عنوان افرادی که از طریق خون، ازدواج یا فرزندخواندگی مرتبط هستند، اعمال می‌کنند. این قوانین را می‌توان علیه اشتراک‌گذاری خانه، و علیه مستاجران خاصی که همسایه‌ها می‌خواهند از آن دوری کنند، اعمال شود.

اما این موانع طولانی مدت در نهایت شروع به ایجاد می کنند. دوبرابر شدن با افرادی که با آنها نسبتی ندارید نسبت به گذشته غیرعادی تر است. بین سال‌های 2017 و 2022، تعداد خانوارهایی که فضای مشترک با افراد غیر خویشاوند داشتند بیش از 500000 نفر افزایش یافت. قانون‌گذارانی که از هر چیزی که به عرضه مسکن بیشتر می‌افزاید ناامید هستند، در مورد اینکه از کجا می‌آیند نیز کمتر حساس به نظر می‌رسند.

شرکت‌هایی مانند PadSplit سرمایه‌های خصوصی را پشت سر این مدل قرار می‌دهند و موجی از قوانین و دعوی‌های حقوقی جدید - که بیشتر آن توسط گروه‌های حقوقی محافظه‌کار که به دلایل حقوق مالکیت بحث می‌کنند هدایت می‌شود - این امر را برای شهرها سخت‌تر می‌کند که به صاحب خانه‌ها بگویند که می‌توانند یا نمی‌توانند در اتاق‌های اضافی خود بخوابند.

برای اولین بار از زمانی که شهرها اتاق‌های ارزان قیمت را ممنوع کردند، افرادی که سعی در بازگرداندن آن‌ها دارند، شتاب زیادی دارند، و چند سال آینده به سمت تصمیم‌گیری در مورد اینکه آیا زندگی مشترک برای افرادی مانند والر یک راه حل مهم باقی می‌ماند یا تبدیل به چیزی می‌شود که افراد بیشتری می‌توانند به آن توجه کنند، بسیار پیشرفت خواهند کرد.

بازگشت SROs

در آغاز قرن بیستم، با افزایش شهرهای آمریکا، مهاجران، کارگران روزمزد و کارگران کارخانه‌ها در مرکز شهرها به دنبال جایی ارزان و موقت برای خوابیدن بودند. یک اتاق کوچک را می توان در طول روز، هفته یا هر چقدر که کسی به آن نیاز داشته باشد اجاره کرد. برخی در خانه‌های شخصی سوار شدند، در حالی که برخی دیگر در هتل‌های پایین‌پله‌ای که به نام فلاپ‌هاوس شناخته می‌شوند، تخت خوابیدند. این ترتیبات به طور گسترده ای متفاوت بود، اما به طور گسترده به عنوان اشغال یک اتاق (SROs) شناخته شد.

چرخش علیه آنها پس از جنگ جهانی دوم اتفاق افتاد، زیرا خانواده‌های سفیدپوست طبقه متوسط ​​به دنبال خانه‌های جدید و جادار در حومه شهرها رفتند و SROها بیشتر با مسکن نامرغوب برای فقرا و افراد منحرف مرتبط شدند. نیویورک و سایر شهرها ممنوعیت ساخت و ساز SRO را در دهه 1950 آغاز کردند. در دهه 1970، SROها یک شرور رسانه ای معمولی بودند، حتی با وجود اینکه هنوز صدها هزار نفر را در خود جای داده بودند، از جمله بیماران روانی که با بسته شدن پناهگاه های دولتی بیرون آمده بودند. شهرها شروع به ارائه مشوق هایی به مالکان برای تبدیل SRO های خود به اجاره های لوکس کردند.

بین اواسط دهه 1970 و 1990، تقریبا یک میلیون واحد از این واحدهای مقرون به صرفه با نرخ بازار از بازار در سراسر کشور ناپدید شدند.

این ایده که شاید شهرها در ممنوع کردن این گزینه‌های مسکن ارزان‌تر اشتباه کرده‌اند، در 15 سال گذشته در محافل سیاست‌گذاری شهری در حال جوشیدن بوده است، به‌ویژه که بحران بی‌خانمان‌ها بدتر شده است. مرکز Furman در NYU در سال 2018 استدلال کرد که معرفی مجدد SROها می تواند به رفع کمبود مسکن کمک کند. کری جاکوبز منتقد معماری در سال 2021 استدلال کرد که شهرها نوعی مسکن را مقصر مشکلاتی می دانند که متعلق به مردم ساکن در آن است. او در Curbed نوشت: «این تصور وجود داشت که اگر مسکن را حذف کنید، افراد حاشیه‌نشین به سادگی ناپدید می‌شوند.

با این حال، قانون‌گذاران برای آسان‌تر کردن اجاره مجدد این نوع واحدها تلاش کرده‌اند، و تا همین اواخر، افرادی که برای آن تلاش می‌کردند، چیزی فراتر از مقالات و مقالات سفید نشان نمی‌دادند. چیزی که اکنون متفاوت است این است که این مبارزه از دنیای اسناد خط مشی خارج شده و به مکان هایی رسیده است که می تواند نتایج واقعی از جمله شکایتی را که می تواند به دادگاه عالی برسد.

شکایت از اینکه چه کسی به عنوان خانواده به حساب می آید

در اوایل سال 2022، یک استارت آپ اشتراک خانه به نام HomeRoom دو خانه در شاونی، کانزاس، حومه شهر کانزاس اجاره می کرد. این شرکت اتاق‌ها را یکی یکی به بزرگسالان غیرمرتبط که خواهان مسکن ارزان‌تر بودند اجاره می‌داد، و در جلسه شورای شهر محلی در آن سال، مدیر توسعه اجتماعی Shawnee از او پرسید که آیا شهر اصلا باید از چنین ترتیباتی در محله‌های تک‌خانواده حمایت کند. دو ماه بعد، شورا حکمی را تصویب کرد که «گروه‌های هم‌زندگی» را ممنوع می‌کرد، که آن‌ها را به عنوان چهار یا چند بزرگسال غیرمرتبط در خانه تعریف می‌کرد.

بر اساس این قانون، اگر حتی یک بزرگسال در خانه با دیگران از نظر خونی، ازدواج یا فرزندخواندگی خویشاوندی نداشته باشد، کل خانواده به عنوان نامزدی به حساب می‌آید.

در حالی که قانون جدید HomeRoom را مجبور به اخراج مستاجران خود کرد، وال فرنچ، صاحب خانه شاونی را نیز در وضعیت بدی قرار داد. او با شوهرش، دو پسر بالغ و دوست دختر یک پسرش زندگی می کرد. از آنجایی که دوست دختر با کسی فامیل نبود، اکنون به نظر می‌رسد که خانه نقض قوانین اشغال شهر است. پسرش و دوست دخترش مجبور شدند خانه را ترک کنند و فرنچ نمی توانست اتاق خالی را به دیگری اجاره کند.

فرنچ و هوم روم در ماه مه 2023 با کمک بنیاد حقوقی آزادیخواه پاسیفیک به دادگاه فدرال شکایت کردند. آنها استدلال کردند که حق انتخاب آنها با کسی که با آنها زندگی می کنند تحت اصلاحیه چهاردهم محافظت می شود، اما آنها در سال 1974 با پرونده دادگاه عالی، روستای بل تره در مقابل بوراس، مواجه شدند، که قانون تقریبا یکسان روستای لانگ آیلند را علیه شش دانشجوی کالج که یک خانه مشترک داشتند، تأیید کرد.

این تصمیم در همان سال‌هایی اتخاذ شد که شهرها SROهای خود را پاکسازی می‌کردند، و از آن زمان به دولت‌های محلی پوشش داده شد تا تصمیم بگیرند چه کسی به عنوان یک خانواده محسوب می‌شود.

یک قاضی فدرال در سپتامبر 2023 شکایت Shawnee را به استناد Belle Terre رد کرد و در آوریل گذشته دادگاه تجدیدنظر ایالات متحده برای حوزه دهم اخراج را تأیید کرد. چند ماه بعد، بنیاد حقوقی اقیانوس آرام (PLF) از دادگاه عالی ایالات متحده درخواست کرد تا به این پرونده رسیدگی کند و Belle Terre را یک بار برای همیشه مورد بررسی قرار دهد. این سابقه قبلا در جاهایی از بین رفته است - دادگاه‌های ایالتی در کالیفرنیا، میشیگان، نیوجرسی و نیویورک محدودیت‌های محلی «سرنشینان غیرمرتبط» را تحت قوانین خود لغو کرده‌اند - اما همچنان در هر جای دیگری حاکم است.

دیوید دیرسون، وکیل ارشد PLF در این پرونده، به من گفت: «یک حق آزادی اساسی برای انتخاب همراهان خانگی - چه به عنوان بیان حق معاشرت صمیمی یا مستقل - وجود دارد که عمیقا در تاریخ و سنت آمریکا ریشه دارد».

دیوان عالی تنها حدود 1 درصد از پرونده هایی را که از آن خواسته شده است، رسیدگی می کند، و حتی اگر این مورد را هم می پذیرفت، شاکیان از اکثریت محافظه کار می خواهند که یک حق قانونی جدید را به رسمیت بشناسند، چیزی که این اکثریت در چند سال گذشته اصرار داشته اند که دادگاه ها تقریبا هرگز نباید آن را انجام دهند.

با این حال، استدلال دیرسون در جهت این شک و تردید است. هنگامی که دادگاه عالی Roe v. Wade را در سال 2022 لغو کرد، اعلام کرد که حق نانوشته تنها در صورتی به حساب می آید که «ریشه عمیقی در تاریخ و سنت داشته باشد». دیرسون و متحدانش استدلال می کنند که زندگی با افرادی که با آنها نسبتی ندارید واجد شرایط است زیرا در بیشتر تاریخ آمریکا، پانسیون ها و اقامت گاه ها جزء اصلی زندگی خانوادگی بودند. Belle Terre نیز نظر کوتاهی است که توسط ویلیام او. داگلاس نوشته شده است، یک قاضی لیبرال که میراثش ارتباط کمی با قضات محافظه کار امروزی دارد.

جبهه قانونگذاری

لغو دادگاه عالی پاک ترین راه حل برای زندگی مشترک خواهد بود، اما وکلای مدافع منتظر آن نیستند. قانونگذاران ایالتی قبلا نشان داده اند که عمل خواهند کرد: آیووا در سال 2017، شهرها را از اعمال محدودیت های اشغال مبتنی بر رابطه منع کرد، اورگان و واشنگتن در سال 2021 به دنبال آن بودند، و در سال 2024، قانونگذاران کلرادو قانونی را تصویب کردند که شهرها را از محدود کردن تعداد هم اتاقی های نامرتبط به دلیل عدم سلامت یا ایمنی واضح منع می کند.

بنیاد حقوقی اقیانوس آرام نیز روی آخرین لایحه کار کرد و از آن زمان آن را به قانون نمونه برای سایر ایالت ها تبدیل کرده است. آن‌ها به صورت محاوره‌ای آن را «صورت‌حساب دختران طلایی» می‌نامند، زیرا این قبضه‌های اشغالی مانع از این می‌شود که چهار زن نامرتبط از کمدی‌کام موفق دهه 1980 در یک خانه مشترک باشند.

در این سال قانونگذاران پنسیلوانیا نسخه خود را معرفی کردند و حامیان آن نه حقوق مالکیت خصوصی، بلکه پتانسیل کاهش کمبود مسکن مقرون به صرفه در ایالت را ذکر کردند. همانطور که قانونگذاران این پیشنهاد را بررسی کردند، بنیاد حقوقی اقیانوس آرام تحقیقاتی را منتشر کرد که نشان می‌داد نه شهر از 10 شهر پرجمعیت پنسیلوانیا تعداد بزرگسالان غیرمرتبط را که می‌توانند با هم زندگی کنند محدود کرده‌اند. مجلس ایالتی لایحه دختران طلایی را تابستان امسال تصویب کرد، اگرچه نسخه سنای پنسیلوانیا هنوز رای نیاورده است.

مخالفتی که قانونگذاران بیشتر می شنوند همان چیزی است که Belle Terre را متحرک ساخت - که بلند کردن سقف های اشغال می تواند خانه های آرام، منظم و محله ای را به خانه های واقعی تبدیل کند. این نگرانی برای جشن گرفتن در دانشگاه، لایحه پیشنهادی دختران طلایی کانکتیکات را در سال جاری نابود کرد. در حالی که این لایحه مجلس سنای ایالت را تایید کرد، در میان نگرانی های گزارش شده از سوی سخنران در مورد مهاجرت دانشجویان به محله های ثروتمند، هرگز در مجلس رای نیاورد.

"اگر همسایه ای از زندگی چهار فرد غیرمرتبط که 19 یا 22 سال دارند در خانه ناراضی باشد چه؟" مت ریتر، رئیس مجلس نمایندگان ایالتی، در مصاحبه با کانکتیکات میرر این سوال را مطرح کرد.

حامیان مالی پنسیلوانیا سعی کردند با اصلاح این لایحه برای حذف حمایت‌ها در مواردی که فردی در کالج یا دانشگاه ثبت‌نام می‌کند، این ترس‌ها را از بین ببرند. به عبارت دیگر، قانون می توانست بلانچ، دوروتی، رز و سوفیا را از دختران طلایی پوشش دهد، مگر اینکه یکی از آنها برای کلاسی در کالج محلی خود ثبت نام کند.

با این وجود، مدافعان در حال گسترش فشار خود هستند. جیم مانلی، مدیر سیاست ایالتی بنیاد حقوقی اقیانوس آرام، به من گفت که انتظار دارد تگزاس، فلوریدا، پنسیلوانیا، کارولینای شمالی، رود آیلند و یوتا نسخه‌های جدیدی از این قانون را در سال 2027 اتخاذ کنند.

و سقف های اشغال تنها هدف زندگی مشترک نیستند. سام هوپر، وکیلی که با قانونگذاران ایالتی برای قانونی کردن مجدد SROها لابی کرده است، و همکاران سابقش در مؤسسه عدالت، اکنون بر روی قانون ROOM تمرکز کرده‌اند، قانون مدلی که شهرها را از محدود کردن SROها و سایر ترتیبات زندگی مشترک، از جمله قوانینی که تبدیل دفاتر به آپارتمان را دشوار می‌کند، منع می‌کند. یک نسخه برای اولین بار در اوایل سال جاری در رود آیلند معرفی شد.

برای Meagan Forbes، مدیر قانونگذاری موسسه عدالت، هدف این است که زندگی مشترک مانند هر شکل دیگری از مسکن باشد. او به من گفت: «قوانین محلی دیگر می‌توانند مواردی مانند صدا و ایمنی آتش‌سوزی را تنظیم کنند، اما مقررات فعلی در جلوگیری از این نوع مسکن‌ها بسیار زیاده‌روی می‌کنند.

هوپر، که پیش نویس قانون ROOM را تهیه کرده است، می گوید که می خواست "پتک بزرگی" را به محدودیت های موجود برساند. مقاومتی که او با آن مواجه می‌شود نه تنها نگرانی خانواده‌ها است، بلکه نگرانی‌های فرهنگی قدیمی‌تر از این است که SROها شرایط بد مسکن در اوایل قرن بیستم را بازسازی کنند. او به من گفت: «فکر می‌کنم این مشکل واقعی وجود دارد که اجازه دهیم افراد کامل دشمن خوبی‌ها در سیاست مسکن باشند.

مردم ما را متهم می‌کنند که می‌خواهیم مردم در خانه‌های نامناسب زندگی کنند، اما فقط تلاش می‌کنند بفهمند که این می‌تواند برای بسیاری از افراد در مقاطع مختلف زندگی گزینه‌ای کاملا عالی باشد.» هوپر تجربه زندگی مشترک خود در لندن در 20 سالگی را با معرفی او به برخی از بهترین دوستانش و همسرش می داند.

با این حال، او به یک ائتلاف سیاسی گسترده اشاره کرد که از او حمایت می کند، از قهرمانان حقوق مالکیت در ایالت های محافظه کار گرفته تا دموکرات ها و YIMBY های مترقی که به سمت عدالت مسکن و بی خانمانی کشیده شده اند. او گفت که رهبران تجاری علاقه مند به مسکن نیروی کار هستند، و او خاطرنشان کرد که AARP برای قانون ROOM در رود آیلند شهادت داده است. هوپر افزود: "امیدوارم بتوانیم این ائتلاف دو حزبی را که تسلیم جنگ های فرهنگی نشده است، حفظ کنیم."

هر پیشنهاد زندگی مشترک در مورد حذف قوانین نیست. قانون تأسیس برنامه زندگی مشترک ارشد دی سی، که با نام مستعار صورتحساب دختران طلایی نیز شناخته می شود، ماهیانه 300 دلار به صاحبان خانه پرداخت می کند تا اتاقی را به یک سالمند دیگر اجاره کنند، به علاوه تا 2500 دلار برای تغییرات خانه.

قانون راه به سوی مسکن قرن بیست و یکم، بسته مسکن فدرال که در ژوئیه به قانون تبدیل شد، قوانین اشغال را تحت تأثیر قرار نمی دهد. اما یک برنامه آزمایشی برای تبدیل ساختمان‌های تجاری خالی به مسکن تامین می‌کند که می‌تواند تبدیل دفتر خوابگاه بزرگسالان را آسان‌تر کند.

سوال تقاضا

در حالی که حرکت برای زندگی مشترک واقعی است، تقاضا نیز پیچیده است. بر اساس تحلیلی که Zillow به اشتراک گذاشته است، آمریکایی ها بیش از دو برابر قبل از همه گیری افزایش یافته اند - حدود 8.2 میلیون خانوار در سال 2024 که 4.3 درصد نسبت به سال 2019 افزایش یافته است. با این حال، سهم افراد بالغ غیرمرتبط که با هم زندگی می‌کنند در واقع اندکی کاهش یافت، تقریبا 50000 خانوار، در حالی که خانه‌های مشترک با زوج‌ها یا خانواده‌ها نزدیک به 400000 افزایش یافت. به عبارت دیگر، زمانی که آمریکایی ها نیاز به صرفه جویی در اجاره دارند، هنوز بیشتر به افرادی مراجعه می کنند که از قبل می شناسند.

PadSplit شرط بندی می کند که تغییر می کند. آتیکوس لبلانک اخیرا اعلام کرده است که شرکتش در حال گسترش به نیویورک، شیکاگو و سانفرانسیسکو، سه تا از گران ترین بازارهای اجاره در کشور است.

"آیا این بدان معناست که اوضاع ناامیدتر شده است، که این پذیرش فرهنگی را وادار می کند؟" او در مصاحبه ای از من پرسید. من فکر می‌کنم قطعا بحثی وجود دارد. اما شما به همین راحتی می‌توانید این استدلال را مطرح کنید که ای گاو مقدس، ما واقعا واقعا فضا را هدر می‌دهیم.»