اتحادیه‌های پرتغال و اسپانیا در تماس برای «اعتصاب عمومی ایبری»

اونای سوردو، دبیرکل اتحادیه‌های کارگری سی‌سی‌او‌او (کمیسیون‌های کارگری) گفت اتحادیه‌های کارگری پرتغال و اسپانیا در تماس‌اند تا امکان برگزاری یک «اعتصاب سراسری ایبری» را بررسی و عملی کنند. او این موضوع را روز پنجشنبه در گفت‌وگو با برنامه «Los Desayunos» از شبکه اسپانیایی RTVE و خبرگزاری EFE مطرح کرد.به گفته این نماینده سندیکایی اسپانیا، اتحادیه‌های پرتغالی در حال بررسی‌اند که برای ۱۱ نوامبر اعتصاب سراسری اعلام کنند. به‌ویژه آنکه برای همین تاریخ، در کشور همسایه نیز اعتصابی مشابه از پیش برنامه‌ریزی شده که در آن، از جمله، دو اتحادیه بزرگ اسپانیا یعنی سی‌سی‌او‌او و یو‌جی‌ت (اتحادیه عمومی کارگران) حضور خواهند داشت.اونای سوردو توضیح داد هدف از این هماهنگی آن است که به این ترتیب شکل یک «اعتصاب سراسری ایبری» داده شود. با این حال او تاکید کرد که اجرای چنین طرحی به تصمیم سازمان‌های سندیکایی در پرتغال بستگی دارد. دبیرکل سی‌سی‌او‌او گفت: «این پرتغالی‌ها هستند که باید تصمیم بگیرند آیا نهایتا در سطح شبه‌جزیره ایبری دست به بسیجی مشترک بزنیم؛ بسیجی که آن هم رویدادی تاریخی خواهد بود.»او با لحنی طنزآمیز همچنین به تنها نویسنده پرتغالی برنده جایزه نوبل ادبیات، ژوزه ساراماگو، اشاره کرد؛ نویسنده‌ای که علاوه بر آنکه نزدیک به دو دهه از عمر خود را در لانثاروته، در مجمع‌الجزایر قناری، سپری کرد، پیوندی جدانشدنی هم با جنبش‌های پیشرو زمان خود داشت. اونای سوردو در پایان گفت: «اگر این اعتصاب در پرتغال برگزار شود، اسمش را می‌گذاریم اعتصاب ساراماگو.»اعتصاب سراسری ۱۱ نوامبر در اسپانیا از چند هفته پیش عملا قطعی شده و زمانی را برای آن تعیین کرده‌اند که ۱۸ روز پیش از انتخابات زودهنگامی است که پدرو سانچس، رئیس دولت، پس از رد شدن تدابیر پیشنهادی دولت مرکزی برای مقابله با بحران مسکن در پارلمان این کشور، آن را فراخوانده است.در هر دو کشور طی ماه‌های اخیر تجمع‌ها و ابتکارهای متعددی در دفاع از این حق و علیه افزایش هزینه‌های زندگی برگزار شده است. با الهام از بسیج‌هایی که از اواخر سپتامبر در میدان پوئرتا دل سول، یکی از معروف‌ترین میدان‌های پایتخت اسپانیا، مادرید، آغاز شد، هزاران معترض در پرتغال شب‌های پیاپی در مرکز شهرهایی چون پورتو و لیسبون اردوگاه‌های اعتراضی برپا کردند.مطالبات در هر دو مورد مشابه است: معترضان خواستار دسترسی به مسکن مناسب با قیمت‌های قابل پرداخت هستند و بسیاری از آنها می‌گویند داشتن شغل دیگر به این معنا نیست که بتوانند در مراکز بزرگ شهری آپارتمانی اجاره کنند.