اتحاد با آمریکا در حال تغییر است و اسرائیل نمی تواند آن را نادیده بگیرد - نظر

دفعه بعد که اسرائیل بخواهد جت های جنگنده F-35 از ایالات متحده بخرد، موشک هایش را پر کند یا بودجه ای برای ساخت رهگیرهای گنبد آهنین و پیکان تامین کند، متوجه می شود که قوانین در واشنگتن تغییر کرده است. تصویب کمک های مالی، فروش تسلیحات و همکاری دفاعی که اسرائیل امروز آن را جزء تقریبا تضمین شده دوره انتخاباتی خود در سه شنبه می بیند، دیگر نمی تواند درک کند. سهام، اعداد را در نظر بگیرید.

اسراییل سالانه حدود 3.8 میلیارد دلار کمک نظامی از آمریکا بر اساس توافقی که در دولت اوباما انجام شد دریافت می‌کند. از این مبلغ، 3.3 میلیارد دلار به خرید نظامی اختصاص می‌یابد، در حالی که 500 میلیون دلار دیگر به برنامه‌های دفاع موشکی مشترک، از جمله Iron Dome، David's Sling، و Arrow کمک می‌کند.

کنگره باید هر سال بودجه را تخصیص دهد. توافق فعلی که تا سپتامبر 2028 اجرا می‌شود، علی‌رغم آنچه دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا در این هفته گفت، تعهدی بین دو دولت است، نه یک تعهد الزام‌آور قانونی برای قانون‌گذاران آمریکایی برای تأمین این پول. این بدان معناست که حتی اگر رئیس‌جمهور از ادامه کمک‌ها حمایت کند، کنگره می‌تواند تأمین منابع مالی را دشوار کند، شرایط خاصی را درخواست کند، یا از تأیید برنامه‌های جدید خودداری کند.

رئیس جمهور نمی تواند به سادگی به کنگره دستور دهد که پولی را که تایید نکرده است، ارائه دهد. و موضوع فراتر از کمک مالی است. فروش عمده تسلیحات آمریکا به اسرائیل نیز در معرض بررسی کنگره است. این تراکنش‌ها نیازی به رأی مثبت تأیید ندارند، و مسدود کردن فروش به دلیل مخالفت‌های رئیس‌جمهور دشوار است. اما دولت باید کنگره را از فروش عمده بالاتر از آستانه‌های مالی معین مطلع کند، به طور کلی به قانون‌گذاران 15 روز فرصت می‌دهد تا آنها را قبل از ادامه بررسی کنند. در این دوره، اعضای کنگره می‌توانند قانونی را برای مسدود کردن یک معامله معرفی کنند.

قانونگذاران ارشد در کمیته های مربوطه همچنین می توانند در طول فرآیند بررسی غیررسمی اعتراضاتی را مطرح کنند و احتمالا توافق را قبل از ارائه رسمی به تأخیر می اندازند. یک رئیس جمهور مصمم می تواند بر چنین مخالفتی غلبه کند، اما این بدان معنا نیست که قانونگذاران ناتوان هستند. در محیط سیاسی جدید، حتی یک فروش ساده تسلیحات که ممکن است زمانی با اختلاف کمی پیش رفته باشد، موضوع یک نبرد سیاسی طولانی خواهد شد. معنی این را در نظر بگیرید.

اسرائیل ممکن است خود را در شرایطی بیابد که پول خرید تسلیحات آمریکایی را داشته باشد اما با مخالفت سیاسی برای تایید فروش مواجه شود. ممکن است پس از جنگ به موشک های رهگیر اضافی نیاز داشته باشد، اما برای به دست آوردن بودجه مورد نیاز برای تکمیل ذخایر با مقاومت مواجه شود. اینها سؤالات نظری نیستند. آنها مستقیما به توانایی‌های آینده ارتش اسرائیل و توانایی اسرائیل برای دفاع از شهروندانش می‌پردازند. اسرائیل دیگر کشوری نیست که بود. تغییر دیگری در حال انجام است که نشان می‌دهد چقدر این امر پیامد دارد. همانطور که ترامپ در روز انتخابات اعلام کرد و بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر، گفت:

ماه‌ها قبل، قصد پایان دادن به مدل سنتی کمک‌های مستقیم نظامی آمریکا و جایگزینی آن با چارچوب جدیدی برای همکاری‌های دفاعی است. به جای اینکه واشنگتن سالانه میلیاردها دلار برای خرید تسلیحات آمریکایی به اسرائیل بدهد، ایده این است که دو کشور با هم در توسعه و تولید فناوری‌های نظامی مورد نیاز هر دو کشور سرمایه‌گذاری کنند. این رویکرد شایستگی دارد.

اسرائیل دیگر آن کشوری نیست که کمک نظامی آمریکا به یکی از اجزای اصلی روابط تبدیل شد. این کشور دارای اقتصاد قوی، صنعت دفاعی پیشرفته و قابلیت‌های تکنولوژیکی است که ایالات متحده به طور فزاینده‌ای به آن نیاز دارد. اما حرکت از یک مدل به مدل دیگر کار ساده‌ای نیست. کنگره در حال حاضر در حال بررسی قانون مجوز دفاع ملی برای سال مالی 2027 است که شامل مقرراتی برای ایجاد یک ابتکار جدید همکاری فناوری دفاعی ایالات متحده و اسرائیل است.

دفاع هوایی و موشکی و سایر فناوری های پیشرفته نظامی. این قانون در مجلس تصویب شده است اما هنوز به قانون تبدیل نشده است. مهمتر از آن، این ابتکار عمل تامین مالی را تضمین نمی کند. برخی از قانونگذاران، از جمله دموکرات ها، قبلا تلاش کرده اند این ماده را حذف کرده یا به طور اساسی تغییر دهند. حتی در صورت تصویب، کنگره نفوذ قابل توجهی بر نحوه اجرای ابتکار عمل و میزان تخصیص بودجه به آن حفظ خواهد کرد. به عبارت دیگر، اسرائیل ممکن است در شرایطی قرار گیرد که مدل کمک های نظامی قدیمی در حال برچیده شدن باشد در حالی که شراکت جدیدی که قصد جایگزینی آن را دارد، باقی خواهد ماند.

نامشخص است. در عین حال، فروش تسلیحاتی که اسرائیل امیدوار است با پول خود تأمین مالی کند، می‌تواند با نظارت سیاسی بیشتری مواجه شود. نوع تغییری که باید اتفاق بیفتد پیروزی دموکرات‌ها به این معنا نیست که هر محدودیت پیشنهادی برای اسرائیل تبدیل به قانون می‌شود. ترامپ رئیس جمهور باقی می ماند، اختیارات اجرایی گسترده ای را حفظ می کند، و می تواند قوانین را وتو کند. همچنین به این معنا نیست که هر دموکراتی با کمک نظامی به اسرائیل مخالف است.

بسیاری از آنها همچنان حامیان متعهد خود هستند. اما محاسبات سیاسی تغییر کرده است و اسرائیل مرتکب اشتباهی جدی خواهد شد که آنها را نادیده بگیرد، به همین دلیل است که نتایج روز سه شنبه - و همچنین آنچه معاون رئیس جمهور جی. بدون همکاری احزاب عربی، گادی آیزنکوت، نفتالی بنت، آویگدور لیبرمن و یایر لاپید کرسی های لازم برای تشکیل دولت را ندارند. این محاسبات تغییر نکرده است.

اما چیز دیگری دارد: احساس فوریت. پیروزی دموکرات ها باید بر محاسبات رهبران اپوزیسیون اسرائیل تأثیر بگذارد. آنها باید بدانند که جهان اطراف اسرائیل در حال تغییر است و هزینه فلج سیاسی در حال افزایش است. مهمتر از آن، نتایج باید افکار عمومی اسرائیل را مجبور به مقابله با چیزی کند که برخی از ما سال ها در مورد آن هشدار می دهیم: سیاست های دولت فعلی صرفا اشتباه نیست. آنها برای آینده اسرائیل خطرناک و مضر هستند. اما نکته دیگری را باید درک کرد.

یک دولت اسرائیل متفاوت، یک نخست وزیر و یک کابینه متفاوت قطعا کمک خواهد کرد. تغییر در رهبری می تواند فرصت های جدیدی برای بازسازی روابط با دموکرات ها، بازگرداندن اعتماد با رهبران کنگره و بهبود فضای بین اورشلیم و واشنگتن ایجاد کند.

چنین نخواهد شد. بین اسرائیل و بخش های مهمی از حزب دموکرات اختلافات عمیق و اساسی وجود دارد. این اختلافات مربوط به خشونت شهرک نشینان در کرانه باختری، گسترش شهرک ها و پاسگاه ها، عدم پیشرفت معنادار در غزه، عدم تعامل جدی با تشکیلات خودگردان فلسطین، عدم تعامل جدی دولت با تشکیلات خودگردان فلسطینی، عدم وجود تعامل جدی با دولت فلسطین است. با آیزنکوت یا بنت جایگزین شد. حتی اگر آیزنکوت فردا نخست وزیر شود، بدون تغییرات اساسی در اسرائیل.

لیسی، دوره مهلتی که او ممکن است از دموکرات ها دریافت کند کوتاه خواهد بود. جو ممکن است بهبود یابد. ممکن است جلسات در واشنگتن گرمتر شود. اظهارات دموکرات های ارشد کنگره ممکن است کمتر خصمانه شود. احتمالا نسبت به یک رهبر اسرائیلی که با سیاست‌های نتانیاهو مرتبط نیست، حسن نیت وجود خواهد داشت. اما این حسن نیت دوام نخواهد داشت. اگر اسرائیل به گسترش شهرک‌ها و پاسگاه‌ها ادامه دهد، در مقابله با خشونت شهرک‌نشین‌ها شکست بخورد و افق دیپلماتیک معتبری ارائه نکند، دولت جدید به سرعت متوجه می‌شود که اختلافات اساسی دقیقا همان جایی است که بود.

دولت بدون تغییر سیاست های خود مشکلی را حل نخواهد کرد. و این چیزی است که مردم اسرائیل باید آن را درک کنند و بر اساس آن تصمیم بگیرند. دانستن این موضوع و تصمیم به ادامه مسیر فعلی اشکالی ندارد، اما آگاهی از آنچه در آینده پیش می‌آید نیز باید درک شود. جهتی که دولت فعلی دنبال می‌کند، هدایت اسرائیل به سمت انزوای بیشتر، افزایش فشار دیپلماتیک، و امکان تحریم‌های اقتصادی است که در نهایت روی هر تقاضای اسرائیلی‌های معمولی تأثیر می‌گذارد.

اسرائیل باید در برابر تهدیدات حیاتی امنیت ملی دفاع کند، حتی زمانی که انجام این کار با نزدیک ترین متحد خود اختلاف نظر ایجاد کند. دلایل موجهی برای مخالفت اسرائیلی ها با تشکیل کشور فلسطینی پس از 7 اکتبر وجود دارد، و واقعیت های امنیتی وجود دارد که آمریکایی ها همیشه آن را به طور کامل درک نمی کنند. اما تفاوت بسیار زیادی بین ایستادن قاطعانه در مورد سیاست های امنیتی اساسی و حمایت غیرقابل پیشبرد این کشور در مورد منافع امنیتی اساسی وجود دارد. برای امنیت ملی ما محوری باقی می ماند. مسیر پیش رو نیازمند یک دولت متفاوت است، در حالت ایده آل، یک ملت

دولت وحدت، با افراد مختلفی که تصمیم‌گیری می‌کنند. اما آن دولت به شجاعت برای انتخاب سیاست‌های دشوار نیز نیاز دارد و تشخیص می‌دهد که اسرائیل نمی‌تواند به همان کارها ادامه دهد در حالی که انتظار نتایج متفاوت را دارد. برای دهه‌ها، اسرائیلی‌ها اتحاد با آمریکا را یکی از پایه‌های امنیت ملی خود می‌دانستند.

اکنون همه می توانند به وضوح ببینند که این بنیاد آنقدر که قبلا تصور می شد پایدار نیست. نویسنده یکی از اعضای ارشد مؤسسه سیاست مردم یهودی (JPPI)، یکی از بنیانگذاران گفتگوی آمریکای خاورمیانه (MEAD) و نویسنده چهار کتاب در مورد دفاع و امنیت ملی اسرائیل است.