اجرای ونزوئلا بسیار پیچیده تر شده است

دو روز پس از بازگشت پرمخاطره ماریا کورینا ماچادو به ونزوئلا در هفته گذشته، او وارد مقر حزب کم‌اهمیت خود شد که توسط حامیان رژیمی که او را مجبور به تبعید کرده بود مورد حمله و تخریب قرار گرفته بود. گرافیتی روی آن نقاشی شده بود و آوارها پاک شده بودند. ماچادو برای اولین ملاقات مهم خود در کاراکاس با حدود 100 عضو خانواده زندانیان سیاسی آنجا بود. ماچادو می توانست ببیند که بسیاری عکس های بستگان بازداشت شده خود را در دست دارند. بسیاری نیز پیراهنی می پوشیدند که روی آن لیبرتاد نوشته شده بود.

ماچادو در یک سخنرانی گفت: «آنها با استفاده از تمام قدرت دولت بیگناهان را مورد آزار و اذیت قرار می دهند. او نامی را ذکر نکرد، اما همه در میان جمعیت می دانستند که منظور او کادر رهبرانی است که اکنون کشور را تحت قیمومیت ایالات متحده اداره می کنند. به گفته گروه های جامعه مدنی، افرادی که ماچادو از آنها به عنوان «اولویت مطلق ما» و «قهرمانان ما» یاد می کند، حداقل 400 زندانی سیاسی همچنان در بازداشت هستند.

اگلیس ماناوره در میان جمعیت کوچکی بود و عکسی از شوهرش، انریکه نائوریس پارادا، یکی از 400 نفر را در دست داشت. او از سال 2020 بازداشت شده بود. مانور با گوش دادن به صحبت های ماچادو، نه تنها به این فکر کرد که سرانجام شوهرش ممکن است آزاد شود، بلکه به این فکر می کرد که زندانبانانش نیز به زودی مجازات خواهند شد. مانور پس از جلسه به ما گفت: «او به هر شکلی از عدالت» - یعنی ماچادو - «تصمیم می گیرد». در روزهای پس از بازگشت، ماچادو شروع به صحبت در مورد عدالت، غرامت، و "برچیدن دولت سرکوبگر" کرده است. به عبارت دیگر: One U.S.

به نظر می رسد متحد در ونزوئلا خواستار پیگرد قانونی دیگری است. این یک نگاه اولیه به رقابتی است که ایالات متحده اکنون باید با نظارت بر انتقال دموکراتیک ونزوئلا، آن را مدیریت کند. به مدت 10 ماه، از زمانی که پرزیدنت ترامپ امروز به عنوان «فتح ونزوئلا» توصیف کرد، دولت قدرت را حول یک شخصیت منفرد تثبیت کرده است: رئیس جمهور موقت دلسی رودریگز. از طریق رودریگز، ایالات متحده

توانست بر سر یک توافق غیرشفاف نفتی مذاکره کند که ترامپ، در ادعایی مشکوک، آن را "بزرگترین توافق نفتی در تاریخ جهان" نامیده است. (ترامپ، در یک ادعای مشکوک دیگر، امروز گفت که "ما صدها میلیارد دلار نفت دریافت می کنیم.") در مصاحبه ای در ژانویه با The Atlantic، او درباره رودریگز گفت: "اگر او آنچه را که درست است انجام ندهد، بهای بسیار زیادی خواهد پرداخت."

اما از هفته گذشته، ایالات متحده دیگر بر ونزوئلا تک قطبی حکومت نمی کند. ماچادو محبوب ترین چهره در سیاست ونزوئلا است. در روزهای اخیر، حامیان او بزرگراه‌ها، میدان‌ها و کلیساها را در بخش‌هایی از کشور شلوغ کرده‌اند تا نگاهی به رهبر بازگشته بیندازند. مردم در خیابان ها گریه کرده اند. سه‌شنبه گذشته، در حالی که ماچادو با خانواده‌های زندانیان سیاسی ملاقات کرد، رودریگز تجمع خود را برگزار کرد و روی صحنه با آهنگ‌های محبوب رقصید - شیرین کاری که به طور گسترده توسط ونزوئلایی‌ها مورد تمسخر قرار گرفت.

با این حال این رودریگز بود که شاهد تهدید قدرت او بود که بازگشت ماچادو را به عنوان یک «نمایش» مورد تمسخر قرار داد.

دولت ترامپ در 10 ماه اول فعالیت خود در ونزوئلا، به جای اولویت دادن به انتقال سریع دموکراتیک، ترجیح داد با بقایای رژیم نیکلاس مادورو - ظاهرا به نام ثبات و رشد اقتصادی - کار کند. به نظر می‌رسید که بازگشت ماچادو را اگر کاملا مسدود نکنیم، دلسرد می‌کند. این رویکرد چالش هدایت یک کشور خارجی را ساده کرد و به وزیر خارجه مارکو روبیو و ترامپ اجازه داد آنچه را که می‌خواهند از رودریگز استخراج کنند.

هیچ ساختار دموکراتیک برای ساختن، هیچ تلاش فوری برای پاسخگویی، بدون نیاز به میانجیگری در میان جناح های سیاسی رقیب وجود نداشت. وزارت امور خارجه استدلال کرد که از اصلاحات تدریجی حمایت می کند که احتمال بیشتری وجود دارد ادامه پیدا کند و گفت که ظاهر شتابزده ماچادو می تواند باعث انشعاب نهادهای دولتی و ارتش کشور شود. اما در تمام این مدت، خشم در میان ونزوئلایی‌هایی که برکناری مادورو را در ژانویه جشن گرفته بودند، رو به افزایش بود. استیون لویتسکی، استاد مطالعات آمریکای لاتین در هاروارد، به ما گفت: «کاری که ترامپ تاکنون انجام داده، بخش آسان آن بوده است.

بیرون راندن یک دسته اقتدارگرا از قدرت بخش سختی است. این یک مذاکره پیچیده است.»

[از شماره دسامبر 2026: آنچه که ایالات متحده واقعا در ونزوئلا انجام می دهد]

بازگشت ماچادو این مذاکره را تسریع کرده است. دوشنبه گذشته، یکی از مقامات ارشد وزارت امور خارجه به خبرنگاران گفت که به عنوان بخشی از برنامه سه مرحله ای دولت ترامپ برای بازگشت ونزوئلا به دموکراسی، رودریگز باید پس از تکمیل اصلاحات انتخاباتی، یک «جای خالی دائمی در ریاست جمهوری» را اعلام کند و یک دوره شش ماهه را قبل از برگزاری انتخابات جدید آغاز کند. این روند به احتمال زیاد در اواسط تا اواخر سال 2027 به ریاست جمهوری ماچادو منجر خواهد شد.

تیم ماچادو در حال حاضر تلاش برای افزایش سرعت را آغاز کرده است، زیرا می داند که طولانی کردن روند می تواند موقعیت او را از بین ببرد.

پل آنجلو، کارشناس آمریکای لاتین که قبلا در وزارت دفاع بوده و اکنون در موسسه مشاوره مک‌لارتی آسوشیتس است، به ما گفت: «ماچادو در یک جدول زمانی بسیار فشرده عمل می‌کند. او محبوب ترین شخصیت در کشور است، اما او همچنین فردی است که به عنوان رهبر یک اپوزیسیون متحد، احتمالا محدودیت هایی دارد.

نه ایالات متحده و نه ماچادو یک طرح پس از انتخابات برای رودریگز و بقیه رژیم مادورو در صورت پیروزی ماچادو بیان کرده اند. هیچ گزینه آسانی وجود ندارد: ایالات متحده یا کشور دیگری می تواند به آنها پناهگاهی امن ارائه دهد. ماچادو می تواند آنها را عفو کند. یا می توانند در ونزوئلا باقی بمانند، مشروط به پیگرد قانونی - ترجیح اکثر حامیان ماچادو.

مارتا تینیو، یکی از بنیانگذاران Justicia، Encuentro y Perdón، که بازداشت های اجباری در ونزوئلا را دنبال می کند، به ما گفت: «ایده آل این است که خود دادگاه های ونزوئلا، خود سیستم قضایی ونزوئلا، بتوانند کسانی را که مسئول نقض حقوق بشر هستند، محکوم کنند. هیچ توافق سیاسی از هر نوعی نمی تواند فراتر از عدالت باشد.»

واقعیت پیچیده تر است. اگر رودریگز قرار است در طول انتخابات در قدرت باقی بماند، به طور بالقوه به عنوان یک نامزد، او تقریبا مطمئنا می خواهد که پس از رای گیری به زندان نیفتد. همین امر در مورد بسیاری از رژیم او، از جمله مقامات ارشد نظامی و پلیس که مرتکب نقض مستندات حقوق بشر شده اند، صادق است. اما چشم انداز معافیت از مجازات برای حامیان ماچادو منفور است. پل زدن این شکاف اکنون بر دوش ایالات متحده است.

کسانی که در گذار دموکراتیک - اصلاح و بازسازی سیستم های قضایی و انتخاباتی ونزوئلا - نقش دارند، معتقدند که واشنگتن حرف آخر را در مورد کار آنها می زند. یکی از ونزوئلایی‌ها که روی انتقال کار می‌کرد به ما گفت: «کل این فرآیند با چراغ سبز ایالات متحده آغاز شد.

[ بخوانید: چرا ونزوئلا؟ ]

توافق نفتی ترامپ همچنین می‌تواند با بازگشت ماچادو و احیای مخالفان سیاسی در ونزوئلا پیچیده شود. اکثر حامیان ماچادو بر این باورند که این معامله خلاف قانون اساسی است و می‌تواند پس از ایجاد یک قوه قضاییه مستقل لغو شود. (دولت ترامپ جزئیات زیادی در مورد این توافق منتشر نکرده است، اما گفته است که ساختار آن به گونه ای بود که در طول زمان دوام بیاورد.) اگرچه ماچادو تلاش می کرد در فضل کاخ سفید باقی بماند، در اولین کنفرانس مطبوعاتی خود در کاراکاس، در روز پنجشنبه، او گفت که این توافق "سطوح شفافیت ونه را منعکس نمی کند.

جامعه زوئلا می خواهد.»

من روبیو می گوید، او فقط یک بار به ماچادو هشدار داد که به ونزوئلا بازگردد. آن هم بلافاصله پس از زلزله ویرانگر ژوئن. در آن زمان، او هفته گذشته به خبرنگاران گفت، دولت منحصرا نگران اطمینان از ارسال کمک بود و می‌ترسید که ورود او بتواند این تلاش‌ها را از مسیر خارج کند. این قضاوت در نهایت تغییر کرد. روبیو گفت چند هفته پیش دولت ترامپ به دولت رودریگز هشدار داد که ماچادو حق دارد بازگشت مورد انتظار خود را انجام دهد و راه را برای تحقق آن باز کند.

روبیو گفت: "ما با مقامات موقت صحبت کردیم و فقط گفتیم، "ببین، انتظار ما این است که او یک ونزوئلایی باشد؛ او متعلق به کشورش است." او باید اجازه داشته باشد که بازگردد، و باید اجازه داده شود که بدون مزاحمت برگردد.»

روبیو گفته است که دولت به جای لفاظی های رودریگز در مورد نقشه راه تدریجی خود برای انتقال به یک دولت منتخب، اقدامات رودریگز را اندازه گیری خواهد کرد. این نقشه شامل طرح‌هایی است که پس از آخرین دور مذاکرات انتقالی میان شخصیت‌های رژیم و زیرمجموعه‌ای از گروه‌های مخالف با هدف اصلاح عالی‌ترین دادگاه و نهاد انتخاباتی کشور اعلام شده است.

روبیو در اذعان به تمایل دولت برای استفاده از تهدید اعمال مجدد تحریم ها بر بخش نفت ونزوئلا یا رهبرانی مانند رودریگز و دیگر اعضای ارشد دولتش به عنوان ابزاری اجباری برای جلوگیری از پا به پای خود اعتراف کرده است.

روبیو گفت: "مهم نیست مردم در طول مسیر چه می گویند، تا زمانی که این اتفاق بیفتد، این یک روند مبتنی بر نتایج است." تا کنون، صادقانه بگویم، در مورد هر چیزی که ما در این فرآیند خواسته ایم، چه اصلاحات اقتصادی، چه اصلاحات سیاسی، این اتفاق می افتد.

[ بخوانید: به نظر می رسد ونزوئلا دارد پیش می رود ... خوب؟ ]

مقامات دولتی ناامیدی دوره‌ای خود را از ماچادو ابراز کرده‌اند، چرا که به گفته آن‌ها این ماچادو در مواقعی غیرعملی بوده و شاید بیش از حد مایل باشد که ثبات و رشد اقتصادی را در راستای تحقق آرمان‌های دموکراتیک به خطر بیندازد. یک سخنگوی وزارت امور خارجه به ما گفت که حزب ماچادو، ونته ونزوئلا، به مذاکرات انتقالی این ماه در کاراکاس دعوت شده بود اما در آن شرکت نکرد.

برنامه‌های روبیو برای ونزوئلا در یک استراتژی بزرگ‌تر آمریکای لاتین قرار دارد که حول سه هدف به هم مرتبط است: ایجاد برتری تجاری آمریکا با انعقاد قراردادهای تجاری جدید که شرکت‌های چینی را در این فرآیند از بین می‌برد. شکست کارتل های مواد مخدر، استفاده از تحریم های روادید، تعیین گروه های تروریستی، و مشارکت نظامی پنتاگون با کشورهایی مانند اکوادور و کلمبیا؛ و خفه کردن مهاجرت غیرقانونی مقامات تغییر کلی به راست منطقه را فرصتی برای تسریع این رویکرد می دانند.

ابتکار رو به رشد سپر آمریکا نه تنها ابزاری برای هماهنگی اقدام علیه مواد مخدر و جنایت است، بلکه یک وزنه تعادل سیاسی برای نهادهای میراثی مانند سازمان کشورهای آمریکایی است، که متحدان ترامپ آن را ناکارآمد و تمایلی به اقدام علیه نیروهای چپ‌گرای منطقه نمی‌دانند.

مقامات دولتی بولیوی را که در اوایل سال جاری به دلیل اعتراضات علیه اصلاحات اقتصادی اعمال شده توسط یک دولت محافظه کار فلج شده بود، به عنوان یک داستان هشدار دهنده اشاره کرده اند. بولیوی در بحبوحه یک بحران اقتصادی تلاش کرد تا یک تغییر ناگهانی ایجاد کند و برای دولت نتیجه معکوس داشت. آنها معتقدند که اگر ماچادو بلافاصله پس از برکناری مادورو اجازه می‌گرفت که قدرت را در دست بگیرد، ممکن بود همان آشفتگی برای ونزوئلا رخ دهد.

روبیو و سایر مقامات استدلال کرده اند که برای جلوگیری از چنین نتیجه ای، اقدام فوری برای احیای اقتصاد ونزوئلا، به ویژه در بخش نفت، بسیار مهم است. روبیو از توافق نفتی ایالات متحده و ونزوئلا به عنوان یک انتخاب عملی که می تواند تولید نفت را به گونه ای افزایش دهد که شرکت های چینی و روسی هرگز انجام ندادند، دفاع کرده و انتقاد ماچادو از آن را کم اهمیت جلوه داده است. اما اگر او در سال آینده رئیس جمهور منتخب دموکراتیک کشور شود، نادیده گرفتن نظرات او برای دولت ترامپ بسیار دشوارتر خواهد بود.