اخترشناسان می گویند زمین در خط شلیک نوع جدیدی از جرم کیهانی قرار دارد

محققان قوی‌ترین نامزدی را برای «میکروبلازار» مشاهده کرده‌اند - یک شی خیره‌کننده که مدت‌ها پیش‌بینی می‌شد که وجود داشته باشد اما هرگز دیده نشده است.

مشاهدات میکروبلازارها به ستاره شناسان دیدگاه های نزدیک تری از سیاهچاله هایی که جت های انرژی قدرتمندی از خود ساطع می کنند، می دهد و به آنها کمک می کند تا نحوه رفتار این اجرام شدید را درک کنند.

بلازارها برخی از پرانرژی ترین اجرام در جهان هستند. آنها نوعی اختروش هستند - یک جرم درخشان که توسط یک سیاهچاله بسیار پرجرم سوخت می شود که مواد را از کهکشان میزبان خود جدا می کند و سپس مقداری از آن را در فواره های قدرتمند و متضاد ذرات و تشعشعات بیرون می زند. برای واجد شرایط بودن به عنوان یک blazar، یکی از آن جت های با سرعت نزدیک به نور باید مستقیما به سمت زمین باشد. اخترشناسان قبلا نسخه‌های کوچک‌تری از اختروش‌ها را کشف کرده‌اند که میکروکوازار نامیده می‌شوند و مدت‌ها نظریه‌ای را ارائه کرده‌اند که باید نسخه‌های کوچک‌تری از اختروش‌ها نیز وجود داشته باشد.

در حال حاضر، یک تیم بین المللی به رهبری ستاره شناسان در اسپانیا، هلند و آرژانتین در مطالعه ای که برای انتشار در مجله Astronomy and Astrophysics پذیرفته شده است، یک میکروبلازار را توصیف کرده است.

جوزپ مارتی، ستاره شناس دانشگاه Jaén در اسپانیا و اولین نویسنده این مطالعه، به Live Science گفت: «این اولین بار است که ما یک نامزد جدی داریم.

این جرم که IRAS 18293-0941 نام دارد، در کهکشان ما و در فاصله 12000 سال نوری از زمین قرار دارد و در پشت پرده ای از غبار پنهان شده است. این یک سیستم دوتایی است که شامل یک سیاهچاله است که هر 11 روز یک بار به دور یک ستاره داغ و غول پیکر می چرخد. ماده از ستاره به سیاهچاله می افتد و مقداری از این مواد در دو جت متضاد به محیط اطراف پرتاب می شود. یکی از آن جت ها به سمت زمین شعله ور می شود.

مقایسه بین تصاویر نجومی IRAS 18293-0941 (سمت چپ) و برداشت هنرمند (راست). (اعتبار تصویر: B. Marcote (JIVE/ASTRON).) مارتی گفت که مشاهده این اجرام و همچنین میکروکوازارها به طور کلی دشوار است. او افزود: "به دلیل تکامل ستاره ها، شما باید سیستم را در زمان مناسب بگیرید." فاز میکروکوازار تکامل بسیار کوتاه است و بنابراین یافتن یک در آن مرحله دشوار است.

نظریه پردازان پیش بینی کردند که میکروبلازارها ویژگی های خاصی دارند که می تواند به تعریف آنها کمک کند. این ویژگی ها شامل انتشار قدرتمند در سراسر طیف الکترومغناطیسی، تغییرات سریع در روشنایی (تغییرپذیری) و یک نقطه داغ در پشت آنها است که در آن جت مخالف آن، محیط بین ستاره ای را در جهت مخالف زمین گرم می کند.

برای مشاهده IRAS 18293-0941، نویسندگان مطالعه از ابزارهای مختلفی استفاده کردند - از جمله رصدخانه نجومی Calar Alto در اسپانیا، شبکه ای از تلسکوپ های نجوم رادیویی به نام شبکه اروپایی VLBI، و آرایه تلسکوپ رادیویی MeerKAT در آفریقای جنوبی - و همچنین داده های آرشیوی از Very New Mexico.

آنها دریافتند که IRAS 18293-0941 همه ویژگی های microblazar مورد انتظار را دارد، به جز یکی - تغییرپذیری. میکروبلازارها دارای تنوع سریع هستند، به این معنی که روشنایی آنها در مدت کوتاهی تغییر زیادی می کند، زیرا یکی از جت ها رو به زمین است و تغییرات جزئی در روشنایی با اثری به نام تقویت داپلر تقویت می شود.

مارتی گفت که عدم تغییرپذیری سریع IRAS 18293-0941 را می توان با ابر متراکم گازی که آن را احاطه کرده است توضیح داد، که می تواند نوسانات سریع روشنایی را هموار کند.

پدرو لوک اسکامیلا (Pedro Luque-Escamilla) یکی از نویسندگان این مطالعه، ستاره شناس دانشگاه Jaén، به Live Science گفت: محققان در حال حاضر در حال بررسی این موضوع هستند که آیا منطقه مشاهده شده در پشت میکروبلازار در واقع یک نقطه داغ است یا خیر.

داستان های مرتبط

قدیمی ترین اختروش شناخته شده کیهان در فاصله 13 میلیارد سال نوری از ما کشف شد

تلسکوپ اقلیدس ۲ باستانی ترین سیاهچاله هیولا در جهان را کشف کرد که هر کدام از یک تریلیون خورشید درخشان ترند.

"چشم سائورون" غول پیکر و کیهانی در یک عکس 15 ساله تایم لپس خیره کننده مستقیم به ما خیره شد.

حتی با وجود نداشتن یکی از ویژگی های مورد انتظار، این شی یک نامزد امیدوارکننده برای اولین میکروبلازار شناخته شده است. Kinwah Wu، اخترفیزیکدان نظری در دانشگاه کالج لندن که در این تحقیق شرکت نداشت، در ایمیلی به Live Science گفت: «ادعاها و نتایج این مقاله معقول هستند و هیچ فرضیه پنهان مشکوکی وجود ندارد. منبع در این مقاله نشانه هایی از برهمکنش بین جت ها و مواد محیطی را نشان داده بود که به طور طبیعی منجر به برهمکنش [ذرات] می شود.

Svetlana Jorstad، دانشمند تحقیقاتی ارشد در موسسه تحقیقات اخترفیزیک در دانشگاه بوستون که در این تحقیق شرکت نداشت، در ایمیلی به Live Science گفت که مطالعه جدید "بسیار جالب، مهم و جامع" بود.

ایتوملنگ موناژنگ، ستاره شناس دانشگاه کیپ تاون که او نیز در این تحقیق شرکت نداشت، افزود که مشاهدات این تیم "مکانیسمی را ارائه می دهد که قبلا نادیده گرفته شده بود برای تولید برخی از بالاترین انتشار انرژی مشاهده شده."

موناژنگ در ایمیلی به Live Science گفت: میکروبلازارها «ممکن است برخی از پرانرژی‌ترین فرآیندهای جهان را تقویت کنند».

Martí, J., Luque-Escamilla, P. L., Marcote, B., Abaroa, L., Aguasca-Cabot, A., Combi, J. A., Romero, G. E., Paredes, J. M., García, F., Fogantini, F., Saavedra, J.D,J.A., E.A. (2026). یک میکروبلازار کهکشانی به عنوان یک شتاب دهنده بالقوه ذرات با انرژی فوق العاده بالا. نجوم و اخترفیزیک. https://doi.org/10.1051/0004-6361/202661105

با امتحان سیاهچاله ما ببینید چقدر در مورد سیاهچاله ها می دانید!