از افسانه اقیانوس تا صخره زیردریایی: چرا SS ایالات متحده غرق شده است؟

کشتی اقیانوس پیمای تاریخی SS ایالات متحده آخرین سفر خود را انجام داده است، این بار به قعر اقیانوس، زیرا به بخشی از یک صخره مصنوعی زیر آب تبدیل شده است.

این کشتی با طول نزدیک به 1000 فوت (302 متر) که سریع ترین کشتی اقیانوس پیمای جهان است، روز چهارشنبه پس از سوراخ شدن بدنه آن برای اطمینان از باقی ماندن آن در کف اقیانوس غرق شد، در فرآیندی که به نام اسکلتینگ نیز شناخته می شود.

طی پنج ساعت، کشتی به تدریج پر از آب شد و در لحظات پایانی خود، به سمت خود کج شد و تا انتهای خلیج مکزیک در سواحل Destin، فلوریدا غرق شد.

این کشتی اکنون به عنوان بخشی از بزرگترین صخره مصنوعی جهان که انتظار می رود به یک مقصد محبوب غواصی تبدیل شود، نمایش داده می شود.

این کشتی که بین سال‌های 1950 و 1951 ساخته شد، بزرگ‌تر از تایتانیک بود که 882 فوت و نه اینچ (269.1 متر) طول داشت. اس اس ایالات متحده برای سرعت، قدرت و تجمل خود شناخته شده بود.

این کشتی که به طور رسمی در سال 1952 به آب انداخته شد، با ثبت رکورد سرعت در اقیانوس اطلس در اولین سفر خود، با عبور از اقیانوس اطلس در سه روز، 10 ساعت و 40 دقیقه با سرعت متوسط ​​35.59 گره دریایی (تقریبا 66 کیلومتر در ساعت) تاریخ ساز شد. رکورد این کشتی اقیانوس پیما هنوز توسط یک کشتی مسافربری دیگر شکسته نشده است.

در طول 17 سال عملیات، SS US هزاران مسافر از جمله روسای جمهور سابق جان اف کندی، بیل کلینتون، هری ترومن و دوایت آیزنهاور را حمل کرد.

مرلین مونرو، الیزابت تیلور و مارلون براندو، ستاره‌های هالیوود، و همچنین نقاش سوررئالیست سالوادور دالی و موسیقی‌دان جاز، دوک الینگتون، کشتی را زیبا کردند.

با ظهور سفرهای هوایی، کار این کشتی در سال 1969 به پایان رسید.

این کشتی سال‌ها غیرفعال بود و در فیلادلفیا لنگر انداخت، زیرا مالکان مختلف سعی کردند آن را نجات دهند و بازسازی کنند.

طبق وب‌سایت این شهرستان، این کشتی یک فرآیند یک ساله را طی کرد تا اطمینان حاصل شود که غرق شدن به عنوان یک صخره مصنوعی از نظر زیست‌محیطی ایمن است و این شهرستان اعلام کرد که از تمام استانداردهای تعیین‌شده توسط سازمان‌های نظارتی پیروی می‌کند.

در بیانیه ای از این شهرستان آمده است: "صخره های مصنوعی تهیه شده به این روش برای اکوسیستم دریایی مفید است، نه برعکس. آنها زیستگاهی را ایجاد می کنند که قبلا وجود نداشته است و توسعه محیطی متنوع را تقویت می کند که می تواند برای سلامت کلی محیط زیست که به نفع زندگی دریایی، صنعت ماهیگیری ما و به طور کلی گردشگری است، رشد کند."

انتظار می رود تشکیل بزرگترین صخره مصنوعی جهان غواصان غرق شده را به سایت جذب کند و فرصت های گردشگری بیشتری را برای فلوریدا ایجاد کند.

بر اساس گزارش سال 2007 سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد، حدود سه میلیون کشتی غرق شده در کف دریاها و اقیانوس ها در سراسر جهان وجود دارد.

بسیاری از آنها به طور طبیعی توسط جانوران دریایی احیا می شوند و توسط مرجان ها، مارماهی ها و مارماهی ها به عنوان خانه استفاده می شوند.

در حالی که برخی از کشتی‌ها در اثر فاجعه غرق می‌شوند، برخی دیگر عمدا برای شروع استقرار صخره‌ها و جذب ماهی غرق می‌شوند.

آماده سازی برای غرق شدن کشتی ها بسیار گسترده است، زیرا مواد مضر از جمله رنگ، سیم کشی و سوخت باید حذف شوند تا بتوانند به طور ایمن بخشی از حیات دریایی شوند.

در نهایت، نمای یک کشتی غرق شده غیرقابل تشخیص خواهد بود، زیرا موجودات دریایی مانند ماهی، خرچنگ و سخت پوستان همگی در کشتی ساکن می شوند یا از آن استفاده می کنند.

علاوه بر سایر کشتی‌های از کار افتاده که عمدا غرق شده‌اند، سکوهای نفتی، برج‌های رادیویی و واگن‌های قطار نیز برای ساخت صخره‌های مصنوعی استفاده شده‌اند که ماهی‌ها و دیگر جانداران دریایی می‌توانند روی آن‌ها رشد کنند.

بیش از 600 سکوی نفتی و سکوی گازی که قبلا در فلات قاره بیرونی ایالات متحده نصب شده بود، به عنوان بخشی از یک برنامه ایالات متحده در سال 1984 به نام "Rigs to Reefs" در خلیج مکزیک مورد استفاده قرار گرفت.

مواد دیگری نیز برای ساخت صخره های مصنوعی استفاده شده است، از جمله کلبه های چوبی، کالاهای خانگی مانند یخچال و چرخ دستی های خرید، و حتی واگن های بازنشسته متروی نیویورک.

سال گذشته، یکی از بزرگترین صخره های مصنوعی جهان در اطراف پایه یک توربین بادی منفرد در سواحل ساسکس در انگلستان نصب شد. این مکعب از 75000 مکعب صخره‌های بتنی کم کربن با طراحی خاص تشکیل شده است که هر کدام دارای یک محفظه مرکزی و یک بافت لانه زنبوری بیرونی برای تشویق حیات دریایی به استفاده از آن‌ها هستند.

این مکعب‌ها همچنین برای کمک به مزرعه بادی در برابر فرسایش طراحی شده‌اند، زیرا به عنوان مانعی در برابر جریان‌های دریا و انرژی امواج عمل می‌کنند و رسوب را کاهش می‌دهند که می‌تواند پایه را بشکند.

در استرالیا، دولت کوئینزلند هشتمین صخره مصنوعی خود را در پارک دریایی مورتون بی در سال 2018 با استفاده از بلوک های بتنی ایجاد کرد.

طبق برنامه رسمی دولت، اولین مورد از این صخره‌ها، صخره مصنوعی موجود هری اتکیسون را که در سال 1975 با استفاده از لاستیک‌های قدیمی خودرو تأسیس شد، در سال 2008 با استقرار تخته‌های گرانیتی برای ایجاد زیستگاه‌های جدید برای ماهی‌های کوچک گسترش داد.

در سال 2011، صخره مصنوعی East Coochie با استفاده از "توپ های صخره" ساخته شده از بتن توخالی تأسیس شد. صخره مصنوعی Wild Banks با استقرار "غارهای ماهی" شکل گرفت که ساختارهایی از فولاد هستند که برای جذب گونه های بیشتر ماهی طراحی شده اند.

در سال 2011، صخره مصنوعی استرادبروک جنوبی نیز ایجاد شد و 20 "جعبه ماهی" - مکعب هایی با مهاربندی متقاطع ساخته شده از بتن مسلح - مستقر شدند.

در سال 2015، صخره مصنوعی نورث مورتون در استرالیا تأسیس شد که از جعبه های ماهی نیز استفاده می کرد. در همان سال، صخره مصنوعی ترنر تأسیس شد و خوشه های بتنی مستقر شدند.

در سال 2010، صخره مصنوعی وست پیل با استفاده از توپ های صخره ای شکل گرفت.

در سال 2000، دولت مکزیک دو مین روب از کار افتاده دوران جنگ جهانی دوم - کشتی های جنگی کوچک - را غرق کرد و یک صخره مصنوعی در منطقه دریایی کارائیب ایجاد کرد.