از دست دادن کنگره ترامپ را به یک اردک لنگ تبدیل نمی کند - از او یک توپ ویران می کند

هفته گذشته، آمریکا شکست بزرگی در برنامه MAGA رئیس جمهور ترامپ داد. ترامپ از آن زمان در واکنش به نتایج متزلزل شد و گفت که «دموکرات‌ها کار خوبی انجام دادند» و او با آنها همکاری خواهد کرد، در حالی که تهدید کرد از «قدرت‌های عظیم» خود برای وتو کردن سیاست‌های دموکرات‌ها استفاده خواهد کرد. ترامپ به ما نشان داده است که حاضر است چه کاری انجام دهد و وقتی حزبش کنگره را کنترل می کند، چگونه قوانین را تغییر می دهد.

اما ما هنوز چیزی ندیدیم. سوابق تاریخی و خرد سیاسی متعارف می‌گویند که از دست دادن کنترل ترامپ بر کنگره، او را به خواری نهایی تبدیل می‌کند که یک رئیس‌جمهور لنگ است که ریاست یک دولت تقسیم‌شده را بر عهده دارد. بعید است که این سرنوشت ترامپ باشد. در مقابل، از دست دادن انتخابات میان دوره ای ممکن است ترامپ را به طور عمومی مرتبط نگه دارد و او را از محو شدن معمول ریاست جمهوری در فراموشی نجات دهد.

در حالی که او کمتر و کمتر از کاپیتول هیل همکاری می کند، او نسبتا از زیر بار حکومت رها می شود و آزاد می شود تا توجهی را که به شدت هوس می کند دنبال کند. برای ترامپ، مطمئن‌ترین راه برای جلب توجه، انتخاب دعوا است. از دست دادن انتخابات میان دوره ای ترامپ را ضعیف تر نمی کند - فقط او را تهاجمی تر می کند. بخشی از دلیل خلق و خوی است: حکومت کردن سخت است، و ترامپ همیشه بیشتر در خانه در سکوهای تجمع بوده است تا پشت میز قاطع.

این ترجیح در این اصطلاح بیشتر مورد توجه قرار گرفته است: وفاداران جایگزین "بزرگسالان در اتاق" دولت اول شده اند و ترامپ انتخابات دیگری در پیش ندارد - حداقل، نه بر اساس قانون اساسی - تا او را تعدیل کند. نهادها و گروه‌های دولتی در درون این نهادها مانند انجمن اتحادیه YOLO، متشکل از سناتورهایی که از ملاحظات انتخاب مجدد آزاد شده‌اند، تا حدودی ترامپ را محدود کرده‌اند. برای مثال، در اوایل سال جاری، سن.

تام تیلیس (R-N.C.) تائید یک رئیس جدید فدرال رزرو را تا زمانی که ترامپ تحقیقات تنبیهی خود از جروم پاول را کنار گذاشت، مسدود کرد. همیشه این احتمال وجود دارد که ترامپ از سیاست‌های سنتی دموکراتیک کنار بیاید. اما بدون هیچ امیدی به اعمال کنترل اساسی بر کنگره دموکرات برای باقی‌مانده دوران ریاست‌جمهوری خود، به احتمال زیاد ترامپ به زودی اساسا بی‌بند و بار خواهد شد – اگر بخواهید، رئیس‌جمهور YOLO. تا کنون، یک قوه مقننه دوستانه او را فقط در حاشیه محدود کرده است.

حتی با کنترل حزبش، ترامپ رویکرد خرید و فروش گاو نر در چین را ترجیح می دهد. و هنگامی که این رویکرد با مانع مواجه می‌شود، او به طور آشکار کنگره را به چالش می‌کشد و تنها زمانی که ابهام قانونی را نمی‌توان بیشتر از این پیش برد، احترامی جزئی و نشانه‌ای ارائه می‌کند. ترامپ در ماه فوریه جنگ ایران را بدون مجوز کنگره آغاز کرد. وقتی ضرب الاجل 60 روزه برای حل و فصل قدرت جنگ فرا رسید، دولت او استدلال کرد که آتش بس در آوریل به پایان رسیده است.

هنگامی که آتش بس در ماه ژوئیه سقوط کرد، او با ارسال اخطاریه، حملات مجدد را عملیاتی جداگانه خواند و ساعت را دوباره راه اندازی کرد. برای دو سال متوالی، کاخ سفید پولی را که کنگره تخصیص داده بود با اجازه دادن به اعتبارات منقضی شده قبل از اینکه قانونگذاران بتوانند در مورد این درخواست رای دهند، لغو کرده است. اداره پاسخگویی دولت دو بار این نوع "رفع جیبی" را غیرقانونی تشخیص داده است. ما همچنین دیده‌ایم که وقتی قوه مقننه چندان دوستانه نباشد چه اتفاقی می‌افتد.

ترامپ پیش از این یک بار مجلس نمایندگان را از دست داد و دو سال پس از آن، طولانی‌ترین تعطیلی دولت در آن زمان، اعلام وضعیت اضطراری ملی برای خرج کردن پول دیوار مرزی توسط کنگره و دو استیضاح به ما داد. این کنگره دموکرات به هر شانسی برای تصویب اولویت های قانونی او پایان خواهد داد. با نگه داشتن بند هر صورتحساب هزینه ای، این امر همچنین فویل مفیدی برای ترامپ ایجاد می کند و احتمالا استفاده او از دستورات اجرایی - یا سرپیچی مستقیم از کنگره را افزایش می دهد.

مفیدتر از همه برای ترامپ، توجیهی به ظاهر معقول با سابقه ریاست جمهوری به او می دهد: قوه مقننه در بن بست است، بنابراین او باید به تنهایی عمل کند و از همان استدلال «قلم و تلفن» استفاده کند که باراک اوباما در زمانی که قانونگذاران او را به بن بست زدند، بیان کرد. احضاریه ها و نظارت بر تخصیص دو سال آینده دموکرات ها احتمالا شرم آور و دردناک خواهد بود، اما همانطور که دیوار مرزی "اضطراری" نشان داد، آنها تأثیر واقعی محدودی خواهند داشت. استیضاح احتمالا در مقطعی در دادگاه مطرح خواهد شد.

اما بدون 67 رای لازم برای محکوم کردن و برکناری ترامپ از قدرت، استیضاح سوم زیان‌بارتر از دو مورد اول نخواهد بود - و باعث می‌شود که او در هر تجمعی گلایه‌ای بزرگ به بوق بزند. با حذف دستاوردهای سیاسی، نارضایتی تنها گزینه ای برای ترامپ خواهد بود تا در بین مردم مرتبط بماند، بر وفاداران خود کنترل داشته باشد و پایگاه خود را به عنوان یک شهید در راه آرمان تحسین کند.

بدون اینکه یک شریک قانونگذار مایل به تلاش‌هایش برای تعریف مجدد آمریکا و نقش رئیس‌جمهور در آن تن دهد، ترامپ در گوشه‌ای قرار خواهد گرفت که تنها گزینه‌ای که او می‌بیند این است که سخت‌تر از همیشه بجنگد. اگر و زمانی که این اتفاق بیفتد، ترامپ در جایی خواهد بود که بیشترین تاثیر را دارد و ظاهرا راحت‌تر است.

او می‌تواند نیاز به تظاهر به اهمیت دادن به حکومت را کنار بگذارد و به سادگی به یک تور دیگر برود، علیه هر کاری که دموکرات‌ها انجام می‌دهند خشمگین شود و هر چه بقایایی از نهادهای ملی و نجابت ما باقی مانده است را بشکند. ما قبلا دیده‌ایم که ترامپ با کنگره‌ای که با او همراهی می‌کند چه می‌کند. اکنون می‌خواهیم بفهمیم که او با کنگره‌ای که این کار را نمی‌کند چه می‌کند. میکا آبلز در مورد سیاست خارجی و سیاست ایالات متحده در وجدان یک محافظه کار جوان می نویسد.