او در زیر آوار یک ساختمان سقوط کرده یک کودک 2 ساله را نجات داد

میگوئل تیگسیلما در سومین روز کار خود در یک کارگاه ساختمانی در بروکلین بود و با بیل خود خاک را در گوشه ای از گودال صاف می کرد، که صدایی شبیه شکستن تنه های درختان عظیم را شنید.

برگشت و پشت سرش را نگاه کرد و دید که ساختمان کنار سایت در حال سقوط است. او در حالی که به سمت خیابان می‌دوید، کلاه خود را از سر بلند کرد. زمین خورد و افتاد، غبار فروریختن او را کور و خفه کرد.

آقای تیگسیلما بلند شد و به خیابان رفت و در آنجا با فریاد عابران خواستار کمک شد.

او به پایین به گودال نگاه کرد و به همکارانش فکر کرد که ممکن است در آوار گیر کرده باشند.

آقای تیگسیلما، 35 ساله، پدر سه فرزند که در اکوادور به دنیا آمده است، در مصاحبه ای گفت: «من به تازگی به نجات خودم فکر می کردم. "خدا به من قدرت و شهامت داد تا برگردم."

همان موقع بود که فریادهای خفه‌ای زنی را شنید.

او به یاد آورد که او صدا می زد: "به من کمک کن." "فرزندان مرا نجات دهید."

او می توانست یک دست کوچک را از میان آوار ببیند. آقای تیگسیلما و سایر کارگران محل شروع به حفاری با دستان خود کردند.

تقریبا بلافاصله، او یک کودک کوچک را دید - پابرهنه، با پیراهن آبی و فرهای قهوه ای روشن، که از پسر خودش، که 1 و نیم سال دارد، خیلی بزرگتر نبود.

کودک مات و مبهوت و غبار پوشیده شده بود، اما نسبتا آسیب ندیده بود. به گفته پدرش، او فقط خراش های جزئی روی سر و پای خود داشت که بعدا در بیمارستان درمان شد.

آقای تیگسیلما در یک معجزه کوچک نقش داشت. جوزف 2 ساله در آپارتمان طبقه سوم خانواده اش نشسته بود که ساختمان در روز چهارشنبه فروریخت. هشت نفر از جمله سه کارگر ساختمانی کشته شدند. اما یوسف به نحوی زنده و سالم به اینجا در خرابه فرود آمده بود.

آقای تیگسیلما پسر را گرفت و محکم نگه داشت در حالی که بقیه کارگران به جستجوی سایر بازماندگان ادامه دادند.

کودک شروع به زاری کرد. "مامان من کجاست؟"

زمزمه کرد: "مامان خوب است." "او خوب خواهد شد."

او بود. کارگران، مادر پسر، یوهانا، و برادر 9 ساله، پابلو، هر دو مجروح اما زنده را بیرون کشیدند.

آقای تیگسیلما جوزف را به مدت پنج یا 10 دقیقه نگه داشت.

آقای تیگسیلما گفت: «در آغوش گرفتن این پسر احساس قدرت بیشتری می کردم. "من مدام فکر می کردم، این پسر اکنون آینده ای دارد."

آتش نشانان تقریبا بلافاصله به محل رسیدند و کودک را بردند.

ویدئویی از آقای تیگسیلما که پسر را بعد از سقوط در آغوش گرفته بود به سرعت در شبکه های اجتماعی دست به دست شد.

یکی از افرادی که آن را دید، پدر جوزف، اندرسون بود.

او در حال نقاشی دیوارها در محل کار دیگری در برانکس بود که از سوی همسرش جوهانا تماس گرفت. او در مورد چیزی فریاد می زد، اما قبل از اینکه او بفهمد چه اتفاقی می افتد، تماس قطع شد.

اندرسون که خواست نام خانوادگی خود را برای حفظ حریم خصوصی خود حفظ کند، جوزف و یوهانا را در بیمارستانی یافت، جایی که او به دلیل شکستگی استخوان ترقوه و شکستگی دنده‌هایش تحت درمان قرار گرفت. پابلو، پسر 9 ساله او، جمجمه خود را تحت عمل جراحی قرار داد. پابلو و یوهانا در بیمارستان می مانند.

اندرسون در مصاحبه‌ای به یاد می‌آورد: «او بچه‌ای بود که خداوند او را بسیار برکت داده است.

در روزهای پر هرج و مرج پس از فروپاشی، اندرسون و آقای تیگسیلما هر دو به سختی بخوابند و صحنه های ویرانی را دوباره پخش می کنند. آنها تا جمعه شب با همدیگر ملاقات نکرده بودند یا با هم صحبت نکرده بودند، تا زمانی که پس از اینکه همسر اندرسون شماره آقای تیگسیلما را به دست آورد، در یک تماس ویدیویی چت کردند.

اندرسون گفت: «او فرزندم را در تماس دید و از کار افتاد. من از او به خاطر قهرمان خانواده‌مان تشکر کردم و به او گفتم که می‌خواهم وقتی همسر و پسرم از بیمارستان خارج شدند، شخصا با او ملاقات کنم.»

آقای تیگسیلما در مصاحبه ای گفت که از فکر کردن به بقیه که مرده اند دست برنداشته است.

و او به فرزندان خود - دو دختر 12 و 8 ساله و پسر خردسالش - فکر می کرد و اگر خودش موفق نمی شد چه بلایی سر آنها می آمد.

او گفت: "من نمی توانم آرام باشم." "نمی‌توانم بخوابم. مدام گریه می‌کنم. آنقدر گریه کرده‌ام که دیگر اشک ندارم."

آقای تیگسیلما گفت که او معتقد است جوزف و خانواده اش به دلیلی نجات یافته اند.

او گفت: "من فکر می کنم خدا چیزی برای آن پسر و برای آن خانواده می خواهد." "من احساس می کنم او قرار است کاری بزرگ انجام دهد."

Madaleine Rubin و Blacki Migliozzi گزارش‌هایی را ارائه کردند.

ماریا کرامر خبرنگار تایمز است که اداره پلیس نیویورک و جنایات شهر و مناطق اطراف آن را پوشش می دهد.

لوئیس فره سادورنی گزارشگر مهاجرت نیویورک تایمز است.