بازی دوستانه کنیا بایرن مونیخ نشان دهنده کشش رو به رشد آفریقا برای ورزش جهانی است

بایرن مونیخ، قهرمان بوندسلیگا، در تعطیلات زمستانی به نایروبی، کنیا می رود تا یک بازی دوستانه را برگزار کند که ورزشگاه بین المللی رایلا اودینگا را در پایتخت به تازگی افتتاح کرده است. تیم آلمانی در حالی به مصاف آژاکس آمستردام می رود که این بازی به عنوان بخشی از تدارکات این کشور برای جام ملت های آفریقا 2027 (AFCON) است که تابستان آینده در کنیا، اوگاندا و تانزانیا برگزار می شود.

روون کسپر، عضو هیئت مدیره بازاریابی و فروش بایرن، در بیانیه باشگاه گفت: «بایرن میلیون‌ها هوادار فوق‌العاده در آفریقا دارد که ما با آنها ارتباط نزدیکی احساس می‌کنیم – این قاره‌ای است که علاقه زیادی به فوتبال دارد.

ما کمک بیشتری به بالا بردن شهرت بوندسلیگا خواهیم کرد و بسیار مشتاقانه منتظر این رویداد ویژه هستیم.

این خبر تازه ترین سرمایه گذاری در زمینه ورزش جهانی در آفریقا است. در اوایل این ماه، فرمول 1 اعلام کرد که پس از اینکه رواندا حقوق قرارداد را از اوایل دهه 2030 به بعد تضمین کرد، به این قاره باز می گردد. در سپتامبر، World Athletics فاش کرد که نایروبی میزبان مسابقات جهانی در سال 2029 خواهد بود. این اولین باری است که این مسابقات در آفریقا برگزار می شود.

سیمون چادویک، مدیر برنامه و مدیریت بازرگانی در دانشکده اقتصاد آفریقا، معتقد است که در دو دهه گذشته حرفه ای شدن و صنعتی شدن ورزش در آفریقا شروع به ظهور کرده است.

چادویک به دویچه وله گفت: «کشورهایی مانند رواندا، کنیا، مراکش و بدیهی است که آفریقای جنوبی، اگر به دهه آخر قرن قبل برگردیم، به طور فزاینده ای شروع به استفاده از ورزش به عنوان یک ابزار سیاسی کرده اند.»

چادویک گفت: "این تصویر و مزایای شهرت وجود دارد که اغلب به عنوان قدرت نرم در کنار هم قرار می گیرند. این در مورد جذابیت، جذابیت و تعامل است."

او افزود: «تقریبا شبیه نوعی حرفه‌ای‌سازی، صنعتی‌سازی و سیاسی‌سازی ورزش است که در سایر نقاط جهان شاهد آن هستیم که اکنون به آفریقا رسیده است.

او فقط در مورد ورزش نیست، بلکه در مورد دیپلماسی و تجارت دوجانبه است، بلکه در مورد زمینه اقتصادی و صنعتی گسترده تر است که ورزش در آن قرار دارد.

به طور خاص برای کنیا، ساختمان استادیوم در راستای توسعه زیرساخت های مسکن و ورزشی است که در زمان رئیس جمهور ویلیام روتو به شدت ترویج شده است. میزبانی این بازی نمادی از توسعه است که در حال حاضر در نایروبی اتفاق می افتد.

ریچارد وانجوهی، سرپرست تحریریه و پژوهش در موسسه ورزش و خلاقیت آفریقا (ASCI)، به دویچه وله گفت: «تصویر بزرگتر این است که نایروبی اکنون خود را به عنوان یک مکان ورزشی جایگزین قرار می دهد.

"فکر می‌کنم ما دیده‌ایم که کیگالی در چند سال گذشته چه کرده است. برای اینکه پس از آن به عنوان یک شهر بزرگ که می‌تواند میزبان چنین رویدادی باشد، به این گفتگو بازگردیم، این بسیار بزرگ است. چند هفته بعد، ما دوباره سری هفت راگبی و سپس در نهایت، جام ملت‌های آفریقا را در جولای خواهیم داشت."

برای مشاهده این ویدیو لطفا جاوا اسکریپت را فعال کنید و به مرورگر وب که از ویدیوی HTML5 پشتیبانی می کند ارتقا دهید.

چادویک معتقد است که برخلاف رواندا، ثبات نسبی و صنعت توریستی از قبل موجود کنیا امکان توسعه طبیعی سرمایه گذاری ورزشی را فراهم می کند.

"این تلاش کنیا برای ایجاد یک صنعت گردشگری از طریق مشارکت در ورزش نیست. من فکر می کنم این گسترش کاری است که کنیا برای چندین سال از طریق ورزش انجام داده است."

وانجوهی معتقد است که کنیا در ترکیب با کشوری چند ورزشی - دو و میدانی، راگبی، فوتبال، والیبال، آماده است تا از این عملکرد در زمین یا پیست بهترین استفاده را ببرد.

وانجوهی گفت: «زمان آن فرا رسیده است که ما نیز میزبان جهان باشیم و به آنها نشان دهیم که می‌توانیم این کار را از منظر میزبانی انجام دهیم، اما همچنین از طریق توسعه زیرساخت‌هایی که آماده میزبانی از چنین رویدادهای ورزشی هستند.»

این فراتر از این است که بگوییم ما استعدادهایی را داریم که قبلا در این ورزش وجود دارد، اما باید بگوییم که ما زیرساخت‌ها، مهارت‌ها و توانایی میزبانی این مسابقات را مانند هر کشور آفریقایی، اگر نگوییم جهانی، داریم.»

وانجوحی گفت: "مردم می پرسند، ما یک اقتصاد در حال مبارزه هستیم. بسیاری از مسائل دیگر وجود دارد که می توان به آنها پرداخت، مانند بخش آموزش، بهداشت و همه اینها. چگونه این پول را به دست آوردیم و توانستیم آن را تامین کنیم؟ همچنین جالب این است که هزینه ظاهری وجود دارد که قرار است به هر دو بایرن و آژاکس پرداخت شود."

در نهایت، زمان این نیز مهم است. در حالی که بسیاری از طرفداران ورزش در کشور هیجان زده هستند، برخی دیگر انتقاد می کنند.

وانجوهی افزود: "دولت می داند که این تقریبا مانند یک ابزار تبلیغاتی است. ما در آگوست سال آینده انتخاباتی داریم، بنابراین دولت یا رئیس جمهور وقت بدیهی است که می خواهد از اهرم های زیادی از چنین رویدادی استفاده کند تا آن را با ارزشش دوش دهد."

بنابراین دو مکتب فکری متفاوت عبارتند از: داشتن چیز خوبی است، اما به چه قیمتی این کار را انجام می‌دهیم و آیا این به نفع عمومی نیز هست؟

گواه آن چیزی است که میراث رویدادهایی مانند بازی دوستانه بایرن مونیخ در نایروبی برای فوتبال کنیا به ارمغان می آورد. اگرچه احساس در اواخر سال 2026 تا حد زیادی خوش بینانه است.

چادویک می‌گوید: «من حدس می‌زنم آزمایش اسید این است که بسیاری از کشورهای آفریقایی چمدان‌های گذشته را با خود حمل می‌کنند که این فقط سرمایه‌گذاری دارایی‌های غنی است که در نهایت زیرساخت فیل سفید و سفید ایجاد می‌کند.»

اما پس از صحبت با مردم در ورزش کنیا، در خود صنعت، به نظر من اشتهای واقعی وجود دارد که ورزش به یک محرک واقعی و قانونی فعالیت اقتصادی تبدیل شود.