ترامپ تقریبا 90 درصد از درخواست‌های کمک‌های بلایا را از ایالت‌های تماما جمهوری‌خواه و تنها 23 درصد از ایالات تماما دموکرات را تأیید کرد.

چهار گردباد در جنوب غربی میشیگان در اوایل مارس 2026 رخ داد و چهار نفر را کشت. آنها مرگبارترین مخاطرات طبیعی ایالت در چند دهه اخیر بودند.

فرماندار گرچن ویتمر از آژانس مدیریت اضطراری فدرال درخواست کمک برای پوشش خسارات بیمه نشده و تحت بیمه کرد. FEMA گفت نه. او تجدید نظر کرد. FEMA دوباره نه گفت.

من مطالعه می‌کنم که چگونه جوامع برای بلایا آماده می‌شوند و پس از آن بهبود می‌یابند. من به عنوان استاد تاب آوری در دانشگاه نورث ایسترن، شش کتاب در این زمینه نوشته ام، از جمله کتاب آینده «فراتر از زمین مشترک».

این واقعیت که به میشیگان مکررا از کمک رد شد، تغییر گسترده‌تری را نشان می‌دهد، تغییری که وزن بیشتری را بر روابط بین همسایگان و مکان‌هایی که آنها در آنجا ملاقات می‌کنند، می‌اندازد.

کمک فدرال کمتر قابل پیش بینی است

دولت ترامپ 26 درصد از اعلامیه های فاجعه بزرگ را در سال 2025 رد کرد که بیش از دو برابر میزان سال قبل و بسیار بالاتر از میانگین انکار 15 درصدی دو دهه گذشته است.

انکارها به طور مساوی کاهش نیافته اند. یک مطالعه حدود 2500 اعلامیه فاجعه را از زمان تأسیس FEMA در سال 1979 در ایالت هایی که فرماندار و سناتورهای آمریکایی همه جمهوری خواه یا دموکرات بودند بررسی کرد. ترامپ در دوره دوم ریاست جمهوری خود تقریبا 90 درصد از درخواست های ایالت های تماما جمهوری خواه را تأیید کرد در حالی که تنها 23 درصد از درخواست های ایالت های تمام دموکرات را تأیید کرد.

کلرادو، یک ایالت کاملا دمکراتیک، هر دو درخواست سال 2025 برای فاجعه رد شد. این اولین انکار کلرادو از دهه 1980 بود.

فلوریدا، یک ایالت کاملا جمهوری خواه، وضعیت متفاوتی داشت. در ماه ژوئن ترامپ اعلام کرد 416 میلیون دلار برای بلایای ایالت بدون مشخص کردن کدام یک، و اضافه کرد که بیشتر آن به Panhandle، یکی از "مکان های مورد علاقه او" اختصاص خواهد یافت. در آنجا، طوفان برفی ژانویه 2025 با 13 مرگ مرتبط بود و حدود 200 میلیون دلار خسارت وارد کرد.

در سطح ملی، تجزیه و تحلیل داده‌های FEMA توسط اندرو رامباخ، محقق ارشد مؤسسه اوربان، نشان داد که حدود 84 درصد از درخواست‌های ایالت‌هایی که ترامپ در سال 2024 برنده شد، در دوره دوم ریاست‌جمهوری او تأیید شد، در مقایسه با حدود 42 درصد از ایالت‌هایی که وی از دست داده بود.

در حالی که کاخ سفید نقش سیاست در دریافت کمک‌ها پس از شوک‌ها را رد کرده است، جوامع محلی اکنون بیش از قبل از سال 2025 هزینه‌های آماده‌سازی، واکنش و بهبودی از بلایا را متحمل می‌شوند.

FEMA تقریبا 10 میلیارد دلار به عنوان بازپرداخت برای کارهای بازیابی که شهرها و شهرستان ها قبلا برای آن پرداخت کرده اند به دولت های محلی بدهکار است. هنگامی که یک اظهارنامه رد می شود، شهرها می توانند تا 15٪ از بودجه سالانه خود را پوشش دهند. خیریه ها و گروه های کمکی مانند تیم روبیکن در حال گسترش نقش خود برای پر کردن شکاف ها هستند.

سازمان های غیرانتفاعی و اجتماعی نمی توانند جایگزین بودجه فدرال شوند، اما می توانند همکاری، اعتماد و اقدام جمعی ایجاد کنند که می تواند محله ها را بهتر آماده کند و بهبود را تسریع کند.

مکان های متصل چه کاری انجام می دهند

در شهر یونیون، میشیگان، چند ساعت پس از گردباد EF3 که در مارس 2026 سه نفر کشته شدند، کمک رسید. این کمک نه از واشنگتن، بلکه از سوی همسایگان.

مدیران مدرسه دبیرستان محلی را در شب طوفان به یک پناهگاه تبدیل کردند، داوطلبان با مواد غذایی و آذوقه وارد شدند، و راه متحد محلی یک صندوق امدادی افتتاح کرد.

این معمول است: ساکنان محلی تقریبا همیشه اولین پاسخ دهندگان پس از وقوع بلایا هستند. چیزی که متفاوت بود این بود که کمک فدرال هرگز دنبال نشد.

کمک‌های مالی به دبیرستان محلی سرازیر شد و سرپرست گفت که کارکنان در حال بررسی چگونگی تهیه وسایل به افرادی هستند که به آنها نیاز دارند. یک کلیسای محلی که در طوفان آسیب دیده بود، صندوقی را برای کمک به ساکنان برای پرداخت کسورات بیمه خود راه اندازی کرد.

تحقیقات در مورد بلایای ایالات متحده نشان می دهد که چگونه مکان هایی مانند مدارس، سازمان های مذهبی و کتابخانه ها می توانند جوامع را در کنار هم نگه دارند.

پس از طوفان کاترینا در آگوست 2005، سیلاب به ارتفاع 12 فوت (3.6 متر) محله کم درآمد اطراف کلیسای مریم ملکه ویتنام در شرق نیواورلئان را فرا گرفت. با این حال تا تابستان 2007، حدود 90 درصد از ساکنان آن به خانه های خود بازگشته بودند. برای کل شهر، این رقم تنها به 45 درصد رسیده است. تفاوت احتمالا در رهبری کشیش وین نگوین بود، که تدارکات را هماهنگ می کرد، داوطلبان را سازماندهی می کرد و ساکنان پراکنده را حتی زمانی که آنها به ایالت های دیگر تخلیه می کردند در تماس بودند.

تحقیقات آزمایشگاه من در طول همه‌گیری COVID-19 الگوی مشابهی پیدا کرد. ما کشورهای ایالات متحده را که از بسیاری جهات شبیه به هم بودند، اما در پیوندهای اجتماعی خود متفاوت بودند، مقایسه کردیم. پس از محاسبه سیاست، حکمرانی، کیفیت مراقبت‌های بهداشتی و جمعیت‌شناسی، مطالعه ما نشان داد که دو نوع پیوند باعث کاهش تلفات همه‌گیری می‌شود: پیوندهای پیوندی و پیوندهای پیوندی.

پیوندهای پیوند همسایه و خانواده را به هم متصل می کند.

پیوندهای ارتباطی ساکنان را به مقامات مرتبط می کند. این پیوندها اغلب از طریق فضاهایی که برای ارتباط طراحی شده اند، مانند کتابخانه ها و سازمان های مبتنی بر ایمان مانند کلیسای نگوین در نیواورلئان ایجاد می شوند.

کتابخانه ها همچنان از آسیب پذیرترین افراد ما محافظت می کنند. در سال 2025، 44.7 درصد از کتابخانه های عمومی ایالات متحده به عنوان مراکز خنک کننده یا گرم کننده در هنگام دماهای شدید عمل کردند که 8.2 درصد نسبت به سال 2022 افزایش داشت.

خیلی ها می توانستند کارهای بیشتری انجام دهند. در یک نظرسنجی ملی، 84 درصد از مدیران کتابخانه ها موافق بودند که کتابخانه ها نقش مهمی در واکنش به بلایا دارند. با این حال، تنها 36 درصد می‌دانستند که قانون فدرال به کتابخانه‌ها اجازه می‌دهد تا به دنبال کمک مالی برای جابه‌جایی FEMA برای انتقال به مناطق امن‌تر باشند، و فقط 51 درصد یک برنامه آمادگی اضطراری داشتند.

یک لایه حفاظتی کم هزینه

در کتاب جدیدم، نشان می‌دهم که بیش از 90 درصد بودجه فدرال برای بلایای طبیعی در اوایل قرن بیست و یکم به جاده‌ها، تأسیسات آب و برق و دیگر زیرساخت‌های استاندارد اختصاص یافت و کمتر از 10 درصد به کتابخانه‌ها، پارک‌ها، مدارس، مکان‌های عبادت و مراکز اجتماعی، جایی که همسایگان یکدیگر را بررسی می‌کنند و بهبودی را سازمان‌دهی می‌کنند.

کمک های فدرال ممکن است برای بازسازی برخی از این فضاها باشد، اما به ندرت هزینه ای برای باز نگه داشتن آنها در زمانی که جوامع به آن ها بیشتر نیاز دارند، می شود.

در مطالعه دیگری، متوجه شدم که جوامع ژاپنی با تراکم زیرساخت های اجتماعی بالاتر، در مقایسه با جوامع مشابه با فضاهای تجمعی کمتر، نصف تعداد تلفات ناشی از سونامی فاجعه بار در مارس 2011 را داشتند.

در ارزیابی من، از آنجایی که کمک های فدرال کمتر قابل پیش بینی می شود، این نوع مکان هایی که مردم اغلب به آنها مراجعه می کنند، باید ما را به آینده ببرند. جوامعی که بهتر از فاجعه بعدی بهبود می یابند، ممکن است آنهایی باشند که کتابخانه های خود را باز نگه داشته اند، سالن های مدنی خود را پر از داوطلبان و پارک های خود را پر از ساکنان خود نگه داشته اند.

دانیل پی آلدریچ، استاد علوم سیاسی، سیاست عمومی و امور شهری، دانشگاه نورث ایسترن

این مقاله با مجوز Creative Commons از The Conversation بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.

این داستان در ابتدا در سایت Fortune.com منتشر شد