جهش های رویش کوه ها ممکن است جرقه حیات پیچیده ای را در زمین ایجاد کرده باشد

ویرایش شده توسط Swati Mestri، بررسی توسط Robert Egan

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

بر اساس تحقیقات جدیدی که در مجله Science Advances منتشر شده است، رشته کوه ها در طول تاریخ زمین در دو "جهش" متمایز که با شکوفایی تنوع زیستی در سیاره ما مرتبط است، افزایش یافته است. این مطالعه نشان می دهد که کوه ها ممکن است نقش کلیدی در ایجاد حیات پیچیده داشته باشند.

دکتر ماتیج اسمیت از دپارتمان زمین، اقیانوس و علوم جوی UBC، نویسنده ارشد این مطالعه گفت: «تغییراتی که در اعماق زمین رخ داد، در نهایت باعث ایجاد کوه‌های بلندتر در طول زمان شد، که ممکن است سیاره ما را با تأمین مواد مغذی مورد نیاز برای شکل‌گیری و شکوفایی حیات، قابل سکونت کرده باشد».

"مواد مغذی مانند فسفر مواد ضروری برای زندگی در سیاره ما هستند، اما قبل از 3 میلیارد سال پیش، این عناصر در پوسته زمین محبوس شده بودند و اقیانوس ها کاملا از مواد مغذی گرسنه بودند. همه اینها زمانی که کوه های بلند شروع به رشد کردند تغییر کرد."

محققان سنگ های دگرگونی را که توسط فشار صفحات تکتونیکی در 3 میلیارد سال گذشته به اعماق زمین رانده شده بودند، مورد مطالعه قرار دادند. نتایج آن‌ها نشان می‌دهد که کوه‌هایی که در آن صفحه‌ها با هم برخورد می‌کنند، در طول زمان بسیار بلندتر می‌شوند. جهش های رشد پوسته در مناطق کوهستانی به شدت الگوهای هوازدگی و فرسایش را تغییر داده و مواد مغذی را برای زیست کره فراهم می کند و فتوسنتز را برای کمک به افزایش سطح اکسیژن اتمسفر قادر می سازد.

در زمان اولین رویداد اکسیداسیون جهانی در 2.2 میلیارد سال پیش، کوه ها از سطح دریا نزدیک به نیمی از ارتفاع هیمالیاهای امروزی رشد کرده بودند. دومین جهش رشد در زمان دومین رویداد اصلی اکسیداسیون در حدود 700 میلیون سال پیش رخ داد.

دکتر Douwe van Hinsbergen از دانشگاه اوترخت در هلند، یکی از نویسندگان این مقاله می گوید: «اولین جهش رشد ممکن است برای اولین بار منجر به ظهور زمین در مقیاس بزرگ شده باشد، در حالی که جهش دوم رشد رشته کوه ها را به ارتفاعات عظیم سوق داد. با توجه به چنین تأثیرات عمیقی، کوه ها ممکن است نقش بسیار بیشتری در ایجاد یک سیاره قابل سکونت نسبت به آنچه قبلا تصور می شد داشته باشند.

در حوالی زمان این دو جهش رشد، حداکثر ضخامتی که پوسته در کمربندهای کوهستانی قادر به دستیابی به آن بود به طرز چشمگیری افزایش یافت – ابتدا از 30 به 60 کیلومتر (19 تا 37 مایل) و بعدا به تقریبا 90 کیلومتر (56 مایل). اسمیت گفت: "ما گمان می کنیم که این افزایش ها در نهایت به سرد شدن سیاره ما مرتبط است." در نتیجه، روندی که باعث می‌شود کوه‌ها تغییر کند، به کوه‌ها اجازه می‌دهد تا بلندتر شوند.»

کوه ها در طول تاریخ زمین آمده اند و رفته اند، اما تعداد کمی از آنها به ارتفاعاتی که امروزه می بینیم رسیده اند. سه قله مرتفع روی زمین - کوه اورست، K2 و Kangchenjunga در هیمالایای بزرگ نسبتا جوان - تقریبا 9 کیلومتر (5.6 مایل) بالاتر از سطح دریا قرار دارند و بر روی پوسته ای با ضخامت 80 کیلومتر (50 مایل) قرار دارند که تقریبا دو برابر ضخامت بیشتر قاره های دیگر است. جهش هایی که کوه ها در طول زمان انجام داده اند احتمالا نشان دهنده افزایش عظیم و غیرقابل برگشت در مقدار ماده هوازده به اقیانوس ها است.

دکتر الن کویژمان از موزه تاریخ طبیعی سوئد در استکهلم می‌گوید: «احتمالا تصادفی نیست که حیات روی زمین تقریبا در همان دوره‌ای که دو جهش رشد رخ داده است، توسعه یافته و متنوع شده است». این هیجان انگیز است که فکر کنیم کمربندهای کوهستانی زمانی وجود نداشتند و توسعه آنها در طول 3 میلیارد سال گذشته ممکن است منجر به تغییرات زیست محیطی و بیولوژیکی شود که سیاره ما را شکل داده است.

ماتیج اسمیت، برافراشتن کوه ها برای زمین قابل سکونت، پیشرفت علم (2026). DOI: 10.1126/sciadv.aei2764. www.science.org/doi/10.1126/sciadv.aei2764

سواتی مستری دارای مدرک لیسانس در مهندسی الکترونیک است و از سال 2019 به عنوان ویرایشگر محتوا کار کرده است. او ویرایش اسناد تحقیقاتی در زمینه فناوری، مراقبت های بهداشتی و علم مواد را تجربه کرده است و علاقه خاصی به فناوری و فضا دارد. نمایه کامل →

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →