حکم برند راسل خاطرات حادثه‌ای را که من هرگز به اشتراک نگذاشته‌ام را به همراه داشت

"باشه. اینجا می‌رود. #MeToo". پست فیس بوک توسط یکی از آشنایان، زنی بود که من گاهی در کنفرانس ها می دیدم. ساعت 4 صبح با آن روبرو شدم و در حالی که یک نوزاد در آغوشم بود گوشیم را می چرخانم. یادم می آید که در سال 2017 داستان های #metoo دوستان را خواندم، با کنجکاوی، با شناخت، اما بدون تعجب. "چی؟" احتمالا فکر می کردم که پسر شیرخوارم را تکان می دهم. "شما هم؟"

ویراستار من روز سه شنبه زنگ می زند تا قطعه ای از برند راسل را سفارش دهد. این کمدین سابق به اتهام تجاوز جنسی به یک زن و تجاوز جنسی به سه نفر دیگر به ۱۰ سال و شش ماه زندان محکوم شده است. پسرم به زودی 10 ساله خواهد شد، و من برای هدایای کریسمس می‌خرم، حتی وقتی نگران این هستم که چگونه در مورد تمایل، امتناع، رضایت با او صحبت کنم. آیا می توانم صبح پنجشنبه ثبت نام کنم؟ او می گوید: "من دوست دارم با شما تماس بگیرم." "شما همیشه می گویید بله."

وقتی می گوید برند از بسیاری جهات درنده ای بود که در معرض دید عموم پنهان شده بود، به سمت خودبازرسی می روم. چطور به نظر نمی رسید کسی آن را ببیند؟ چرا صنعت او اجازه داد؟ یک جفت پیژامه کوچک را روی تاق می‌کشم و برای پرداخت پول می‌چرخانم، کمی حواسش پرت می‌شود، همانطور که او ادامه می‌دهد: «مطمئنم، مثل من، مواقعی بوده که برای حفظ آرامش به مردی چیزی نگفتی.» این یک سوال نیست.

تابستانی که 20 ساله بودم در سانفرانسیسکو به پیشخدمت گذراندم. سال 2004 بود. من با برادرم زندگی می کردم و دوستانم با 12 دانشجوی ایرلندی دیگر در محله تندرلوین آپارتمانی داشتند. یک شب آنها از همکار خود "جی" دعوت کردند تا با هم بنشینند. او اهل تگزاس بود و شبیه متیو مک‌کانهی جوان بود. وقتی او به من توجه کرد بسیار هیجان زده شدم، به طوری که یکی از دختران دیگر (که او را هم دوست داشت) به او گفت که در خانه دوست پسر دارم.

وقتی به تنهایی در آشپزخانه با او برخورد کردم و او مرا بوسید، خوشحال شدم که آن شایعه را در رختخواب گذاشتم. اما ناگهان جی دست مرا به یکی از اتاق‌های خواب می‌برد و قفل را می‌چرخاند و اعلام می‌کرد: «برای برهنه شدن مسابقه بده!» آن موقع احساس می کردم خیلی احمق و جوان بودم. فکر اشتباهی به او داده بودم و حالا باید شلوار دختر بزرگم را بپوشم و توضیح بدهم. گفتم: «من با تو رابطه جنسی برقرار نمی‌کنم،» یا شاید «نمی‌خواهم با تو رابطه جنسی داشته باشم»، چیزی دلخراش اما بی‌تردید. در نهایت، مهم نبود که من نه گفته باشم.

روز بعد، جی به تلفن ثابت ما زنگ می‌زد و می‌خواست با من صحبت کند در حالی که برادر بزرگم چهره‌های مسخره‌ای می‌کرد، گویی که جی فقط پسر دیگری بود که زنگ می‌زند تا حرف بیهوده بزند. متجاوز من در مورد اینکه چقدر می خواست من را در آن آخر هفته به ساحل ببرد، گفت که چقدر دوست دارد من را با بیکینی ببیند.

این فقط یک #داستان متو است. این داستانی است که در آن زمان به اشتراک گذاشتم، نه به این دلیل که استثنایی بود، بلکه به این دلیل که اینطور نبود.

روزنامه نگاران اکنون می پرسند که آیا محکومیت راسل برند نقطه عطفی است یا خیر. این کمدین به سه مورد تجاوز جنسی در سال های 2004، 2005 و 2009 و یک مورد تجاوز جنسی در سال 2009 محکوم شد. این قربانی پس از اجرای استندآپ او در همرزمیت آپولو لندن، 21 ساله بود. او سپس به خانه او رفت. چیزی که به عنوان رابطه جنسی توافقی شروع شد به چیز دیگری تبدیل شد و برند به طور مقتضی به او تجاوز کرد.

او در دادگاه گفت: «احساس نمی‌کردم که به اندازه خودم حق ندارم در مورد آن احساس بدی داشته باشم. او کمدین را تحسین کرده بود. او در ابتدا رضایت داده بود. قاضی جوئل بناتان صریح بود: او گفت که زنان «تصمیمات کاملا منطقی گرفتند تا به یک مهمانی بروند و چند نوشیدنی بنوشند، یا برای یک نوع رابطه جنسی رضایت‌بخش به خانه شما بروند... زنان هر چه بپوشند، هر کجا که بروند، هر چیزی که بنوشند، حق نه گفتن را برای خود حفظ می‌کنند».

اما مواردی که رضایت داده می شود و سپس لغو می شود، بسیار دشوار است که پیگرد قانونی داشته باشند. بنابراین، محکومیت 10 ساله برند به عنوان نقطه عطفی در پیگرد قانونی خشونت جنسی مورد ستایش قرار می گیرد.

برند خود را به عنوان یک آفت جنسی دوست داشتنی، بخل اما نه اجباری یا خشن معرفی کرد. او در کتاب خاطرات خود در سال 2007، که اکنون از چاپ خارج شده است، به خود می بالد: «من جوانی هستم که به خاطر شهرت قدیمی، بلیت ونکا به کارخانه سکس دوست داشتنی داده شده است.

او از دو مورد از اتهامات تجاوز جنسی که علیه او مطرح شده بود تبرئه شد و بازجویی متقابلی که شاکیان در دادگاه انجام دادند به عنوان "عمیقا ناراحت کننده" توصیف شده است. من آن را فعالانه قهقرایی می نامم. وکیل مدافع به هیئت منصفه گفت: «هیچ یک از آنها مقاومت نکردند یا فریاد نکشیدند، یا حتی سعی نکردند که آنجا را ترک کنند.»

اعتقاد برند ممکن است یک پیروزی برای رضایت باشد، اما چقدر تغییر از زمان اوج #metoo رخ داده است؟ من از تصویر پایانی قاضی از «بی‌اعتنایی متکبرانه و گاه به گاه برند به حق نه گفتن» و اینکه «شهرت باعث شد که می‌توانی هر طور که دوست داری رفتار کنی، بدون اینکه قوانین مانعی داشته باشد» شگفت‌زده شدم. من در اینجا به مرد بدنام دیگری فکر می کنم که کمتر از 27 اتهام تجاوز جنسی علیه او مطرح شده است.

خوشحالم که گفتمان تغییر کرده است. در سال 2004 احساس کردم مقصر هستم. در سال 2017، فکر می‌کردم این تجربیات - نه گفتن، پاسخ ندادن به بله، دادن رضایت شفاهی زمانی که رابطه جنسی هنوز ناخواسته است - خیلی معمولی است که بتوان به آن اشاره کرد. جایی در دهه میانی، دیدم که فقدان استثنا دلیل این است که ما باید به صحبت ادامه دهیم.

مراقب بچه های مانوسفر باشید که در آستانه رسوایی، عیسی را کشف می کنند

اما مطمئن نیستم که آیا خود 20 ساله‌ام باور می‌کرد که رئیس‌جمهور ایالات متحده روزی مردی می‌شود که به لحاظ مدنی مسئول آزار جنسی شناخته می‌شود یا اینکه من، یک مادر جدید در 32 سالگی، پیش‌بینی می‌کردم که رضایت و استحقاق به زودی چقدر سخت می‌شود. و اکنون نمی‌دانم پسرم چه درس‌هایی از دنیایی می‌گیرد که در دیدن خشونت جنسی بسیار بهتر شده است، اما همچنان می‌خواهد با آن کنار بیاید.