دادگاه فدرال دلاور سرمایه‌گذاران دعوی را مجبور به علنی کرد. مهم ترین دادگاه آن هنوز به آنها اجازه می دهد پنهان شوند

هفته گذشته در صفحات مجله فورچون هشدار دادیم که پرواز شرکتی از دلاور تنها پس از تصمیم جنجالی تراویس لاستر، معاون دادگاه سلطنتی دلاور در پرونده پربیننده Cloudflare، شتاب می گیرد. از آن زمان، Virtu Financial انتقال خود را از دلاور به تگزاس در 4 نوامبر، پس از خروج حداقل 30 شرکت در دو سال گذشته، اعلام کرد. این اقدام Virtu در حالی صورت می‌گیرد که آن نیز درگیر دعوای معلق در دادگاه Laster است، پس از اینکه Laster درخواست Virtu برای اخراج را رد کرد.

همانطور که قبلا نوشتیم، هیئت مدیره شرکت‌هایی که از دلاور خارج می‌شوند اغلب به همین نگرانی اشاره می‌کنند: آن‌ها دیگر نمی‌توانند پیش‌بینی کنند که دادگاه صدارت ایالت، زمانی که به دلیل ثبات و پیش‌بینی‌پذیری آن مورد توجه قرار گرفت، چگونه با آنها برخورد خواهد کرد، در میان مجموعه‌ای از تصمیمات که به طور گسترده به عنوان تجاوز قضایی تعبیر می‌شوند.

قانونگذار تلاش کرده است تا این مشکل را از طریق SB21 اصلاح کند، اما برخی از قضات رئیس‌جمهور به ظاهر به مخالفت با اراده قانونگذار ادامه می‌دهند، و دادگاه عالی دلاور سهوا تلاش‌های خود را برای لغو تصمیم‌های اشتباه با بازگرداندن پرونده‌ها به همان قضات تضعیف کرده است.

اما نقطه کور دوم بسیار کمتر مورد توجه قرار می گیرد و ممکن است به همان اندازه اهمیت داشته باشد. امروز می‌توان یک شرکت دلاور را به دادگاه سلطنتی کشاند، بدون اینکه بدانیم چه کسی هزینه دعوی علیه آن را پرداخت می‌کند، آیا آن حامی تسویه حساب را کنترل می‌کند، یا اینکه آیا یک رقیب یا یک کشور خارجی در میان موجی از دعاوی با حمایت شرکت‌های مالی دعوی قضایی است.

جرمی بنتام فیلسوف حقوقی نوشت که "تبلیغات روح عدالت است." یکی از نقاط قوت سیستم حقوقی آمریکا این است که تا چه حد از این آرمان احترام گذاشته است. دادگاه‌های ما در فضای باز عمل می‌کنند، با رسیدگی‌های عمومی، قوانین منتشر شده، و الزامات افشای طراحی شده برای اطمینان از اینکه قضات، اصحاب دعوا و عموم می‌توانند بفهمند چه کسی و چرا یک پرونده را هدایت می‌کند. این ویژگی ها زیبایی رویه ای نیستند. آنها سنگ بنای اعتماد در خود قوه قضاییه هستند.

وعده صد ساله دلاور به شرکت‌های آمریکایی مبتنی بر همین ایده بود: هیئت‌های مدیره و طرفین دعوی می‌توانستند قوانین و بازیگران را قبل از اقدام ببینند. بودجه دعوی حقوقی شخص ثالث فاش نشده در برابر این وعده در دادگاهی که بیشترین اهمیت را برای تجارت آمریکایی دارد کاهش می دهد.

بازار رو به رشد و عمدتا نامرئی تأمین مالی دعاوی قضایی که از نیت اصیل اصلی منحرف شده است.

بازار مالی جهانی دعوی قضایی در سال 2025 20.6 میلیارد دلار تخمین زده شد، با پیش‌بینی‌ها این که در دهه آینده بیش از دو برابر خواهد شد و سرمایه‌گذاران تجاری ایالات متحده به تنهایی حدود 16 میلیارد دلار دارایی را در پایان سال 2024 مدیریت کردند. این بازاری است که در حال حاضر به طور تصاعدی رشد کرده است، زیرا تنها دو دهه پیش وجود نداشت. در بهترین حالت، بودجه دعاوی حقوقی دسترسی به دادگستری را برای شاکیانی که در غیر این صورت استطاعت شنیدن آنها را نداشتند، گسترش می‌دهد.

اما از آنجایی که شرکت‌های تامین مالی دعوی قضایی به طور تصاعدی در سال‌های اخیر گسترش یافته‌اند، رویه واقعی تامین مالی دعاوی غالبا از اهداف بنیادین اصیل منحرف شده است، با چالش‌های کلیدی از جمله اینکه اغلب مبهم، فاش نشده و از نظر استراتژیک به کار گرفته می‌شود. طرفین واقعی را که علاقه مند به ادامه دعوا هستند پنهان می کند و انگیزه های پنهانی را که ممکن است داشته باشند را مخدوش می کند، انگیزه هایی را که قرار است پرونده را به سمت حل و فصل سوق دهد مخدوش می کند و خطر تضعیف یکپارچگی خود دادگاه ها را به همراه دارد.

بر خلاف ترتیبات هزینه های احتمالی آشنا به قوانین آمریکا، بسیاری از سرمایه گذاری های شخص ثالث توسط شرکت های مالی دعوی قضایی شامل ساختارهای لایه ای مبهم از افرادی است که حقوق دریافت می کنند و مالکیت پیچیده ای که برای قضات و طرف های مخالف نامرئی می ماند. هیچ قانون یا قانون فدرال مستلزم افشای حتی وجود یک تامین کننده دعوی قضایی نیست - چه رسد به اینکه آیا آن سرمایه گذار دعوی قضایی بر استراتژی دعوی قضایی یا تصمیمات حل و فصل تسلط دارد، همانطور که گاهی اوقات انجام می دهند.

خطرات واقعی تامین مالی مخفی دعوی قضایی، از جمله نگران کننده ترین آنها برای امنیت ملی

آسیب‌های احتمالی ناشی از شرکت‌های مالی پرونده قضایی نامعلومی است که پذیره نویسی دعاوی قضایی هستند. اولا، آستانه بازگشت سرمایه یک سرمایه گذار خارجی دعوی قضایی می تواند آن را به مقاومت در برابر حل و فصل و طولانی کردن اختلافات سوق دهد که هزینه واقعی برای طرفین دعوی و منابع قضایی به همراه دارد. ثانیا، ممکن است سرمایه‌گذار اصلا انگیزه‌ی سود مالی نداشته باشد. یک نهاد نامشخص می‌تواند برای تحمیل هزینه‌های سنگین به یک رقیب برای آسیب‌های رقابتی، شکایت‌هایی را پذیره‌نویسی کند، و وقتی پول به یک کشور خارجی پاسخ می‌دهد، نگرانی به امنیت ملی تبدیل می‌شود.

گزارش دفتر پاسخگویی دولت در دسامبر 2024 نشان داد که ذینفعان به سرمایه‌گذاران چین، عربستان سعودی و فرانسه اشاره می‌کنند، در حالی که پذیرفته‌اند که میزان کامل چنین بودجه‌ای با توجه به میزان کمی افشا شده ناشناخته است. پیوندهای این صنعت با سرمایه خارجی، سوداگرانه نیست، زیرا یک شرکت "روابط سرمایه راهبردی" را با یک صندوق دارایی مستقل اعلام کرده است، در حالی که شرکتی دیگر اکنون تحت مالکیت اکثریت کنسرسیومی به رهبری Mubadala، سرمایه گذار مستقل ابوظبی است. دادگاه های ما از نظر طراحی باز هستند، اما باز بودن نباید به معنای ساده لوحی باشد.

این فرضی نیست فاش شد که یک شرکت مستقر در شنژن به رهبری مشاور عمومی غول الکترونیکی چینی TCL در حال تامین مالی پرونده های ثبت اختراع علیه سامسونگ در دادگاه های ایالات متحده است و سامسونگ بعدا ادعا کرد که سرمایه گذار از اطلاعات محرمانه خود برای رقابت ناعادلانه سوء استفاده کرده است.

کشف گسترده مدنی آمریکا خطر را بزرگتر می کند. با توجیه این اصل که هر دو طرف باید به حقایق دسترسی داشته باشند، تخمین زده می شود که کشف 50٪ تا 90٪ از هزینه دادخواهی یک پرونده را به خود اختصاص دهد. این امر به شاکی کمک مالی اجازه می‌دهد تا صورتحساب متهم را به‌عنوان یک هدف، یا به‌عنوان راهی برای ممانعت عملیاتی یک رقیب با درخواست پرونده‌های استراتژیک حساس که ارتباط محدودی با دعوی واقعی در دست دارد، اما برای صنعت حساس و رقابت استراتژیک اهمیت زیادی دارد، اجرا کند.

در واقع، هنگامی که یک دادخواست مخفیانه توسط یک نهاد با انگیزه های استراتژیک یا ژئوپلیتیک تامین مالی می شود، کشف نمی تواند چیزی بیش از مکانیزمی برای استخراج اطلاعات حساس تحت پوشش حفاظتی فرآیند قضایی باشد، با این اطلاعات حساس که متعاقبا توسط قدرت های خارجی متخاصم برای تضعیف ناعادلانه شرکت های آمریکایی استفاده می شود.

دادگاه فدرال دلاور قبلا کار افشاگری را ثابت کرده است

دعوای حقوقی ثبت اختراع الگو را در مقیاس نشان می دهد. پرونده های ثبت اختراع 32 درصد از تعهدات جدید تأمین مالی دعوی قضایی را در سال 2024 جذب کردند که نسبت به سال قبل 19 درصد و بزرگترین دسته واحد بود و تقریبا 30 درصد پرونده های ثبت اختراع اکنون تخمین زده می شود که تأمین مالی شود. اکثر شرکت‌های فناوری بزرگی که GAO با آنها مصاحبه کرد، گفتند که بیش از نیمی از شکایت‌های ثبت اختراع علیه آنها شامل حمایت مالی تایید شده یا مشکوک به شخص ثالث است.

این شکایت‌ها به طور فزاینده‌ای از سوی نهادهای غیرفعال می‌آیند که هیچ محصولی تولید نمی‌کنند، اما حق ثبت اختراع را برای کسب درآمد از آنها در دادگاه به دست می‌آورند: در سال 2025، NPEs 55 درصد از کل پرونده‌های ثبت اختراع را در دادگاه منطقه و 90 درصد از موارد مربوط به بخش فناوری پیشرفته را ثبت کردند.

از آنجایی که دادگاه عالی ایالات متحده در تی سی هارتلند اعلام کرد که یک شرکت برای مقاصد ثبت اختراع تنها در ایالت محل اختراع خود اقامت دارد، دادگاه منطقه فدرال دلاور محل پیش‌فرض برای دعاوی ثبت اختراع علیه شرکت‌های دلاور است. در آوریل 2022، رئیس قاضی کولم کانولی به طرفین پیش از او دستور داد تا هرگونه سرمایه‌گذار دعوی و اینکه آیا آن تصمیمات دعوی قضایی یا حل و فصل را کنترل می‌کند، افشا کنند. نتایج فاش کننده بود.

پرونده های ثبت اختراع در منطقه طی دو سال بعد، در مقابل کاهش 15 درصدی ملی، 41 درصد کاهش یافت و پرونده های ثبت اختراع در دادگاه او تقریبا ناپدید شد. این دستور Connolly بود که سرمایه‌گذار چینی بسیار نگران‌کننده مرتبط با TCL در پشت لباس‌های سامسونگ که قبلا ذکر شد، ظاهر شد. به نظر می رسد که شفافیت، دعوی قضایی را که کمتر از آن می خواهد دیده شود، منصرف می کند.

دادگاه سلطنتی دلاور این شکاف است

پیگیری دادگاه های ایالتی دلاور کندتر بوده است. به اعتبار آنها، در 30 سپتامبر 2026، دادگاه عالی قوانین خود را اصلاح کرد تا امکان کشف وجود، هویت و حقوق کنترل سرمایه‌گذار را فراهم کند و در عین حال از خود توافق‌نامه تامین مالی بدون دلیل موجه محافظت کند. اما دادگاه عالی - مهمترین دادگاه کشور برای اختلافات شرکتی - هیچ قاعده ای را اتخاذ نکرده است و مورد به مورد رسیدگی می کند. قضات آن متوجه این مشکل شده اند. در Burkhart v.

Genworth، یک اقدام دسته جمعی فرضی که در سال 2024 تصمیم گرفته شد، ناتان کوک، معاون صدراعظم، به شاکیان دستور داد تا توافقنامه تامین مالی خود را به طور کامل ارائه کنند، و هشدار داد که چنین مواردی "به ویژه برای یک سرمایه گذار شخص ثالث برای اعمال کنترل نادرست بر دعوی قضایی آماده است." این حکم نشان می‌دهد که دادگاه خطرات را درک می‌کند، اما یک حکم واحد در یک پرونده توسط یکی از هفت قاضی دادگاه، که تنها پس از درخواست اجبار به دست می‌آید، به‌خوبی از یک الزام عمومی برای افشای اطلاعات فاصله دارد.

این شکاف مهم است، زیرا Chancery جایی است که دعوای حقوقی سهامداران شرکتی در آمریکا زندگی می کند، به عنوان تنها مهم ترین دادگاه برای مشاغل آمریکایی در کل کشور. وقتی دادگاه و متهمان نمی دانند چه کسی پشت یک شکایت ایستاده است، نمی تواند تضاد منافع، رفتار دعوی پلیس را به طور کامل ارزیابی کند، یا بگوید که آیا تصمیمات توسط شاکی نامبرده اتخاذ می شود یا توسط یک پشتیبان نامشخص با اهداف بسیار متفاوت و پنهان. هیچ یک از اینها انتقادی از قضات نیست، زیرا آنها فقط می توانند آنچه را که به آنها فاش می شود مدیریت کنند.

مشکل ساختاری است - و به راحتی توسط دادگاه سلطنتی دلاور قابل رفع است.

بقیه کشور منتظر نیستند

نادیده گرفتن پرونده اصلاحات به طور فزاینده ای دشوار است. اعضای کنگره بر قوه قضاییه فشار آورده اند تا سریعتر حرکت کند. رئیس کمیته نظارت مجلس نمایندگان از کنفرانس قضایی در سال 2024 خواست تا با استناد به پول خارجی در دعاوی ایالات متحده، افشای اجباری را بررسی کند. یک لایحه دو حزبی سنا که در سال 2023 ارائه شد، هر سرمایه‌گذار خارجی را ملزم می‌کند که نقش خود را افشا کند و صندوق‌های دارایی دولتی را از تامین مالی دعاوی قضایی ایالات متحده منع کند. و چهار سناتور قانونی را در فوریه امسال ارائه کردند که به افشای اقدامات طبقاتی فدرال و دعاوی چند ناحیه ای نیاز داشت.

تنظیم کننده ها و دولت ها نیز در حال حرکت هستند. کمیسیون تجارت بین‌الملل در ماه آوریل پیشنهاد داد که افشای سرمایه‌گذاران در رسیدگی‌های بخش 337، موارد محرمانه اما تبعی که تعیین می‌کند آیا کالاهای خارجی را می‌توان از بازار ایالات متحده مسدود کرد، الزامی شد. اوهایو قانونی را در ماه ژوئیه وضع کرد که به موجب آن سرمایه‌گذاران باید قراردادهای خود را ثبت و افشا کنند، آنها را از تأثیرگذاری بر نحوه رسیدگی یا حل و فصل یک دعوی منع کرد و سرمایه‌گذاران خارجی را به طور کامل ممنوع کرد. کارولینای شمالی در 22 ژوئن اولین ایالتی شد که سرمایه گذاری در دعاوی شخص ثالث را به طور کلی ممنوع کرد.

اکنون بیش از 20 ایالت قوانینی را وضع کرده اند که این عمل را تنظیم می کند، و مجمع نیوجرسی در ژوئن لایحه افشاگری را تصویب کرد.

شفافیت راه چاره است. افشای کامل و جهانی به سادگی تضمین می‌کند که قضات و طرفین دعوی می‌دانند سهامداران واقعی چه کسانی هستند و چه انگیزه‌هایی ممکن است داشته باشند - درست مانند زمانی که سرمایه‌گذاران از اقدامات گروهی در ناحیه شمالی کالیفرنیا حمایت می‌کنند، زمانی که گروه‌های طلبکار در یک ورشکستگی سازماندهی می‌شوند، و زمانی که یک سرمایه‌گذار بیش از ۵٪ از یک شرکت دولتی را جمع‌آوری می‌کند. بازارهای سرمایه بر اساس افشا عمل می کنند، نه پنهان کاری. سهامداران مالکیت را افشا می کنند. اهداکنندگان سیاسی مشارکت‌های خود را افشا می‌کنند. قضات درگیری ها را فاش می کنند.

این تصور که سرمایه گذاران دعوی قضایی باید منحصرا معاف شوند، منطقی نیست.

هیئت‌هایی که از دلاور خارج می‌شوند به غیرقابل‌پیش‌بینی‌ناپذیری فزاینده دادگاه سلطنتی دلاور و هزینه‌های دعوای حقوقی سهامداران اشاره می‌کنند، اما تأمین مالی پرونده قضایی فاش نشده هر دو را تغذیه می‌کند. این اصلاحیه یک قانون ریاست جمهوری است که بر اساس دستور رئیس قاضی کانولی الگوبرداری شده است و از طرفین می‌خواهد در ابتدای پرونده افشا کنند که آیا سرمایه‌گذار وجود دارد، چه کسی است، و آیا استراتژی یا تسویه حساب را کنترل می‌کند یا خیر.

قاضی لوئیس براندیس مشاهده کرد که گفته می شود نور خورشید بهترین ضد عفونی کننده است. دلاور شهرت خود را با اجازه دادن به همه برای دیدن قوانین ایجاد کرد. باید به همه اجازه دهد ببینند چه کسی برای دعوای قضایی تحت آنها پول می دهد.

افشا: نویسندگان تحقیقات خود را در مورد سهام دو طبقه به کمیته ویژه ای از هیئت مدیره Cloudflare ارائه کردند، یک شرکت دلاور که در حال حاضر در دادگاه عالی شکایت دارد.

نظرات بیان شده در نظرات Fortune.com صرفا نظرات نویسندگان آنها است و لزوما منعکس کننده نظرات و اعتقادات Fortune نیست.

این داستان در ابتدا در سایت Fortune.com منتشر شد