دانش آموزان لیتوانیایی تاریخ هولوکاست را در روز یادبود دنبال می کنند و با نقش کشور در قتل عام مقابله می کنند

صدها نوجوان لیتوانیایی هفته گذشته به سمت مکان‌هایی که یهودیان شهرهایشان در آن کشته شده بودند راهپیمایی کردند و با تاریخچه همکاری کشورشان در طول هولوکاست روبرو شدند و در عین حال از کسانی که جان خود را برای نجات یهودیان به خطر انداختند، قدردانی کردند. در طول دو روز، در 22 و 23 سپتامبر 2026، حدود 600 دانش‌آموز لیتوانیایی در دبیرستان لیتوانیایی غیرجنتجو را به همراه آوردند. ویلنیوس و پوناری، لیتوانی، برای ادای احترام به 70000 نفر، که بیشتر آنها یهودیان لیتوانیایی بودند، که در پوناری به قتل رسیدند و برای آگاهی از انتخاب های لیتوانیایی هایی که جان خود را برای نجات مردم به خطر انداختند.

ir همسایگان یهودی. در اینجا، آنها تاریخ جوامع یهودی ویران شده در جریان هولوکاست را دنبال کردند و به سمت مکان هایی که یهودیان لیتوانیایی در 85 سال پیش در آنجا کشته شدند، راهپیمایی کردند. مراسم بزرگداشت توسط کمیسیون بین‌المللی بررسی جنایات نازی‌ها در لیتوانی و راهپیمایی اروپایی زندگی به عنوان بخشی از روز یادبود ملی لیتوانی برای نسل‌کشی یهودیان لیتوانی برگزار شد که در 23 سپتامبر، سالگرد انحلال گتوی ویلنیوس در سال 1943 برگزار شد.

مراسم ریالی در مکان‌های کشتار هولوکاست. خانواده‌ای که یک قاضی آینده را پنهان می‌کردند به عنوان بخشی از برنامه آموزشی، دانش‌آموزان داستان خانواده راکویچیوس را یاد گرفتند که به دلیل به خطر انداختن جان خود برای نجات یهودیان در طول هولوکاست به عنوان صالح در میان ملل شناخته می‌شوند. یاروسلاواس و تکله راکویچیوس و چهار پسرشان جوزاس، زنوناس، چسلوا و آلگیمانتاس به یهودیان کمک کردند تا از گتوی کاوناس فرار کنند و آنها را در مزرعه خود پنهان کردند. چهار برادر جوان شب و روز مراقب بودند و به دنبال همسایه هایی می گشتند که می خواستند مخفیگاه های بیشتری را فراهم کنند، زیرا می دانستند که این کشف زندگی را به خطر می اندازد.

تمام خانواده در معرض خطر میشل گوری، مدیر اجرایی راهپیمایی اروپایی، گفت: "برادران راکویچیوس، درست مانند دانشجویانی که امروز راهپیمایی می کنند، جوانانی بودند. مثال آنها به ما یادآوری می کند که وقتی نفرت را می بینیم، یک انتخاب داریم. در زمانی که یهودی ستیزی دوباره در سراسر اروپا در حال افزایش است، جوانان نباید بی تفاوت بمانند. آنها باید نفرت را بشناسند، با آن مقابله کنند و اقدام کنند." باراک، در آن زمان یک پسر یهودی هشت ساله بود که به صورت قاچاقی از گتوی کاوناس در یک گونی به بیرون برده شد.

باراک از هولوکاست جان سالم به در برد و بعدا رئیس دادگاه عالی اسرائیل و قاضی دادگاه عالی اسرائیل شد. سال‌ها بعد، آلگیمانتاس راکویچیوس انگیزه پشت اقدامات خانواده‌اش را به سادگی توصیف کرد: «ما نمی‌توانیم اجازه دهیم مردم بی‌گناه کشته شوند.» راهپیمایی زیر باران در روز دوم، 150 دانش‌آموز دبیرستانی از رادویلیسکیس، شهری در شمال مرکزی لیتوانی، سه کیلومتر از مرکز شهر تا جایی که مردها کشته شده بودند، راهپیمایی کردند. و همکارانشان در ژوئیه 1941. در محل کشتار رادویلیسکیس، دانش‌آموزان مراسمی برگزار کردند.

مراسم یادبود، گزیده هایی از شهادت ها را خواند و سنگ های یادبود را در بنای یادبود قربانیان یهودی قرار داد. دانش‌آموزان سفر را زیر باران انجام دادند و مسیر شهر تا محلی را که اعضای جامعه‌شان در هولوکاست به قتل رسیدند، ادامه دادند. قبل از جنگ، زندگی یهودیان 297 کشور در سراسر لیتوانی را در بر می گرفت.

پس از تهاجم نازی‌ها در ژوئن 1941، تیراندازی‌های دسته جمعی به سرعت در سراسر کشور گسترش یافت و جوامع یهودی در مکان‌های کشتار در جنگل‌ها و مزارع نزدیک شهرهایی که در آن زندگی می‌کردند به قتل رسیدند. طبق دیدگاه سازمان‌دهندگان راهپیمایی، راهپیمایی‌ها نسل‌های جوان را به مکان‌های مرتبط با تخریب جوامع یهودی می‌آورد. تاریخ، از جمله نقشی که همکاران لیتوانیایی در قتل همسایگان یهودی خود ایفا کردند، در کنار تعداد نسبتا کمی لیتوانیایی که جان خود را برای نجات یهودیان به خطر انداختند.

گوری گفت: «دیدن 600 جوان غیریهودی لیتوانیایی که با معلمان خود به مکانهایی که 85 سال پیش جوامع یهودی در آن به قتل رسیدند، معنای بسیار زیادی دارد.

راهپیمایی‌های محلی، نسل‌های جوان را به مکان‌های مرتبط با نابودی جوامع یهودی می‌آورد، یادآوری قربانیان را با آموزش در مورد عواقب یهودی‌ستیزی، نفرت و بی‌تفاوتی ترکیب می‌کند. تیراندازی‌های دسته جمعی معروف به "هولوکاست گلوله‌ها" بین ژوئیه 1941 تا اوت 1940، اکثر یهودیان، تقریبا 070 نفر از مردم لیتوانیایی به قتل رسیدند. نازی ها و همکاران محلی آنها در پوناری، که امروزه به نام پانریایی شناخته می شود، در خارج از ویلنیوس.

این مکان به یکی از برجسته ترین نمادهای قتل عام یهودیان اروپای شرقی در جریان هولوکاست تبدیل شد. ویرانی در پوناری بخشی از یک کمپین بسیار گسترده تر کشتار جمعی در سراسر لیتوانی بود. پس از تهاجم نازی ها در ژوئن 1941، جوامع یهودی به طور سیستماتیک هدف تیراندازی های دسته جمعی نیروهای آلمانی و همکاران لیتوانیایی قرار گرفتند. در عرض چند ماه، جوامعی که برای نسل‌ها وجود داشتند تقریبا به طور کامل پاک شدند. قبل از هولوکاست، حدود 200000 یهودی در لیتوانی زندگی می کردند که حدود 70000 نفر در ویلنیوس بودند.

تیراندازی های دسته جمعی که در سرتاسر لیتوانی و سایر نقاط اروپای شرقی انجام شد به "هولوکاست با گلوله" معروف شد که در آن یهودیان از خانه ها و اجتماعات خود گرفته شدند و در جنگل ها، مزارع و گورهای دسته جمعی مجاور به قتل رسیدند. گتوی ویلنیوس که در سال 1941 توسط نازی ها تأسیس شد، در 23 تا 24 سپتامبر 1943 منحل شد.

هزاران نفر از زندانیان یهودی باقیمانده آن به اردوگاه های کار اجباری و کار اجباری تبعید شدند یا به قتل رسیدند. گوری نتیجه گرفت: «تاریخ لیتوانی شامل واقعیت دردناک همکاری در قتل جمعیت یهودی آن است، اما همچنین نقاط روشنی را در کسانی که حاضر به بی تفاوت ماندن نبودند و همه چیز را برای نجات یهودیان به خطر انداختند، در بر می گیرد.