در مقابل تالبویز

بگویید که در یک بازی فوتبال هستید (سرگرم کننده!)، تا حد زیادی برای غذا (درست است!). شما زمان خود را در استادیوم با موفقیت گذرانده اید و یک تجربه غذاخوری عالی را در فضای باز گذرانده اید: قبل از بازی سرگرمی بوش (پاپ کورن، شاید، با چرخشی از اجازه دهید به آن کره بگوییم)، غذای ربع اول (یک قوطی آبجو سرد)، ربع دوم بشقاب با اشتها آور entrée (ناچو، بدیهی است که با آبجو دوم شسته شده است).

اکنون سه ماهه چهارم است، و اگرچه بازی طبق برنامه پیش رفته است (احتمالا توجه زیادی نکرده اید)، غذای دسر شما اینطور نبوده است. گزینه های منوی پیش روی شما - چورو، آب نبات پنبه ای - شما را دچار مشکل می کند. احتمالا به این دلیل است که متوجه می‌شوید به طور غیرمنتظره‌ای مست هستید.

شاید آبجو بوده اما ممکن است بسته بندی آبجو نیز باشد: ظرفی که گاهی قوطی پینت نامیده می شود و گاهی اوقات پوندر نامیده می شود، اما معمولا به عنوان طالبی شناخته می شود. تالبوی ها شبیه قوطی های روزمره هستند - آنها قطعا قوطی های روزمره هستند - اما در عین حال در کنسرو بودنشان اب زیرک هستند. به جای 12 اونس مایع قوطی استاندارد، آنها 16 را نگه می دارند. و در استادیوم های ورزشی در سراسر کشور، روز به روز رایج تر می شوند. آبجو، مانند بسیاری دیگر، بزرگتر می شود.

یک نتیجه: حتی اگر فقط دو قوطی از این مواد مصرف می‌کنید، ممکن است بسیار بیشتر از چیزی که چانه‌زنی می‌کردید مشروب دریافت کنید.

تالبوی ها دلایل خود را دارند. به ویژه در رویدادهای ورزشی، وعده های بزرگتر - نوشیدنی، غذا، هر چیز دیگری - به معنای سفرهای کمتر به جایگاه امتیازات است، اگر اتفاقا برای تماشای بازی در زمین مسابقه شرکت می کنید، یک چیز راحت است. و طالبی ها به توزیع کنندگان، اعم از آبجوساز، صاحب فروشگاه یا اپراتور استادیوم، پولی مشابه می دهند. اگرچه قوطی‌های بزرگ‌تر هزینه تولید کمی بیشتر از قوطی‌های ۱۲ انسی معمولی دارند، ظرفیت اضافه‌شده آنها به این معنی است که فروشندگان می‌توانند آنها را با قیمت بسیار بالاتری عرضه کنند.

و از آنجایی که طالبوها برای مدت طولانی عمدتا با آبجوهای میکروبی مرتبط بودند، مقداری از ذرات نهفته ماءالشعیر را حفظ می‌کنند، خواه نوشیدنی داخل شاهکار مالت باشد یا (و من با عشق این را می‌گویم) 16 اونس آب رازک کپک زده.

[بخوانید: آبجو بد که یک نوشیدنی باورنکردنی است]

خود قوطی‌ها در حالت کلان پیش می‌روند: «هفته‌ای صدها هزار پسر بچه به استادیوم آورده می‌شوند»، رسانه‌های عمومی نبراسکا در سال گذشته گزارش دادند که دانشگاه نبراسکا کورن هاسکرز - و هوادارانشان - برای فصل آینده آماده می‌شدند. محموله‌ها هم شامل آبجوهای دست‌ساز محلی و هم آبجوهای داخلی محلی کمتری بود. Molson Coors و Anheuser-Busch، سازندگان مربوطه Coors و Budweiser، دم‌نوش‌های خود را در قالب‌های 16 اونسی ارائه می‌دهند.

پیروزی طالبی از یک جهت جای تعجب ندارد. (اگر شما یک بازاریاب آمریکایی هستید، به ندرت با این فرض که محصولات بزرگتر محصولات بهتری هستند، اشتباه می کنید.) اما وجود قوطی ها در همه جا، ایرادات بسیاری را در آنچه ممکن است تجربه کاربر talboy نامید، آشکار کرده است. برخی از آنها تدارکات ساده ای دارند. در استادیوم، همان چیزی که ممکن است به به حداقل رساندن خطوط در جایگاه امتیاز (مایع بیشتر در هر قوطی) کمک کند، همچنین می‌تواند منجر به خطوط طولانی‌تر در سرویس بهداشتی شود.

و قوطی‌های بزرگ‌تر، مگر اینکه به آب‌جوش کردن متوسل شوید، تقریبا تضمین می‌کنند که آبجوی سردی که در یک استادیوم ممتاز خریده‌اید - امواج کهربایی شما، رویای آمریکایی‌تان در یک قوطی پاپ - به یک کابوس تلخ ختم می‌شود. ممکن است این زمان‌ها تفرقه‌انگیز باشد، اما یکی از معدود مواردی که آمریکایی‌ها هنوز می‌توانند روی آن توافق کنند این است که ما شایسته بهتر از آبجو گرم هستیم.

با این حال، این نقص‌های طراحی در مقایسه با نقص‌های بزرگ‌تر کمرنگ‌تر است: تالبوی‌ها ظروف الکلی هستند که یک و سوم برابر الکلی که اکثر مصرف‌کنندگان به آن عادت دارند ارائه می‌دهند. اگر قصد دارید نوش جان کنید، اندازه آنها - کارایی غیرقابل انکار آنها به عنوان وسایل نقلیه تحویل مشروب - به نفع شما عمل می کند. (به ویژه زمانی که طالبوی ها ظرفی برای آبجوهای دست ساز هستند، که معمولا دارای محتوای الکل بالاتری نسبت به Bud and Coors هستند، خوب عمل می کند.) با این حال، اگر به دنبال مستی نیستید، به هر حال طالبوی می تواند شما را به آنجا برساند و کاملا غیرمنتظره است.

این می تواند موقعیتی را ایجاد کند که در آن، مثلا، ضیافتی که شما از آن لذت می برده اید، نه با صدای کراکر جک، بلکه با ناله ای کمی مبهم به پایان برسد. آگاهان آبجو ممکن است به محتوای الکل ذکر شده در قوطی ها توجه کنند. با این حال، برای بقیه، یک قوطی به معنای یک وعده واحد است، هر چه اعداد بگویند.

جای تعجب نیست که پسرهای بلندگو، همانطور که یک وبلاگ می گوید، «بدنام» می شوند. با مشروبات الکلی و بسیاری موارد دیگر، حتی تغییرات کوچک در بسته بندی و طراحی می تواند تأثیرات آبشاری بر مصرف کنندگان بگذارد. قوطی 12 اونسی هرگز تنها گزینه نبود، از نظر ظرف آبجو (نگاه کنید به: قوطی کوچک، 8 اونسی به عنوان "subbie" شناخته می شود؛ 19.2 اونسی "tovepipe"؛ 24 اونسی "سیلوی"، همچنین به عنوان - بله، "پسر بلندتر" شناخته می شود). با این حال، برای چندین دهه، پیش فرض بوده است. اولین قوطی های آبجو، که در دهه 1930 ساخته شده و از فولاد روکش شده ساخته شده بودند، 12 اونسی بودند.

طراحی آن‌ها در طول دهه‌ها تکامل یافته است (تغییر به آلومینیوم، ظهور درب بازکن‌های حلقه‌ای)، اما اندازه آن‌ها، در بیشتر موارد، چنین نبود. جان دان ممکن است گفته باشد اندازه آنها - هیچ قوطی یک جزیره نیست - هر چیز دیگری را شکل می دهد، از جمله زنجیره های تامین ملی (پالت های حمل و نقل، کالیبره شده برای جابجایی قوطی هایی با ارتفاع تقریبا 4.8 اینچ) و صنایع کلبه ای با Etsy-fied (کوزی های آبجو، ساخته شده برای پیچیده شدن به خوبی در اطراف قوطی ها به عرض 2.6 اینچ).

در طول مسیر، اندازه قوطی‌ها نیز بر انتظارات آمریکایی‌ها از آنچه که یک وعده آبجو مستلزم آن است تأثیر گذاشته است. از دهه 1980، دستورالعمل های رژیم غذایی دولت ایالات متحده یک "نوشیدنی با اندازه استاندارد" را به عنوان 5 اونس شراب، 1.5 اونس مشروبات الکلی مقطر، یا 12 اونس آبجو تعریف کرده است.

[ بخوانید: کوکتل های کنسرو شده شما را به زمین خواهند کوبید]

Tallboys باعث هرج و مرج در کل سیستم می شود. آن‌ها این فرض اولیه، یک قوطی آبجو را در نظر می‌گیرند و آن را کمی ساده‌تر می‌کنند. از این نظر، شبیه ظروف دیگر هستند - برای مثال، یک وان بن و جری، که اندازه واقعی آن به معنای واقعی کلمه، وعده‌های متعدد موجود در آن را رد می‌کند. تفاوت اصلی، البته، الکل است. و این یکی دیگر از دلایلی است که پسران بلندگو کمی بدنام می شوند. آن‌ها تصور می‌کنند که مردم کمی بیشتر می‌خواهند در حالی که بسیاری، در این عصر هوشیاری رو به افزایش و GLP-1، کمی کمتر می‌خواهند.

آنها در حال بسته بندی مجدد الکل در هنگام نوشیدن هستند، برای بخش وسیعی از مصرف کنندگان، جذابیت خود را از دست می دهد.

اما آنها همچنین نشانه های زمان هستند. تالبوی ها ممکن است تا حدودی مورد توجه قرار گیرند، زیرا آنها خود را به خوبی برای فروش فراتر از استادیوم وام می دهند. حتی با کاهش مصرف کلی الکل، اماکن فروش الکل در حال گسترش هستند. در سال‌های اخیر تعداد فزاینده‌ای از خواربارفروشی‌ها، فروشگاه‌های لوازم رفاهی و بزرگ که الکل را به محصولات خود اضافه می‌کنند، بوده است. بازار گسترده قوطی‌های آبجو را حتی بیش از گذشته به فرصت‌های برندسازی تبدیل کرده است. هر آنچه که دم‌نوش داخل آن ممکن است ارائه دهد، بسته‌بندی آبجو (رنگ‌آمیزی نئون! نام‌های خنده‌دار!) یک عنصر بزرگ در زمین است.

به همین دلیل، برای افرادی که آنها را می فروشند، تالبوی ها قوطی های بزرگتری هستند که ممکن است واقعا قوطی های بهتری باشند: بوم های بزرگتر که بیشتر از پسرعموهای کوچکترشان چشم مصرف کنندگان را به خود جلب می کنند.

قوطی‌های بزرگ‌تر نیز به معنای واقعی کلمه به ایده آبجو یک‌بار مصرف می‌پردازد. تالبوی ها لیوان پینتی را تقلید می کنند - سرو 16 اونسی که معمولا در یک بار می خورید. و اگرچه آنها گاهی اوقات در بسته ها فروخته می شوند (معمولا چهار قوطی، برخلاف شش قوطی سنتی)، بسیاری از فروشگاه ها آنها را برای فروش جداگانه ارائه می دهند: گزینه های مناسب برای خرید و فروش و مصرف، یک به یک. شش بسته؟ موارد؟ اینها گزینه های بسته بندی هستند که برای مهمانی ها در نظر گرفته شده است. طالبی انفرادی فرض می‌کند که شما به تنهایی به سروصدا خواهید رسید، کاری که بیشتر آمریکایی‌ها - در میان کسانی که هنوز مشروب می‌نوشند - انجام می‌دهند.

شاید این یکی دیگر از دلایل بدنامی تجاوزکارانه پسران بلندگو باشد. این قوطی‌های بلند استعاره‌های مرتبی هستند: برای تغییرات کوچک که تبدیل به تغییرات بزرگ می‌شوند، برای حداکثر گرایی معمولی، برای فرهنگی که با انزوای افسارگسیخته مبارزه می‌کند. به عبارت دیگر، ظروف یک‌بار مصرف هستند که چیزی را در مورد نحوه زندگی ما در حال حاضر نشان می‌دهند - حتی اگر حاوی محصولی باشند که در شرکت طعم بهتری داشته باشد.