دوستیابی مدرن ما را در انتخاب بهتر کرده است، اما در دوست داشتن بدتر | نظر

انتخاب بی پایان، قرارهای مدرن را به جستجوی کمال تبدیل کرده است، و افراد را رغبتی به انجام کارهای احساسی که باعث دوام روابط می شود، می کند.

ما یافتن عشق را به یک تجربه خرید بی پایان تبدیل کرده ایم، و جایی در این مسیر، فراموش کرده ایم که چگونه شخص دیگری را دوست داشته باشیم.

اپلیکیشن‌های دوستیابی هزاران شریک بالقوه را در دسترس قرار داده‌اند، با این حال فراوانی انتخاب مشکلی غیرمنتظره ایجاد کرده است. مردم از سرمایه گذاری روی هر کسی که بلافاصله انتظارات آنها را برآورده نمی کند، بی میل می شوند. ما در حال پرورش نسلی از افرادی هستیم که دقیقا می دانند از یک شریک چه می خواهند، اما درک کمی از آنچه برای ایجاد یک رابطه پایدار نیاز است دارند.

چشم انداز دوستیابی مدرن به احتمال بعدی پاداش می دهد. یک مکالمه جرقه خود را از دست می دهد، یک اختلاف نظر ظاهر می شود یا یک شریک نقص غیرمنتظره ای را آشکار می کند و ناگهان جستجو از سر گرفته می شود. همیشه نمایه دیگری برای تند کشیدن، فرد دیگری برای ملاقات، امکان دیگری در پشت صفحه وجود دارد.

اما اگر فردی که می تواند شما را واقعا خوشحال کند، از قبل در مقابل شما باشد چه؟ اگر همان چیزی که شما به عنوان دلیلی برای دور شدن تفسیر می کنید، فقط دعوتی برای درک یک انسان دیگر باشد، چه؟

در نسل های قبلی، حلقه های اجتماعی کوچکتر به معنای فرصت های کمتری برای ملاقات با شرکای بالقوه بود. مردم اغلب تمایل بیشتری داشتند تا از طریق اختلافات به وجود آمدند. امروزه، گزینه های بی حد و حصر این تصور را ایجاد کرده اند که سازگاری باید کاملا شکل گرفته باشد، بدون سوء تفاهم، گفتگوهای دشوار یا تنظیمات عاطفی.

هر رابطه‌ای با تعارض مواجه می‌شود، زیرا هر فردی تاریخ، خلق و خو، واژگان عاطفی و مجموعه‌ای از انتظارات متفاوت را وارد خود می‌کند. کار ارتباط دقیقا از جایی شروع می شود که آن تفاوت ها ظاهر می شوند.

اپلیکیشن های دوست یابی نیز نحوه ارزیابی ما از انسان ها را تغییر داده اند.

یک عکس، یک بیوگرافی کوتاه، قد، حرفه یا وضعیت مالی یک نفر می تواند تعیین کند که آیا اصلا فرصتی برای او وجود دارد یا خیر. ما مهارت فوق‌العاده‌ای در غربالگری افراد در برابر فهرست‌های اولویت‌ها پیدا کرده‌ایم، اما یک نمایه واقعا چقدر می‌تواند در مورد ظرفیت شخصی برای در دسترس بودن احساسی یا ارتباط فکری آشکار کند؟

یک فرد می تواند روی کاغذ بی نقص به نظر برسد و در عمل به شدت ناسازگار باشد. به همین ترتیب، شخصی که در ابتدا خارج از چک لیست قرار می گیرد، ممکن است ویژگی هایی داشته باشد که یک شریک فوق العاده می سازد.

اینجاست که من معتقدم باید در تعریف خود از سازگاری تجدید نظر کنیم. جذابیت مهم است و شیمی فیزیک اهمیت دارد، اما روابط پایدار به همسویی عمیق‌تر شخصیت و توانایی برقراری ارتباط در لحظات سخت بستگی دارد.

موقعیت اجتماعی و موفقیت مالی نمی تواند ناتوانی در ایجاد صمیمیت عاطفی را جبران کند. من افراد بسیار موفقی را دیده ام که الگوهای دردناک رابطه را تکرار می کنند زیرا رویکرد آنها برای انتخاب شریک زندگی بدون تغییر باقی مانده است.

موفقیت در یک زمینه از زندگی به طور خودکار به بلوغ عاطفی در دیگری تبدیل نمی شود.

همچنین یک سوال وجود دارد که قبل از اینکه تصمیم بگیریم کسی برای ما مناسب نیست، باید از خود بپرسیم. آیا ما واقعا ناسازگار هستیم یا از آسیب پذیری ناشی از نزدیک شدن ناراحت شده ایم؟

هیجان اولیه یک ارتباط جدید در نهایت حل می شود و رابطه وارد مرحله آشکارتری می شود. سوء تفاهم ظاهر می شود. تفاوت ها آشکار می شود. وقتی این اتفاق می‌افتد، هر دو نفر باید یاد بگیرند که طرف مقابل چگونه ارتباط برقرار می‌کند و به تعارض واکنش نشان می‌دهد.

برخی از ارتباطات نامناسب خواهند بود، و تشخیص آن ضروری است. با این حال، ناراحتی به تنهایی نباید با ناسازگاری اشتباه گرفته شود. رابطه ای که امنیت عاطفی، احترام متقابل و لذت واقعی را ارائه می دهد، سزاوار فرصت توسعه است.

حقیقت زندگی این است که ارتباط انسانی خانواده، دوستی ها، اجتماعات و احساس تعلق روزمره ما را شکل می دهد. فرهنگی که با مردم به عنوان یک بار مصرف رفتار می کند، خطراتی را به وجود می آورد که تنهایی را به یک تجربه عادی تبدیل کند. وقتی جامعه ای با آمادگی عاطفی و تمایل مشترک برای رشد به روابط نزدیک می شود، پایه ای برای ثبات پایدار ایجاد می کند.

برعکس، هنگامی که هر اختلاف نظر جستجو برای بهترین گزینه بعدی را آغاز می کند، برقراری ارتباط معنادار دشوار می شود. در نهایت، این شکاف، بافت زندگی روزمره ما را شکل می‌دهد و از طریق کیفیت خانه‌های ما و انعطاف‌پذیری جوامع ما منعکس می‌شود.

البته این نیاز به چیزی بیش از درخواست از دیگران برای رعایت استانداردهای ما دارد. این نیاز به بررسی الگوهای احساسی خودمان دارد. باید از خود بپرسیم که آیا با صداقت سازش ناپذیر ارتباط برقرار می‌کنیم، آیا می‌توانیم شجاعانه کاستی‌های عاطفی خود را بپذیریم و دقیقا همان لطفی را که ما به طور انعکاسی برای خود می‌خواهیم، ​​به شرکای خود ببخشیم.

استانداردهای بالا ضروری است، به ویژه در مورد در دسترس بودن احساسی و ارزش های مشترک. انتظارات غیرواقع بینانه زمانی شروع می شوند که ما از شخص دیگری به عنوان محصول نهایی، کاملا هماهنگ با هر ترجیحی که جمع کرده ایم، بخواهیم وارد شود.

من معتقدم زمان آن فرا رسیده است که روشی را که پیشرفت در دوستیابی مدرن را اندازه گیری می کنیم به چالش بکشیم.

تاریخ های بیشتر لزوما به معنای ارتباطات معنی دار تر نیست. گزینه های بیشتر تضمین کننده انتخاب های بهتر نیست. ما باید زمان کمتری را صرف بهینه‌سازی پروفایل‌ها و زمان بیشتری برای درک افراد پشت سر آن‌ها کنیم.

چیزهای غیرقابل مذاکره خود را بشناسید، اما جایی برای نقص انسان بگذارید. از همه مهمتر، بلوغ عاطفی را برای تشخیص اینکه چه زمانی یک رابطه مستحق سرمایه گذاری است، ایجاد کنید.

این مسئولیت همچنین بر عهده پلتفرم‌ها و مشاغلی است که فرهنگ دوستیابی مدرن را شکل می‌دهند. آنها باید در مدلی تجدید نظر کنند که به مرور دائمی پاداش می دهد و تجربیاتی را تشویق می کند که مقدمه های معنادار و سازگاری عمیق تر را تسهیل می کند. این صنعت در کمک به مردم برای پیدا کردن قرار بعدی خود بسیار کارآمد شده است. اکنون باید مسئولیت بیشتری برای کمک به آنها برای یافتن دلیلی برای ماندن بر عهده بگیرد.

عشق جایزه ای نیست که به کسی تعلق می گیرد که جامع ترین جستجو را انجام دهد. این چیزی است که دو فرد از نظر احساسی در دسترس از طریق درک متقابل، صبر و تمایل به تکامل می‌سازند. شریک کامل یک فانتزی است که جستجو را زنده نگه می دارد.

یک شریک خوب، که می توانید با او یک زندگی خارق العاده بسازید، به مراتب ارزشمندتر است. هیچ کس محصول نهایی نیست و این شامل شما نیز می شود. اگر شخصی بیشتر برای شما مناسب است، ممکن است به همان اندازه که می شود خوب باشد، و می توان آن را زیاد کرد.

Cece Gold عضویت و مدیر عامل SEI Club است، یک سرویس انحصاری خواستگاری با دستکش سفید که به نخبگان جهانی، میلیاردرها و شخصیت های عمومی ارائه می شود. همه نظرات متعلق به نویسنده است.