دولت کردستان نیازمند وحدت، رهبری و یک طرح - نظر است

بسیاری از افرادی که خاورمیانه را دنبال می کنند می دانند که کردها بزرگترین ملت جهان بدون دولت هستند. تعداد کمی هستند که سوال واضح بعدی را می پرسند: چرا؟ من به عنوان یک کرد، پاسخی صادقانه به دنیا مدیونم. سه مورد وجود دارد. اولین مورد این است که کردها اجازه نداشتند. به نقشه واقعی قرارداد سایکس-پیکو در سال 1916 نگاه کنید. در آن زمان، نیروهای روس از قبل استان‌های شرقی کردستان در ایران امروزی را در اختیار داشتند: ارومیه و مهاباد و تا جنوب کرمانشاه. در سمت عثمانی، باید استان های ارزروم، وان و بیتلیس، قلب شمال کردستان را می گرفت. فرانسه باید غرب را می گرفت.

بریتانیا امروز جنوب، اقلیم کردستان عراق را تصرف کرد. آنها می دانستند که سرزمین چه کسی را در سایکس پیکو تقسیم می کنند و بعدا در لوزان در سال 1924 که آن را به ترک ها، فارس ها و اعراب می دادند. سرزمین ما در زمانی تقسیم شد که به دیگران ملیت داده می شد. پاسخ دوم برای یک کرد سخت تر است که با صدای بلند بگوید: مردم من هرگز واقعا ایده یک ملت بودن را درک نکردند. ما تمایل داریم از ملت و قومیت به جای یکدیگر استفاده کنیم، اما آنها دو مفهوم متفاوت هستند.

ملتی حول یک دولت شکل می گیرد. زبان، مذهب، یا پیشینه قومی مشترک به خودی خود باعث ایجاد چنین چیزی نمی شود. کردها از جهان درخواست می کنند که برای آنها اتفاقی بیفتد. این نمی شود. اینطور نمی شود. پاسخ سوم این است که ما توسط همان احزابی که مدعی رهبری ما هستند، گمراه شده ایم. ملت ها توسط نهادهایشان، در پایتخت هایشان نمایندگی می شوند. احزاب نماینده یک ملت نیستند و خانواده ها و افراد برجسته نیز نماینده یک ملت نیستند.

واقعیت غم انگیز این است که سازمان های کرد امروزی عمدتا آژانس هایی برای خودشان هستند. آنها از لفاظی ملی برای جلب توده ها استفاده می کنند، اما هیچ کدام برای ملت عمل نمی کند:• حزب دمکرات کردستان، که از اربیل حکومت می کند، به عنوان یک حکومت حامی عمل می کند. و کومه له، در ایران، نمایانگر هویت رقیق شده کردی هستند که در درون یک اپوزیسیون از هم پاشیده ایرانی به دام افتاده است. اکثریت قوی از

افراد درون این گروه ها واقعا ملی هستند، اما خود سازمان ها از نظر ساختاری توخالی هستند. وقتی یک رهبر جهان «کردها» را خطاب می کند، هیچ یک از این گروه ها نمی توانند پاسخ دهند، زیرا هیچ یک از آنها به کل ملت وابسته نیستند. مردم من به عنوان یک مردم فاقد نمایندگی هستند. به همین دلیل است که ما هرگز یک نهاد نمایندگی ایجاد نکرده ایم. ما مدام از رهبرانی پیروی می کنیم که تصمیماتشان باعث نابودی می شود و با آنها به عنوان الوهیت رفتار می کنیم. یک ملت مالک نهادهای خود است. به رهبران آن تعلق ندارد.

هنگامی که رهبران از نشان دادن رهبری درست ناکام می شوند، یک ملت با آنها به عنوان یکسان رفتار می کند و از آنها می خواهد که کناره گیری کنند و سازوکارهای سیاسی ایجاد کنند که این کار را تضمین کند. کردها به وحدت سیاسی نیاز دارند، پس چه چیزی لازم است؟ اول، رد این افسانه که یک دولت-ملت به سادگی "ظهور می کند". حالت یک اتفاق طبیعی نیست. این مهندسی عمدی است، با ایجاد ارقام پیرامون اصول فرموله شده. اگر آن بنیانگذاران معماری را به درستی دریافت کنند، آن کشور تبدیل به یک دولت می شود. برای کردها، این به معنای موافقت اول این است که ما مالک سرزمین خود هستیم و بر اساس قانون و قانون اساسی بر آن حکومت خواهیم کرد.

تاریخ به آن ادعا مشروعیت می دهد، اما واقعیت ندارد. خود مردم کرد را باید جلب کرد و این کار فعال است. با ایجاد اسنادی شروع می‌شود که به رهبران نقش‌های محدودی از نظر زمان و دامنه می‌دهند، زیرا همانطور که لرد اکتون هشدار داد، قدرت فاسد می‌کند و قدرت مطلق کاملا فاسد می‌کند. هرچند یک طرح به تنهایی کافی نیست. هیچ دولتی بدون شناسایی و کمک خارجی تأسیس نشده است. ایالات متحده بریتانیا را شکست داد، اما بدون پول و ناوگانی که از فرانسه آمده بود.

اسرائیل با بیانیه بالفور متولد شد و در عرض چند روز توسط واشنگتن و مسکو به رسمیت شناخته شد. روابط بین‌الملل مملو از متحدانی است که حمایت از طرح کردها را به نفع خود می‌دانند. تاریخ در کنار کسانی است که می دانند چه کسی به چه چیزی نیاز دارد، چه چیزی می تواند به آنها ارائه دهد و چه چیزی می تواند در ازای آن به دست بیاورد. همیشه گفته می شود که کردها مبارزان سرسختی هستند. دقیقا مشکل ما همینه مبارزان سرسخت در میدان نبرد پیروز می شوند و در میز شکست می خورند.

زمانی که برندگان جنگ جهانی اول سرزمین ما را تقسیم کردند، پدربزرگ‌های من حتی از آن آگاه نبودند، و شاید به همین دلیل بود که هیچ جایگاهی در این میز به آنها داده نشد: آنها فاقد اتحاد و انسجام بین خود بودند. امروز دوباره ترسیم نقشه‌های خاورمیانه بار دیگر در دستور کار قرار گرفته است. بیسمارک می گوید وظیفه دولتمرد این است که صدای قدم های خدا را بشنود که در طول تاریخ حرکت می کند و در هنگام عبور او چنگال کت او را بگیرد.

حکومت دمشق و تهران بر سرزمین های کردی و به عنوان نماینده سرزمین و مردم آن بر سر میز مذاکره قرار گیرد. طبیعت طرفدار جسوران است و سیاست نیز همینطور.