دولورس هوئرتا فعال درگذشت. در اینجا آنچه باید در مورد زندگی پیشرو او بدانید

دولورس هوئرتا در وزارت کار ایالات متحده در واشنگتن، در سال 2012. -ماروین جوزف- واشنگتن پست/گتی ایماژ

دولورس هوئرتا، فعال بین‌المللی، سازمان‌دهنده جامعه و نیروی سیاسی مشهور که در کنار سزار چاوز، سازمانی را که اکنون به عنوان کارگران مزرعه‌ای آمریکا (UFW) شناخته می‌شود، تأسیس کرد، روز چهارشنبه در خانه‌اش در بیکرسفیلد کالیفرنیا درگذشت. او 96 بود.

خبر مرگ هوئرتا توسط اعضای خانواده از طریق حساب اینستاگرام او به اشتراک گذاشته شد، اگرچه این پست دلیل مرگ را فاش نکرد. نیویورک تایمز به نقل از سخنگوی Huerta گزارش داد که علت مرگ سرطان بوده است.

در این پست آمده است: "ما می دانیم که بسیاری از شما در سرتاسر جهان در سوگ ما شریک هستید، و ما برنامه هایی را برای شناسایی و تجلیل از زندگی و میراث باورنکردنی او دنبال خواهیم کرد."

بیشتر بخوانید: تأثیرگذارترین افراد سال 2026 در TIME100: دولورس هوئرتا

هوئرتا کار خود را وقف مبارزه با اهداف مختلفی از جمله حقوق کار، حقوق زنان و حقوق مهاجران کرد. او همچنین با ابداع عبارت "بله ما می توانیم" - "Sí se puede" - که بعدا توسط باراک اوباما پذیرفته شد، اعتبار دارد.

- آرشیو رسانه هاروی ریچاردز

در مارس 2026، هوئرتا علنا چاوز را متهم کرد که چندین دهه قبل از او سوء استفاده جنسی کرده است و سکوتی را که گفته بود برای محافظت از جنبش کشاورزان حفظ کرده بود، شکست. افشای او با تحقیقات نیویورک تایمز در مورد ادعاهایی مبنی بر سوء استفاده جنسی از زنان و دختران توسط چاوز همراه بود.

ماریو گارسیا، استاد مطالعات و تاریخ چیکانو در دانشگاه کالیفرنیا، سانتا باربارا، در مصاحبه ای قبل از مرگ هوئرتا به تایم گفت: «من فکر می کنم او نه تنها برای خودش، بلکه برای دیگران نیز قدرت می بخشد. او واقعا یک فرد برق‌گیر است.»

در واقع، زمانی که هوئرتا مدال آزادی ریاست جمهوری را در سال 2012 دریافت کرد، اوباما خاطرنشان کرد که او "بازی نمی کند".

اوباما در این مراسم گفت: "دولورس بدون هیچ تجربه مذاکره ای به رهبری یک تحریم جهانی انگور کمک کرد که کشاورزان را مجبور کرد با برخی از اولین قراردادهای کشاورزان کشور موافقت کنند." "و از زمانی که او مبارزه کرده است تا به افراد بیشتری روی میز بنشیند. او می گوید: "منتظر دعوت شدن نباشید."

اوباما افزود: «در یک یادداشت شخصی، دولورس بسیار مهربان بود وقتی به او گفتم که شعار او را دزدیده‌ام، بله، ما می‌توانیم.» "با شناختن او، خوشحالم که او مرا راحت گذاشت."

رئیس جمهور باراک اوباما در 29 مه 2012 مدال آزادی ریاست جمهوری را به هوئرتا اهدا کرد. —الکس وانگ—گتی ایماژ

چگونه زندگی اولیه هوئرتا به فعالیت او شکل داد

هوئرتا در 10 آوریل 1930 در داوسون، نیومکزیکو، در خانواده آلیسیا چاوز و خوان فرناندز به دنیا آمد که هر دو نقش مهمی در دیدگاه های او در مورد عدالت داشتند.

پدر او یک معدنچی و کارگر مزرعه بود که به مجلس قانونگذاری ایالت نیومکزیکو پیوست. طبق بیوگرافی بنیاد Dolores Huerta (DHF) پس از طلاق والدینش، مادرش هتل خود را در استاکتون کالیفرنیا افتتاح کرد و اغلب اتاق‌های مقرون به صرفه یا رایگان را به کارگران کم‌دستمزد ارائه می‌داد. هوئرتا اغلب می گفت که به خاطر مادرش فمینیست شده است. به عنوان یک دختر، Huerta یک دانش آموز با موفقیت بالا، عضو فعال چندین باشگاه مدرسه و عضو پیشاهنگان دختر بود. Huerta اکنون یک پچ پیشاهنگی به او اختصاص داده است.

در سال 1945، یکی از دو برادرش به دلیل پوشیدن کت و شلوار zoot مورد ضرب و شتم قرار گرفت. او گفته است که ضرب و شتم برادرش بیشتر بر فعالیت او تأثیر گذاشته است.

پس از فارغ‌التحصیل شدن از دبیرستان، او گواهینامه تدریس موقت را در کالج استاکتون دانشگاه اقیانوس آرام، که بعدا به کالج دلتا سن خواکین تبدیل شد، به دست آورد و تدریس در یک مدرسه ابتدایی منطقه را آغاز کرد. او همچنین ازدواج کرد و از شوهرش رالف هد در آن زمان صاحب دو فرزند شد. او بارها گفته است که شاگردانش، که بسیاری از آنها فرزندان کشاورزان بودند، الهام بخش فعالیت او بودند.

هوئرتا در سال 2012 به MAKERS که پروژه مستندی با حضور زنان تأثیرگذار بود، گفت: «فکر می‌کنم تنها چیزی که واقعا مرا برای زندگی به خود جذب کرد، رفتن به خانه‌های برخی از کارگران بود که کف آنها مشمع یا چوب نداشتند، فقط خاک داشتند.»

هوئرتا تصمیم گرفت در سال 1955 زمانی که با فرد راس پدر، بنیانگذار سازمان خدمات اجتماعی (CSO) و یک سازمان دهنده اجتماعی با نفوذ در سطح ملی آشنا شد، که کار خود را با مبارزه برای حقوق کارگران مزرعه دوران داست بول آغاز کرد، به دنبال شغل سازماندهی اجتماعی شد.

Dolores Huerta جایزه TIME100 Impact را دریافت کرد

پیدا کردن صدایش

در یک سخنرانی در نوامبر 2018 در TED، Huerta به حضار گفت که صدای خود را در حین کار داوطلبانه در بخش استوکتون CSO، که او یکی از بنیانگذاران آن بود، پیدا کرده است.

او روزی را توصیف کرد که در ۲۵ سالگی در آنجا داوطلب می‌شد و یک کارگر مزرعه‌دار معلول وارد خانه شد و از او پرسید که آیا کسی می‌تواند به او کمک کند تا برای دریافت مزایای معلولیت درخواست کند. او با این مرد به بهزیستی رفت، اما اجازه نداشت از طرف او درخواست بدهد. او که شکست خورده بود به CSO بازگشت، جایی که راس به او گفت که برگردد و از ناظر بخواهد که به مرد اجازه دهد درخواست ارائه کند.

Huerta گفت: "من به نوعی بر اضطراب و ترس خود غلبه کردم. به اداره بهزیستی رفتم و خواستم که سرپرست را ببینم." "این به من درسی داد. این به من آموخت که من یک صدا دارم."

او گفت که راس به هوئرتا آموخت که از مردم، به ویژه مقامات دولتی، مطالبه کند. او همچنین اهمیت رای دادن را القا کرد.

زمانی که در CSO بود، هوئرتا انجمن کارگران کشاورزی را تأسیس کرد، در سال 1955 با سزار چاوز ملاقات کرد، در حالی که او سازمان دهندگان CSO بود. چاوز بعدا در سال 1959 مدیر اجرایی CSO شد.

راس در سال 1992 درگذشت، اما هوئرتا راس را به عنوان "پدر معنوی" خود تا پایان عمر توصیف کرد و اولین کسی بود که به او و چاوز تکنیک های سازماندهی جامعه را آموزش داد.

تأسیس کارگران مزرعه متحد

در سال 1962، هوئرتا و چاوز CSO را ترک کردند و انجمن ملی کارگران مزرعه را تأسیس کردند، که بعدا به UFW تبدیل شد، اتحادیه ای که همچنان از حقوق کارگران کشاورزی دفاع می کند.

آنها پس از شنیدن صدای ده‌ها کشاورز کالیفرنیا که در شرایط سخت کار می‌کردند: بدون مزایا، دستمزد کم و عدم دسترسی به حمام یا آب در مزارع، انگیزه ایجاد انجمن را پیدا کردند. برنامه Bracero که از طریق توافقنامه 1942 بین ایالات متحده و مکزیک ایجاد شد، کارگران مکزیکی را برای رفع کمبود نیروی کار کشاورزی در زمان جنگ استخدام کرد و تا سال 1964 ادامه یافت.

چاوز و هوئرتا معتقد بودند که برنامه Bracero اجازه سوء استفاده از کشاورزان را می دهد و برای پایان دادن به آن لابی می کردند. آنها علیه این برنامه لابی کردند که در سال 1964 پایان یافت.

Huerta با پرچم اتحادیه که روی آن "Viva La Causa" نوشته شده است. دهه 1970 -کتی مورفی-گتی ایماژ

هوئرتا و چاوز به مبارزه خود برای حقوق کارگران ادامه دادند، از جمله رهبری اعتراضات، اعتصابات کارگری، اعتصاب غذا، و مسلما معروف ترین تاکتیک آنها، تحریم ملی. Huerta به سازماندهی بایکوت سراسری انگور که از اعتصاب انگور دلانو در 1965-1970 حمایت کرد، کمک کرد. اعتصاب با کشاورزان فیلیپینی وابسته به کمیته سازماندهی کارگران کشاورزی آغاز شد. انجمن ملی کارگران مزرعه هوئرتا و چاوز متعاقبا به آنها پیوستند.

اعتصاب و بایکوت انگور دلانو، فروشگاه های زنجیره ای خواربارفروشی را متقاعد کرد که تا زمانی که استانداردهای کار در صنعت تعیین نشود، فروش میوه را متوقف کنند.

تحریم‌های Huerta در وادار ساختن صنایع به تضمین شرایط کاری بهتر برای کارکنان خود مؤثر بود.

هوئرتا در سال 2015 در یک پرسش و پاسخ با گالری ملی پرتره گفت: "من فکر می کنم یکی از چیزهایی که مردم تحت ستم قرار می گیرند این است که آنها شرایط خود را می پذیرند و اغلب به نوعی خود را سرزنش می کنند." کار ما این بود که دوباره آنها را متقاعد کنیم که می توانند تغییری ایجاد کنند و قدرت انجام آن را دارند."

در سال 1975، کالیفرنیا قانون روابط کار کشاورزی را تصویب کرد که به کارگران مزرعه‌دار حق عضویت در اتحادیه را می‌داد. دولت هوئرتا را به عنوان ابزاری در برقراری این حقوق به حساب می آورد. اگرچه چاوز اغلب به خاطر دستاوردهای جنبش کارگران مزرعه جوایز ملی دریافت می کند، مورخان می گویند که هوئرتا نقشی به همان اندازه در هر موفقیت ایفا می کرد - اما از نظر تاریخی اعتبار بسیار کمتری دریافت کرد.

Huerta، همراه با سازمان دهندگان اتحادیه، با کارگران توت فرنگی و حامیانی که در دفتر اتحادیه کارگران کشاورزی متحد در Oxnard، کالیفرنیا جمع شده بودند، صحبت می کند، زیرا آنها در انتظار نتایج انتخابات نمایندگی اتحادیه در سال 1999 بودند.

گارسیا گفت: «[چاوز] شما را با لفاظی‌های خود جلب نکرد، [چاوز] همیشه نرم صحبت می‌کرد، اما از ویژگی‌های رهبری داخلی قوی نیز برخوردار بود». در مقابل، [هورتا] همیشه بسیار شفاهی تر و سخنران بسیار بهتری از [چاوز] بود.

در مصاحبه ای در سال 2018 با تایم، هوئرتا گفت که انتظار شناخت نداشت.

او گفت: «فکر می‌کنم این برای زنان بسیار معمول است. "من برای حمایت، سازگاری، حمایت از مردان در کاری که انجام می‌دهند فرهنگ‌سازی شده بودم. ما هرگز به این فکر نمی‌کنیم که اعتبار یا شناسایی یا حتی قدرت را به دست بگیریم. ما به این شرایط فکر نمی‌کردیم."

او افزود که معتقد است زمان در حال تغییر است. او گفت: «این می تواند تفاوت باورنکردنی در دنیای ما ایجاد کند. تا زمانی که فمینیست ها قدرت را در دست نگیرند، هرگز در جهان صلح نخواهیم داشت.

در مارس 2026، هوئرتا فاش کرد که چاوز در دهه 1960 از او سوء استفاده جنسی کرده است. او مدعی شد که او در یک مورد او را تحت فشار قرار داده و در موقعیتی دیگر به او تجاوز کرده است. او گفت که هر دو برخورد منجر به بارداری شد و ترتیبی داد که فرزندان توسط خانواده های دیگر بزرگ شوند. او گفت که بعدا با آنها روابط نزدیک برقرار کرد.

هوئرتا گفت که برای دهه ها سکوت کرده است زیرا می ترسد به جنبشی که زندگی خود را وقف آن کرده بود آسیب برساند. او پس از تحقیقات نیویورک تایمز در مورد ادعاهایی مبنی بر سوء استفاده از زنان و دختران دیگر توسط چاوز، تاکید کرد که دستاوردهای جنبش متعلق به هزاران نفر است.

ایجاد تعادل بین فعالیت و مادری

هوئرتا در حالی که 11 فرزند را بزرگ می‌کرد، عامل تغییر بود، که باعث شد فرزندانش در ردیف جلویی برای فعالیت‌های او قرار بگیرند.

در طی پنج سال تحریم انگور دلانو، هوئرتا گفت که او و خانواده اش با خشونت مواجه شدند.

او به MAKERS گفت: «زمان‌هایی بود که در نیمه‌شب خانه‌ام وحشت می‌کرد، وقتی با بچه‌هایم تنها بودم، شیشه‌هایم شکستند. ما تفنگ های ساچمه ای و تفنگی به سمت خودمان نشانه گرفته بودیم».

برای راه اندازی اتحادیه کارگران مزرعه، هوئرتا مجبور شد اکثر اعضای خانواده خود را - در آن زمان هفت فرزند - به دلانو منتقل کند، در حالی که دو فرزند خود را در استاکتون، کالیفرنیا به جای گذاشت. هوئرتا زنان جنبش، از جمله همسر سزار چاوز، هلن چاوز، و خواهر شوهرهایش را به دلیل سازماندهی مراقبت از کودکان در دلانو نسبت داد.

دولورس هوئرتا، ​​فعال کارگری آمریکایی و یکی از بنیانگذاران کارگران مزرعه متحد آمریکا (UFW) و دخترانش بیرون از خانه روی درختی در کین، کالیفرنیا، اواسط دهه 1970 نشسته اند. -کتی مورفی-گتی ایماژ

هوئرتا در خلال پرسش و پاسخ گالری پرتره ملی در سال 2015 به شوخی گفت: «سال‌ها از خانواده و دوستانم انتقادات زیادی داشتم تا زمانی که هوئلگا [اعتصاب] معروف شد و اکنون همه آنها مرا دوست دارند». "اما سخت بود. ما تقریبا مانند کارگران مزرعه زندگی می کردیم."

خانواده هوئرتا و خانواده چاوز به کمک یک بانک مواد غذایی متکی بودند و اتحادیه را بدون منبع درآمد ثابت خود سازماندهی می کردند.

هوئرتا گفت: «در اعتصاب، زنان همیشه همراه با کودکان در صفوف اعتراض بودند.

همچنین از هوئرتا غافل نشد که از چاوز و دیگر فعالان مرد در مورد اینکه چگونه کار مهم خود را با وظایف والدین خود مدیریت می کردند، سؤال نشد.

او در سال 2018 به تایم گفت: "نکته در مورد آن این است که هر مادر مجرد در هر خانواده کارگری هر روز این سوال را دارد. من فرزندانم را نزد چه کسی می سپارم؟ آیا آنها در امان خواهند بود؟ آیا از آنها محافظت می شود؟ این چیزی است که زنان همیشه باید با آن دست و پنجه نرم کنند."

میراث ماندگار او

در طول دوران حرفه ای خود، Huerta بیش از 20 بار دستگیر شد. در سال 1988، او توسط یک افسر پلیس در سانفرانسیسکو در تجمعی علیه نامزد ریاست جمهوری جورج اچ دبلیو بوش مورد ضرب و شتم شدید قرار گرفت. او در آن زمان 58 ساله بود و دچار شکستگی دنده و پارگی طحال شد.

علیرغم آن نوع برخوردها، هوئرتا به بسیج و مبارزه برای اهداف خود از طریق بنیاد Dolores Huerta ادامه داد. او بنیاد خود را در سال 2003 پس از دریافت جایزه 100000 دلاری از جایزه شهروندی خلاق Puffin/Nation در سال 2002 تأسیس کرد. کوچکترین دختر او، کامیلا چاوز، به عنوان مدیر اجرایی به اداره بنیاد کمک کرد.

هوئرتا در طول کار خود مدال آزادی ریاست جمهوری، جایزه حقوق بشر النور روزولت و جایزه اوتلی دولت مکزیک را دریافت کرد. او همچنین حداقل 9 دکترای افتخاری از دانشگاه های سراسر کشور دریافت کرده است. در سال 2026، تایم، هوئرتا را با ادای احترامی از گلوریا استاینم که در آن دهه‌ها سازماندهی و شجاعت او در صحبت عمومی درباره چاوز را به رسمیت می‌شناسد، هوئرتا را یکی از 100 فرد تأثیرگذار جهان معرفی کرد. او جایزه TIME100 Impact Award را در مراسم TIME100 Gala در شهر نیویورک در 23 آوریل 2026 دریافت کرد.

هوئرتا در جریان کنوانسیون ملی دموکرات ها در مرکز متحد در شیکاگو، در 21 اوت 2024. —ویکتور جی بلو—بلومبرگ/گتی ایماژ

هوئرتا از نامزدهای ریاست جمهوری حمایت کرد، از جمله سخنرانی در کنوانسیون ملی دموکرات ها در سال 2016 در حمایت از هیلاری کلینتون. او همچنین سوژه یک مستند PBS به نام Dolores بود که در سال 2018 برنده جایزه Peabody شد.

کلینتون در مستند دولورس درباره او گفت: «او از گفتن حقیقت به قدرت نمی ترسید.

در جولای 2018، فرماندار کالیفرنیا جری براون لایحه‌ای را امضا کرد که 10 آوریل را روز دولورس هوئرتا اعلام می‌کرد. در متن این لایحه آمده است: «دولورس هوئرتا به خاطر فداکاری‌های متعددش به نام عدالت و بهبود شرایط کاری به شدت نامناسب، شایسته تقدیر است.»

هوئرتا در مصاحبه ای در می 2012 گفت: "تغییر از پایین می آید." "اما شما باید بتوانید این افراد را در پایین سازماندهی کنید تا بتوانید به آنجا بروند و تغییراتی را که نیاز دارند ایجاد کنید. و البته، اگر سازمان ندارید، دموکراسی ندارید."