روباه های پرنده از گرسنگی می میرند. چرا ما هنوز در یک زمان به بحران پاسخ می دهیم؟

توسط جاستین ای. ولبرگن، جسیکا مید، گفتگو

ویرایش شده توسط Swati Mestri، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

بار دیگر روباه های پرنده استرالیا دچار مشکل شدند.

مراقبان حیات وحش توسط تعداد زیادی از حیوانات مضطرب که نیاز به مراقبت دارند غرق شده اند. پرورش دهندگان موز و توت از خسارت به محصول و مشاهده خفاش های ضعیف شده گزارش می دهند. نیو ساوت ولز و ویکتوریا شرقی مناطقی هستند که در حال حاضر تحت تاثیر قرار گرفته اند. به نظر می رسد روباه های پرنده سر خاکستری بدترین گونه هایی هستند که آسیب دیده اند.

محتمل ترین علت کمبود مواد غذایی است. استرالیا زمستان بسیار گرمی داشت که ممکن است الگوی گل دهی برخی درختان را تغییر داده و منجر به کمبود شهد شده باشد. این هنوز تایید نشده است، زیرا تحقیقات ادامه دارد.

متأسفانه، این تنها آخرین مورد از یک رشته مرگ و میر دسته جمعی روباه های پرنده، بزرگترین پستانداران پرنده جهان است. در تابستان سیاه 2019-2020، گرمای شدید ده ها هزار نفر را گرفت و هزاران نفر دیگر به همین علت در تابستان 2025-2026 جان باختند. تغییرات آب و هوایی به طور پیوسته زندگی آنها را سخت تر می کند.

استرالیا برای پاسخ به شرایط اضطراری حیات وحش که بر این خفاش های مهم و بسیار متحرک تأثیر می گذارد، موقعیت ضعیفی دارد. در سال 2016، مدیران زمین، محققان، حافظان محیط زیست و صنعت از یک رویکرد ملی برای مدیریت روباه های پرنده حمایت کردند. یک دهه بعد، هنوز هیچ نشانه ای از تغییر وجود ندارد.

بسیاری از استرالیایی ها روباه پرنده را "خفاش میوه" می نامند.

اما روباه های پرنده سر خاکستری در واقع شهد اکالیپت و گرده را به میوه های کشت شده ترجیح می دهند. آنها تنها زمانی به باغات روی می آورند که غذاهای مورد علاقه شان کمیاب باشد.

گلدهی اکالیپت بسیار متغیر است. جنگل‌هایی که در یک ماه صمغ‌های گلدار فراوانی دارند، می‌توانند در ماه بعد چیز کمی ارائه دهند. روباه های پرنده در یافتن این منابع زودگذر غذا خوب هستند. اما در سرزمین خشکسالی و باران های سیل آسا غذا همیشه در دسترس نیست.

روباه های پرنده مدت هاست که با کمبود غذا دست و پنجه نرم می کردند. بین سال‌های 1996 تا 2020، محققان کمبود مکرر مواد غذایی و همچنین تغییرات در توزیع روباه پرنده و اتکای فزاینده آنها به مناطق کشاورزی و شهری را مستند کردند. پاکسازی زمین و توسعه شهری، بخش عمده ای از زیستگاه بومی جنوب شرقی کوئینزلند را که دارای گل زمستانی است، از بین برده است و یافتن شهد زمستانی را سخت تر کرده است.

کاشت، حفاظت و احیای درختان غذای بومی به حفظ نقش بی بدیل روباه های پرنده به عنوان گرده افشان و پخش کننده بذر در مسافت های طولانی کمک می کند، اقتصاد را تقویت می کند و احتمال سرایت بیماری را کاهش می دهد.

روباه های پرنده از متحرک ترین حیوانات روی زمین هستند که می توانند بیش از 100 کیلومتر (62 مایل) در شب پرواز کنند. آنها عشایری هستند که بین شبکه وسیعی از اردوگاه ها حرکت می کنند. پیدا کردن اردوگاه روباه پرنده آسان است - صدای جیغ و شلوغی مداوم باعث می‌شود که نتوان آن را از دست داد.

شهرهای استرالیا به دلیل ترکیبی از درختان بومی و عجیب که در زمان‌های مختلف میوه می‌دهند یا گل می‌دهند، به روباه‌های پرنده غذای جذاب و ثابتی ارائه می‌دهند که به خفاش‌ها اجازه می‌دهد زمان بیشتری را در کمپ‌های شهری بگذرانند.

هنگامی که آتش سوزی های تابستان سیاه مناطق وسیعی از زیستگاه های اصلی را سوزاند، روباه های پرنده شروع به جستجوی غذای بسیار متفاوتی کردند و به دنبال جنگل های نسوخته با کیفیت پایین تر در داخل کشور بودند.

روباه های پرنده عجیب، شگفت انگیز و از نظر زیست محیطی حیاتی هستند. اما آنها مورد علاقه جهانی نیستند.

گزارش شده است که روباه های پرنده ناامید به محصولات آسیب می رسانند، در حالی که تغییرات ناگهانی در اندازه کمپ می تواند جوامع محلی را نسبت به صدا و بو نگران کند.

ما نمی توانیم تأثیراتی را که آنها می توانند بر جوامع بگذارند نادیده بگیریم. اما اشتباه است که آنها را به عنوان آفت در نظر بگیریم - یا اجازه دهیم صاحبان زمین به تنهایی با ورود ناگهانی یک کلنی مواجه شوند. در عوض، ما باید هدف خود را بشناسیم که روباه های پرنده را به عنوان طبیعی و از نظر زیست محیطی ارزشمند بشناسیم - در حالی که از زیستگاه آنها و محصولات انسانی خود محافظت می کنیم.

با انتشار گزارش هایی از روباه های پرنده مریض و گرسنه در بهار امسال، مراقبان محلی حیات وحش دوباره به کار خود ادامه دادند. کار آنها حیاتی است. اما هزینه واقعی دارد - از نظر فیزیکی، مالی و احساسی. این داوطلبان به حمایت بسیار بهتری از جمله آموزش، تجهیزات، واکسیناسیون، دسترسی به دامپزشکان و کمک به افزایش ظرفیت توانبخشی نیاز دارند.

وقتی اکالیپت ها به طور دسته جمعی گل می دهند، هزاران روباه پرنده می توانند به سرعت وارد شوند. برای شهرهای محلی، این می تواند تنش ایجاد کند.

این تنش ها حتی به تحقیقات پارلمان فدرال منجر شد. گزارش سال 2017 این تحقیق خواستار تشکیل یک نهاد مشورتی ملی یا ایالت‌های شرقی شد و بودجه اختصاصی برای تحقیق، بازیابی و حداقل 10 سال دیگر نظارت را توصیه کرد. همچنین ابزارهای حمایت از تصمیم را برای شوراها و آموزش جامعه توصیه کرد.

ده سال بعد، نتیجه رسمی «تا به امروز هیچ پاسخی ندارد». در همین حال، نظارت ملی و پاسخ به بحران همچنان پراکنده است.

در اواخر سال 2022، برنامه بلندمدت نظارت ملی Flying-Fox لغو شد. این امر باعث شد استرالیا تصویر ملی به روزی از جمعیت روباه پرنده نداشته باشد و درک و مدیریت بحران ها بسیار سخت تر شود.

در یک خبر خوب، سایر سازمان های دولتی، مدیران زمین و داوطلبان به نظارت محلی این حیوانات ادامه داده اند. برای مثال، از 476 اردوگاه روباه پرنده شناخته شده در نیو ساوت ولز، 52 درصد اکنون تحت نظارت هستند. در سال 2019، این رقم 35 درصد بود.

برای کمک به بهبود وضعیت، تیم ما در دانشگاه وسترن سیدنی اخیرا مانیتور فلاینگ فاکس استرالیا را منتشر کرده است که سوابق جمعیت، ردیابی و داده‌های علوم شهروندی جمع‌آوری‌شده برای همه گونه‌های روباه پرنده استرالیا را در اختیار دارد. کاربران همچنین می‌توانند درهم‌تنیدگی، برق گرفتگی، گرسنگی و خفاش‌هایی که تحت تأثیر گرمای شدید قرار گرفته‌اند را گزارش کنند.

سه گونه از پنج گونه روباه پرنده استرالیا در سطح ملی در معرض خطر تلقی می شوند. اما برنامه‌ریزی بازیابی فدرال برای هر سه مورد کوتاهی دارد، که نشان‌دهنده شکست گسترده‌تر در انجام تعهدات بازیابی است.

روباه پرنده جزیره کریسمس به شدت در خطر انقراض است اما هیچ برنامه ملی برای احیا ندارد. روباه پرنده عینکی در خطر انقراض است، اما همچنان به برنامه 2010 متکی است که اکنون شش سال فراتر از محدوده زمانی مورد نظر خود است. و روباه پرنده سر خاکستری آسیب پذیر است، اما برنامه بازیابی 2021 آن از دوره بررسی اجباری پنج ساله خود گذشته است.

قوانین ایالتی و فدرال ممکن است با هم تضاد داشته باشند. کوئینزلند هنوز اجازه می دهد تا روباه های پرنده سر خاکستری را برای محافظت از محصولات تیراندازی کنند، علیرغم وعده هایی که برای ممنوعیت این عمل داده شده است. طبق اطلاعات ما، این تنها گونه در معرض تهدید ملی است که به طور معمول در سطح ایالت غیر از کوسه سفید بزرگ معدوم می شود.

بحران روباه پرنده امسال اولین بار نیست و آخرین هم نخواهد بود. در غیاب هماهنگی مناسب، پاسخگویی به مراقبان حیات وحش واگذار شده است.

اما آنها به تنهایی نمی توانند این کار را انجام دهند. تعهد محلی نمی تواند جایگزین هماهنگی ملی شود. زمان آن رسیده است که مدیریت روباه های پرنده را در یک زمان متوقف کنیم.

سواتی مستری دارای مدرک لیسانس در مهندسی الکترونیک است و از سال 2019 به عنوان ویرایشگر محتوا کار کرده است. او ویرایش اسناد تحقیقاتی در زمینه فناوری، مراقبت های بهداشتی و علم مواد را تجربه کرده است و علاقه خاصی به فناوری و فضا دارد. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.