«سایمون آمستل برای من در Never Mind the Buzzcocks وحشتناک بود. او بدجنس بود

Nerina Pallot دقیقا همان جایی است که می‌خواهد باشد: بیرون از سالنی با ظرفیت 400 نفر در استرود، در اعماق Cotswolds انگلستان، جایی که چند ساعت دیگر او بخش‌هایی از بهترین آلبوم جدیدش را تا جمعی صمیمی از طرفداران پخش خواهد کرد.

او می‌گوید: «من می‌دانم که بسیاری از مردم این نوع تور را دوست ندارند. اما این مورد مورد علاقه من است، زیرا زمان زیادی را صرف رفتن به مکان‌هایی می‌کنم که نمی‌بینم. "شاید من یک آدم عجیب و غریب هستم."

پالوت همیشه احساس می‌کرد که با آن تناسب ندارد - حتی زمانی که در اوایل دهه 2000 به عنوان یکی از کارهای بزرگ بعدی در موسیقی بریتانیا معرفی شد، زمانی که خواننده و ترانه‌سرا پیچیده‌اش پاپ را با کارول کینگ، جونی میچل و پل سایمون مقایسه کرد.

اما علیرغم آن توجه اولیه، او هرگز واقعا قرار نبود یک ستاره باشد. اگر هدف شهرت بود، او «همه به جنگ رفته‌اند» را نمی‌نوشت، یک آهنگ وحشیانه و جذاب ضد جنگ از سال 2006 که ناشی از خشم او با تونی بلر و راهپیمایی بریتانیا به سمت درگیری در عراق بود. (این یکی از برجسته ترین بهترین های جدید، سمفونی های فرار از آتش است.)

او می‌گوید: «من کاملا سرسخت هستم. قطعا این برای موجودی بانکی من سودی نداشته است. "اما این قطعا برای وضعیت روحی و عزت نفس من و شادی و آزادی من در خلق کردن و آزادی من برای انجام کار هر زمان که بخواهم، هر طور که می خواهم، مفید بوده است. من احساس آزادی می کنم. من فقط به خودم پاسخ می دهم."

پالوت در جرسی، در جزایر کانال، جایی که وسواس زیادی به ترانه سرایی التون جان و جونی میچل داشت، بزرگ شد. او پس از نقل مکان به لندن در اواخر دهه 1990، در حالی که در اوقات فراغتش شب‌های میکروفون باز می‌کرد، در شرکت مد روز Mute Records مشغول به کار شد.

وقتی با Polydor قرارداد امضا کرد، به نظر می‌رسید که همه ستاره‌های او با هم هماهنگ شده‌اند، یک لیبل بزرگ که در آن زمان فهرستی از سوفی الیس-بکستور و Girls Aloud را شامل می‌شد. اما او همیشه در برابر تلاش‌ها برای هموار کردن لبه نوشته‌هایش مقاومت نشان می‌داد - و هر زمان که لیبل به او پیشنهاد همکاری با تهیه‌کنندگان و ترانه‌سراهای مشهور را می‌داد، با مشکل مواجه می‌شد.

"این خیلی محصول سرسختی من نبود. من از این نظر سرسخت هستم که از نظر تجاری، نمی توانم وانمود کنم که با احمق ها کار می کنم و اوقات خوبی را سپری می کنم. من فقط این کار را انجام نمی دهم." پالوت می‌گوید، نوشتن «بی‌گناه» دشوار است - «حفظ تجارت خارج از اتاق».

«برچسب‌ها و ناشران شما را می‌فرستند تا با مردم بنویسید، زیرا در پس ذهن آنها به دنبال موفقیت هستند. شما وارد اتاقی می‌شوید و این ناگفته وجود دارد که شاید این یک موفقیت باشد.

"وقتی خودت می نویسی یا با شخص دیگری می نویسی که واقعا تو را به عنوان یک انسان می شناسد... به روشی بسیار صادقانه تر می نویسی. هر زمانی که من موفق شده ام - که اغلب نبوده است، اما چند بازدید داشته ام - هرگز با این فکر نوشته نشده اند که من قصد دارم یک موفقیت بنویسم. آنها فقط از من بیرون آمدند."

طنز ماجرا این است که پالوت به عنوان نویسنده در پشت صحنه موفق بوده است، به ویژه با کایلی مینوگ، که برای او دو آهنگ در Aphrodite، LP مینوگ در سال 2010 (تراک عنوان و تک آهنگ Better Than Today) نوشت. او آرزوی موفقیت کایلی را ندارد، اما از شیوه ای که ستاره استرالیایی در صدر یک تجارت بی رحم باقی مانده است، تحت تاثیر قرار می گیرد.

"کایلی مورد واقعا جالبی است. او شگفت‌انگیز است، و چهل سال حرفه‌ای داشته است؟ او لحظاتی را داشته است که هیچ‌کس به او علاقه‌ای نداشته است... چند اختراع مجدد داشته است؟ رکورد کشور او دقیقا مورد توجه قرار نگرفت، اما هیچ‌کس در مورد آن هیجان‌زده نشد. سپس او با Padam Padam برمی‌گردد. او احتمالا به عنوان یک رادیو [BBC] به عنوان یک رادیو [BBC] به عنوان یک رادیو [BBC] در حال بازگشت است. اما آن زن یک اسب کار است.»

ایندی کایلی مینوگ به لطف Snow Patrol بازگشته است. آیا می توانیم او را برای مدت کوتاهی نگه داریم؟

اوایل دهه 2000 برای زنان در موسیقی دوران قهقرایی بود. همه پسران گروه‌های راک بودند که وحشیانه‌ترین فانتزی‌های دهه 1970 خود را انجام می‌دادند: مواد مخدر، گروه‌بازی‌ها، خودتخریبی ناشی از مشروبات الکلی. پالوت از فعالیت در یک محیط بلوکی آگاه بود، و او یک تجربه ناخوشایند در نمایش پانل Never Mind the Buzzcocks را به یاد می آورد، زمانی که به گفته او، میزبان آن برای او وحشتناک بود.

فقط یادم می‌آید که سایمون آمستل واقعا مرد بدی بود. ما به نوعی این را تحمل می‌کردیم. من او را از نظر اجتماعی نمی‌شناسم. نمی‌دانم شخصا چگونه است. او بدجنس بود. و من تنها زنی نبودم که او نسبت به او بدش می‌آمد.

"این سهام آنها در تجارت بود. و تعداد زیادی از نمایش ها از این قبیل بودند. خیلی بد بود، به گذشته نگاه می کردم، و نمی دانم که آنقدر ضروری بود. خیلی خیلی بد بود." پالوت با ایریش تایمز صحبت می‌کند، در حالی که پیامدهای جدایی اد شیران با حمایت مکلمور، پس از اینکه خواننده رپ آمریکایی روی صحنه در نیوجرسی حمایت خود را از فلسطین اعلام کرد، ادامه دارد.

او درباره شیرن می گوید: «فکر می کنم او ساده لوح بود. "مطمئنم او می دانست که مککلمور چه چیزی را نشان می دهد. او ادامه داد. این هدف خاص برای برخی افراد واقعا مشکل است. من درک می کنم که چرا مردم نمی خواهند به یک برنامه بروند و سیاسی باشند. ما خیلی اشباع شده ایم. یکی از لذت های حضور در جاده این است که مثل همیشه اخبار را به اشتراک نمی گذارم و وحشت دارم. احساس می کنم کمی سبک تر هستم."

پالوت آهنگ های سیاسی زیادی نوشته است که همه به جنگ رفته اند بارزترین نمونه از آنهاست. اما او می‌داند که مخاطبانش در کنسرت‌های او در انتظار یک موعظه نمی‌آیند.

"هوادارانم که 25 سال با من بوده اند می دانند که من یک فرد سیاسی هستم. من هرگز از ساختن کارهایی که اینطور بود طفره نرفتم. نه فقط در مورد چیزهایی مانند جنگ یا استعمار - چیزهایی مانند فمینیسم واقعا برای من مهم هستند. اما من نمی خواهم آنها به نمایشی بیایند که صراحتا سیاسی باشد. آنها می آیند زیرا شاید مثل من، آنها فقط چند ساعت از دنیا را فرار می دهند و نیاز دارند."

بنابراین او با شیران همدردی می کند، اما فقط تا حدی. "من متوجه شدم که او چه احساسی داشته است، زیرا بسیاری از طرفداران او بچه خواهند بود، آنها خانواده خواهند بود. آنها لزوما سیاسی نبوده اند، و من فکر می کنم در حال حاضر عملکردهای زیادی در جریان است.

و من گاهی تعجب می‌کنم که همه قربانیان این جنگ‌ها کجا هستند. به نظر می‌رسد مردم یک جنگ شیک دارند. یکی از جنگ‌ها شیک‌تر از دیگری است. می‌دانید، چیزهای وحشتناکی در سودان در جریان است. ساده لوح.»

«هنر نباید سیاسی باشد» استدلالی است که توسط کسانی مطرح می شود که به اندازه کافی در مورد هیچکدام فکر نکرده اند

پالوت خوشحال است که هنرمندان موضع می گیرند، اما او خاطرنشان می کند که آنها همیشه سیاست خود را در موسیقی خود قرار نمی دهند. او تعجب می کند که اصل این شعارها کجاست؟

او می‌گوید: «من هرگز دیدگاه‌های سیاسی‌ام را پنهان نکردم. اما برخلاف بسیاری از بچه‌های امروزی که فکر می‌کنند روسری یا نشان می‌چسبند، اما موسیقی‌شان به آن توجه نمی‌کند، من مجبور شدم ریسک کنم.

مطمئن نبودم که رادیو Everybody's Gone to War را پخش کند، اما می‌گفتم: «لعنت به آن! من واقعا فکر می‌کنم این جنگ اشتباه است. فکر می‌کنم بسیاری از مردم بدون هیچ دلیل موجهی خواهند مرد.» فکر می‌کنم، می‌دانید، امپریالیسم دوران پسااستعماری واقعا آفتی برای جهان است. ما هنوز داریم بهای آن را می‌پردازیم.

او معتقد است هنرمندانی که درباره مسائل اجتماعی صحبت می کنند باید درباره آنها هم بخوانند.

«کار باید صریح باشد. فکر نمی‌کنم برای مردم کافی باشد که بگویند «خب، من حق‌الامتیاز را اهدا می‌کنم» یا «من این کار را انجام می‌دهم...» شما یا، می‌دانید، برای خام بودن، گند می‌خورید یا از دیگ پایین می‌روید.

"شما باید ریسک کنید. تکان دادن پرچم کافی نیست. متاسفانه ما همیشه به موسیقی سیاسی نیاز داریم. جهان هیچ نشانه ای از کم شدن تفرقه ندارد.

"پتانسیل خطر... من هرگز در طول عمرم آن را تا این حد تیره و تار نمی دانستم. انجام صحبت های سیاسی کافی نیست. کار باید سیاسی باشد، اگر این چیزی است که شما احساس می کنید."

Fire Escape Symphonies: The Best of Nerina Pallot توسط Chrysalis Records منتشر شده است. Nerina Pallot در پنج‌شنبه، 5 نوامبر، Empire Music Hall، بلفاست را اجرا می‌کند. Workmans Club، دوبلین، در روز جمعه، 6 نوامبر; Róisín Dubh، گالوی، در روز شنبه، 7 نوامبر؛ و طول موج، چوب پنبه، در روز یکشنبه، 8 نوامبر