سر مومیایی 2700 ساله اولین شواهد مولکولی نشان می دهد که آلوئه را با مومیایی کردن مصری مرتبط می کند.

ویرایش شده توسط گابی کلارک، بررسی توسط رابرت ایگان

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

مصریان باستان از چه موادی برای حفظ مردگان استفاده می کردند و چگونه می توان هزاران سال بعد ترکیب آنها را بررسی کرد؟ یک تیم بین رشته‌ای در دانشگاه ماربورگ برای بررسی این سؤالات، تجزیه و تحلیل محصولات طبیعی مدرن را با مصرشناسی و تاریخ داروسازی ترکیب کرده است.

آنها در مطالعه خود با عنوان "شواهد مولکولی و تاریخی جدید در مورد مومیایی کردن مصر باستان" که در مجله Proceedings of the National Academy of Sciences منتشر شد، تجزیه و تحلیل های مولکولی را با بررسی منابع مکتوب تاریخی ترکیب کردند و شواهد جدیدی در مورد استفاده از مواد گیاهی در مومیایی کردن کشف کردند. این یافته ها همچنین فرصت های جدیدی را برای تحقیق در مورد تاریخ مجموعه ها باز می کند.

مومیایی کردن مصر باستان یک فرآیند پیچیده بود که نه تنها شامل بیرون کردن بدن بلکه استفاده از مواد مختلف گیاهی، حیوانی و معدنی بود. آنالیزهای شیمیایی قبلی رزین‌های مخروطی و قطران، رزین پسته، روغن‌های گیاهی، چربی‌های حیوانی، موم زنبور عسل و قیر را در مخلوط‌های مومیایی‌سازی شناسایی کرده بودند. شواهدی از رزین های گیاهی عجیب و غریب اضافی، مانند elemi یا dammar نیز یافت شده بود.

علی‌رغم این یافته‌ها، سؤالات متعددی بی‌پاسخ ماند: کدام گونه‌های گیاهی واقعا مورد استفاده قرار گرفتند؟ چگونه دستور العمل های مومیایی کردن در دوره ها، مناطق و قسمت های مختلف بدن متفاوت بود؟ و کدام یک از مواد توصیف شده در متون مصر باستان را می توان به مواد خام گیاهی خاص مرتبط کرد؟ مطالعه ماربورگ اکنون ترکیبات مشتق شده از گیاه را که قبلا کشف نشده بود در مواد مومیایی کشف کرده است که از اواخر قرون وسطی به عنوان دارو استفاده می شد.

برای مطالعه خود، محققان 24 شی از مجموعه های دانشگاه و موزه، از جمله جمجمه مومیایی شده از مجموعه جانورشناسی دانشگاه ماربورگ را تجزیه و تحلیل کردند. تاریخ گذاری رادیوکربن جمجمه را به قرن هشتم قبل از میلاد نسبت داد. تجزیه و تحلیل شیمیایی این جمجمه و نمونه دوم - تهیه‌ای تاریخی از داروی دارویی Mumia vera aegyptiaca از قرن هجدهم، که از داروخانه لوون در Offenbach am Main (که اکنون در موزه داروسازی هایدلبرگ نگهداری می‌شود) نشات می‌گیرد - آثاری از چندین ترکیب مشتق شده از گیاه را نشان داد.

دکتر تانیا پومرنینگ، که ریاست موسسه پزشکی و درمانی هیستورای آلمان و تنها موسسه پزشکی ماربورگی آلمان را بر عهده دارد، توضیح می‌دهد: "این یافته به دو دلیل برای تحقیقات مهم است: تا کنون آلوئه به عنوان جزئی از مواد مومیایی کردن مصر باستان از طریق تجزیه و تحلیل مولکولی شناسایی نشده بود. در همان زمان، آلوئه با مواد مومیایی مورد استفاده به عنوان دارو در قرون بعدی مرتبط بود، به ویژه در متون قرون وسطی."

"پیش از این تصور می شد که نویسندگان این متون در حال گمانه زنی و تکیه بر فرازهای کتاب مقدس هستند (به عنوان مثال، یوحنا 19:39)، زیرا دانش در مورد مومیایی کردن مصر باستان از بین رفته است. یافته های جدید نشان می دهد که این ارتباط ممکن است ریشه های تاریخی عمیق تری داشته باشد."

در اینجا مهم است که تمایزی قائل شویم: اصطلاح تاریخی "آلوئه" به مواد مختلف گیاهی اشاره دارد. علاوه بر گیاهانی از جنس آلوئه، می تواند به چوب آگار نیز اشاره کند، به ویژه چوب از جنس Aquilaria که به عنوان یک ماده معطر استفاده می شد. ترکیبات گیاهی شناسایی شده به محصولات مشتق شده از جنس آلوئه اشاره دارد و نه آگاروود.

بنابراین محققان منابع مکتوب مصر باستان را دوباره بررسی کردند. با انجام این کار، اصطلاح ꜥnḫ-jm.j مورد توجه قرار گرفت. توصیفات خاصی از این ماده و استفاده از آن نشان می دهد که ممکن است به آلوئه یا ترشحات حاصل از آن اشاره داشته باشد. با این حال، هنوز شناسایی قطعی به دست نیامده است.

از آنجایی که ترکیبات مرتبط با آلوئه تنها در دو مورد از 24 شی مورد تجزیه و تحلیل شناسایی شد، نمی توان نتیجه گرفت که آلوئه به طور کلی در مومیایی کردن استفاده می شود. این امکان وجود دارد که از چنین موادی فقط در روش های مومیایی کردن خاص استفاده شود، برای مثال، بسته به دوره یا در دسترس بودن مواد خام.

کشف دیگر مربوط به تاریخچه اشیاء بررسی شده است. محققان با استفاده از متابولومیک غیر هدفمند، ترکیبات شیمیایی نمونه های مختلف موزه داروسازی آلمان در هایدلبرگ را مقایسه کردند. با پشتیبانی از روش های تحلیلی محاسباتی و یادگیری ماشینی، محققان توانستند الگوهای مولکولی مشخصه را حاشیه نویسی و مقایسه کنند.

این شباهت های قابل توجهی را بین یک سر مومیایی شده و یک نمونه پودر فهرست بندی شده به طور جداگانه نشان داد. یافته‌ها نشان می‌دهد که این دو شی در اصل ممکن است ارتباط مادی یا تاریخی مشترکی داشته باشند، اگرچه چنین ارتباطی در سوابق مجموعه باقی‌مانده ثبت نشده است.

بنابراین، این رویکرد چشم اندازهای جدیدی را برای تحقیقات منشأ و مطالعات موزه ای باز می کند. مجموعه‌های تاریخی اغلب حاوی اشیایی هستند که منشأ یا تداعی‌های اصلی آنها دیگر به طور کامل مستند نیست. روش‌های مقایسه شیمیایی می‌توانند به بازسازی چنین اتصالاتی به صورت گذشته‌نگر کمک کنند.

این مطالعه همچنین بر روی Mumia vera aegyptiaca، یک ماده دارویی مورد استفاده در اروپا در اواخر قرون وسطی و اوایل دوره مدرن متمرکز است. از مواد مومیایی و مواد مومیایی کننده مرتبط به دست می آمد یا به عنوان یک محصول آماده معامله می شد. ترکیب دقیق این محصولات تاریخی تاکنون فقط تا حدی شناخته شده است.

آنالیزها تنوع قابل‌توجهی را در ترکیب شیمیایی آماده‌سازی‌های تاریخی نشان داد، اگرچه چندین ترکیبات مشخصه رزین‌های مشتق شده از مخروطیان قدیمی را شامل می‌شد. در مطالعات تجربی، ترکیبات خاصی از رزین های مخروطی گزارش شده است که فعالیت ضد میکروبی از خود نشان می دهند.

از این رو، تیم تحقیقاتی علاوه بر این، مشخصات ضد عفونی آماده‌سازی‌های انتخابی را بررسی کردند. عصاره ای از مجموعه دارویی ویگاند در ماربورگ اثر محافظتی متوسطی را در برابر آسیب سلولی ناشی از ویروس آنفولانزا در آزمایش های کشت سلولی نشان داد. با این حال، ترکیب اصلی جدا شده، اسید 7-oxodehydroabietic، این اثر را بازتولید نکرد. بنابراین، مواد تشکیل دهنده خاص مسئول فعالیت مشاهده شده در عصاره ناشناخته باقی می مانند.

نکته مهم این است که نتایج شواهدی مبنی بر مؤثر بودن این داروی تاریخی در برابر آنفولانزا در انسان ارائه نمی‌کند، علی‌رغم اینکه منابع متنی استفاده از آن را برای علائم شدید سرماخوردگی مانند سردرد، سرفه، گلودرد و سرگیجه نشان می‌دهند.

نتایج نشان می‌دهد که چگونه منابع تاریخی، تحلیل متون فیلولوژیکی و تحلیل‌های مولکولی مدرن می‌توانند مکمل یکدیگر باشند. یافته های شیمیایی سرنخ های جدیدی برای تحلیل مجدد و تفسیر متون باستانی ارائه می دهد. برعکس، توصیفات تاریخی به زمینه سازی داده های اندازه گیری علمی و درک کاربردهای احتمالی مواد مورد بررسی کمک می کند. تحقیقات بیشتر با هدف روشن کردن اینکه کدام ترکیبات مشتق شده از گیاه اضافی در روش‌های مومیایی کردن مورد استفاده قرار گرفته‌اند و اینکه آیا نشانه‌های آلوئه در نمونه‌های قبلی را می‌توان در نمونه‌های اضافی تأیید کرد، انجام می‌شود.

دکتر رافائل رهر از مؤسسه داروشناسی و بیوتکنولوژی دانشگاه ماربورگ توضیح می‌دهد: "در بلندمدت، هدف ما ایجاد یک رویکرد تحقیقاتی است که منابع مکتوب تاریخی، اشیاء باستان‌شناسی و تجزیه و تحلیل محصولات طبیعی مدرن را ترکیب کند. هدف ما تنها تجزیه و تحلیل ترکیب شیمیایی داروهای باستانی و مواد مومیایی‌کننده نیست، بلکه به دست آوردن درک عمیق‌تری از تولید، استفاده، انتقال تاریخی و زمینه فرهنگی آنها است."

تیم برگر و همکاران، شواهد مولکولی و تاریخی جدید در مورد مومیایی کردن مصر باستان، مجموعه مقالات آکادمی ملی علوم (2026). DOI: 10.1073/pnas.2624362123

اطلاعات مجله: مجموعه مقالات آکادمی ملی علوم

کارشناسی ارشد زبان انگلیسی، ویرایشگر کپی از سال 2021 با تجربه در آموزش عالی و محتوای بهداشتی. تقدیم به اخبار معتبر علمی. نمایه کامل →

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →