شعر نو: «این تکه های نورانی خاطرات فراموش نشدنی است»

سی و شش منظره نل ریگان از شوگرلوف (خانه آرلن، 14.95 یورو) با موهبتی به همان اندازه که نفس گیر است آغاز می شود. در Benediction، مشاهده مختصر یک مرغ مگس خوار یادآور مرغ مگس خوار افسانه ای ناواهو است که فرستاده شد تا "آنچه را که فراتر از آسمان است ببیند. / آنجاست. هیچی. چنین چیزی."

این کار به عنوان پاسخی مشترک به کوه شوگرلوف با هنرمندی کتی هندرسون و استفاده از سی و شش نما از کوه فوجی هوکوسای به عنوان مدل آغاز شد، کار با مرگ هندرسون متوقف شد. این تعلیق پر از غم و اندوه به عنوان یک دوره صبر چشمگیر در نمایشنامه نویس بیان می شود.

بکت در کلبه ای می نشیند، «(جایی) روزها به تماشای نور می پردازد که می رسد/و کم می شود – هیچ قلمی//یا فکری به آن نمی شود./مهتاب صدایی است/او جذب می کند – آن سکوت روشن/و غلیظ کننده/بین کلمات. سپس اشعار ریگان از میان غم و اندوه بلند می شوند تا به سرود "روشن" زندگی کوهستانی نقره ای تبدیل شوند.

کوه ریگان که گاهی به‌عنوان بدن، یا عضوی از بدن، «قلبش، جگر، گوشش» و غوطه‌ور در دنج‌های سوگارلوف دیده می‌شود، دائما با بدن‌های دیگر در تعامل است. "ابر چین می خورد، نوک می کند / در امتداد خط شما / مانند یک اندام." توجه متمرکز به بدن‌های فیزیکی، فقدان را بیش از پیش نافذ می‌کند - «بزهای بچه‌دار بی‌فرزند/سرگشته تمام بهار/ چون دیگران تکثیر می‌شوند و آسیاب می‌شوند» (تاریخ سررسید) یا شعر «اث-گبهار، کالاری لوور» که خود را «یک سیست/حفر/در شکم باتل/غرق کوه» توصیف می‌کند. و با این حال، «چنین اندوه های جزئی/به کوه – //a g

روی شیست لنگ کن،/همین.»

تحصیل ریگان به شکل ژاپنی، او را به ویژه در نگاه غم‌انگیز ماهر می‌کند - «فکر می‌کردم دیدم/کودکی را دیدم، اما زاویه/ وقوع آن خیلی حاد بود -/تصویر خراشیده از روی شیشه» (در حال بازسازی تخت تنها) یا آخرین «دیدن» پر از عشق هندرسون، «نگاهی به عقب/ در بلندی/به بالا/بالا نگاه کن/در یک دره دیگر/ شانه آشکار./یک نگاه آخر شاید.»

Shelter فورا در عنوان Coracle جین کلارک (Bloodaxe، 12.99 پوند) تداعی می شود، این قایق دست ساز همچنین نماد کار سنتی بسیار مرکزی اشعار کلارک است. زنان شاغل ستاره‌های اینجا هستند، از مادر کلارک شروع می‌شود، «او دوباره شروع می‌کند... دوباره به حمل یک مرغ لگهورن/در جعبه مقوایی به اتوبوس از کینا به آتلون» (یک راه طولانی) می‌پردازد.

در دستکش، "او دستانم را می گیرد... آنها را می گذارد/زیر پتویش. خیلی سرد، تو/ با دستکش هایی که تو را بافتم چه کردی؟" خانواده مرکزی است، اما خانواده کلارک یک خانواده پرجمعیت است که در کنار خواهر سیاسی ایرلند که در اشعار مهیج در مورد لیگ لیدز لند و جنی وایز پاور بازنشسته حق رأی به تصویر کشیده شده است، فضا را برای خواهران چهارپا باز می کند. "وقتی کسی می میرد، همراهش/بی حال می شود... فقط چشم های قهوه ای روشنش را بلند می کند/وقتی آفتاب غروب می کند" (Goats on Leitrim Hill).

ویژگی‌های مراقبت کامل در سراسر، بازتاب شعر عنوانی است که لانه‌ی پرنده‌ی سیاه را به‌عنوان کوراکل تصور می‌کند، «او یک ریسمان عدل‌بندی را بلند می‌کند،/آبی روشن در منقار زرد غروب‌اش،//آن را در کاسه می‌بافد» (کوراکل). پرنده سیاه به وضوح نشان دهنده مادر شدن انسان است و منعکس کننده این سوال فوری است که چگونه می توان از حیات وحش به سرعت رو به کاهش خود پناه گرفت.

در معرض تهدیدترین پروانه ایرلند خیره می شود، «محدوده، زرد و کرم،/موزاییک های پرنده،//از قاصدک تا خار» (Marsh Fritillary) در حالی که انقراض تقریبا قطعی The Hen Harriers of Sliabh Aughy مانند سایه ای بر روی خواننده می افتد، «Newdaughter of my dreamsyes ولز."

شعر هفته: باران خشن اثر جین کلارک

کلارک زیرکانه آن را به مکالمه مادر و فرزند در یک «اتاق انتظار» معمولی واگذار می‌کند تا زنگ خطر را با قدرت به صدا درآورد. "زنگ پس زمینه" رادیو از "انتشار سوخت های فسیلی، 1.5 درجه، / انقراض گونه ها، بالا آمدن دریاها ... اما چه زمانی دیر است؟ دخترش / ادامه می دهد و اکنون ما همه گوش می دهیم / می شنویم که مادرش چه خواهد گفت." (صبح ایرلند)

«ابدیت چیزها در خود یا در خدا باید مدت کوتاه ما را نیز شگفت زده کند.» - موریس ریوردان، طناب (فابر، 11.99 پوند) کتاب رایج معاصر خود را با نقل قولی از پاسکال باز می کند. "مدت کوتاه" ما چه معنایی می تواند داشته باشد؟ ماهیت زمان چیست؟

این حجم باریک و اعتیاد آور مانند یک کتاب شعر عمل می کند - فضایی را برای خواننده ایجاد می کند تا به حال و هوای متفکر آن، سؤالات جذاب و نگران کننده اش و نقل قول هایی که درگیر نظریه ریسمان، روانکاوی، فلسفه و تاریخ همیشه قانع کننده زادگاه ریوردان در لیزگولد است، پاسخ دهد، «من در یک کنسرو به دنیا آمدم».

این تکه های نورانی خاطرات فراموش نشدنی است. وقتی ریوردان را در کودکی برای آب به چاه می‌فرستند، "در حالی که حلبی شیرین را زیر فواره یخی نگه می‌دارم، می‌شنوم که مادرم از خانه نامم را صدا می‌زند - و من در جواب صدا می‌زنم."

برخی لحظات وحشتناک هستند، ریوردان در حال بازدید از یک کارگر مزرعه در بیمارستان، "جو" را در یک جلیقه تنگ می بیند، شبیه "آن موجود تشریحی که بدن با پایانه های عصبی اش متناسب است - دست ها و پاهای بزرگ شده، کمر باریک، ویژگی های متورم و لب های عجیب و غریب. قفل کمد باز می‌شود.»

اعتقاد ریوردان به تخیل خلاق بسیار مهم است و در حالی که این شگفتی رشته های دیگری مانند فیزیک کوانتومی را در بر می گیرد، شعر حرف آخر را می زند. صفحه آخر سه خط نفیس را نقل می کند که توسط کونو مایر از ایرلندی قدیم ترجمه شده است، خط خطی شده در حاشیه نسخه خطی و برای 1000 سال دیده نشده است.

شعر جدید: "هولناک ترین، نفیس ترین و تکان دهنده ترین شعرهایی که تا به حال خوانده ام"

ریوردان می‌گوید: «در جنگلی در حال سقوط بود، یک تیر در میانه‌ی پرواز ماند؛ گربه درون جعبه‌ی مهر و موم شده خوابید.» زمان همیشه دغدغه اصلی ریوردان بوده است. او آخرین کلمات قابل توجه را به قدیس آگوستین واگذار می کند: "نه در زمان، بلکه با گذشت زمان، خدا جهان را آفرید."

در عنوان شعر ییوزلی (فابر، 14.99 پوند)، دالجیت ناگرا با یک پرواز سرزمین عجایب به شهر دوران کودکی خود بازمی‌گردد، و با یک «مکعب کولا» در دهانش، «کوچک می‌شود به … شورت دوران کودکی». سرشار از احساسات، سیاست و حافظه، ذائقه بر دنیای ناگرا حکمرانی می کند، «غذاهای وان/مادرت می ساخت که نامشان در درونت می چرخید/وقتی هر یک را می چرخاند... میشری، سرنی یا شاکر پارای» (سیرنی).

طعم به طور جدایی ناپذیری با ارز عالی ناگرا مرتبط است - کلماتی که او به طرز شگفت انگیزی در دهان خود آزمایش می کند. پولا می پرسد: «به چه کسی مراجعه می کنی ... وقتی کسی نیست که به او مراجعه کند... پولا – ساده لوح/یا احمق روستایی… نام حیوان خانگی تو می شود،/پولا که لی ضخیم و تلخ است/مثل خرطومی که در لیوان شیر گرم شده ات به هم می زنی… به سمت خودت برمی گردی، به سمت کسی که داخل پولا است،/که در تمام ثانیه کفش های دلقک می پوشد»، با هر صدایی نوشته شده «یوئو» تایید می کند که "اولین یو" شما ییوزلی است."

مانند کاترپیلار سرزمین عجایب، "جغد" سوال اصلی را می پرسد، "تو کی هستی". تعداد زیادی "شما" به اجبار ظاهر می شوند - از "تازه" دهه 60 که "حتما یک بروگ هندی داشته است ... سرت را بلند می کند/در حالی که دستش را مانند مار در سبد به سمت بالا خم می کند" تا "تو" بزرگتر که خانه و مدرسه را جدا نگه می دارد.

همیشه یک زیرزمین تاریک وجود دارد - نه چندان آشکار در فروش بلیت های خنده دار، وقتی ناگرای جوان که در معاینه سینه مادرش به عنوان مترجم عمل می کند، از خود می پرسد: "آیا همه هندی ها/می خواهند پزشک باشند تا رئیس سینه ها شوند."

اما در طناب، که برای کمک به پدربزرگش تعیین شده است - (او عجیب به نظر می رسد، اولین سیک واقعی شهر)" حساب بانکی باز کند، سنگینی مسئولیتی که با تسلط ناگرا به زبان انگلیسی به همراه دارد تقریبا غیرقابل تحمل است.

در ملاء عام، او کم کم متوجه می شود که پدربزرگش نمی تواند بنویسد. به آنها گفته شد «وقتی امضا داشت برگرد»، شرمنده می‌روند، «برای خانه/وقتی بهت می‌گویند و به درستی/به اندازه کافی انگلیسی هستی/(هنوز نه).» شاعر اینگونه ساخته می شود که بین دو جهان گسست.