عبدالالسید برای پیروزی لازم نبود کمتر مسلمان شود

پیام هایی از نیویورک، غزه، پاکستان و استرالیا در حساب واتساپ من ظاهر شد. دوستان و همکاران مسابقه سنای میشیگان را دنبال می کردند و با هیجان در مورد عبدالالسید صحبت می کردند. از آنجایی که نتایج وین کانتی روز سه‌شنبه پیروزی او را رقم زد، چیزی را احساس کردم که قبلا به ندرت در سیاست آمریکا احساس می‌کردم: نه آرامشی که کسی از دست داده باشد، بلکه شادی واقعی و امیدی است که کسی برنده شده است.

السید، پزشک و مدیر سابق بهداشت دیترویت، مایک راجرز جمهوری خواه را شکست داد. او اولین مسلمانی خواهد بود که در سنای ایالات متحده انتخاب می شود. به عنوان یک آمریکایی مسلمان اهل میشیگان، این موضوع به خانه رسید.

مانند بسیاری از افراد جامعه مسلمان میشیگان، من مدت‌ها قبل از اینکه عبدالله یکی از مهره‌های اصلی خبرهای ملی شود، از مبارزات انتخاباتی فرمانداری سال 2018 تا خطبه‌های نماز جمعه در مساجد محلی، او را می‌شناختم. با شروع ماه رمضان امسال، من در یکی از تالارهای شهر او برای مسلمانان شرکت کردم. قبل از چند ده عضو و رهبر جامعه، عبدل متعهد شد که برای همه مردم میشیگاند مبارزه کند. صداقت و تعهد او به این عهد حتی با تشدید فشارهای مبارزات انتخاباتی مشهود بود.

من او را دیده‌ام که در مراسم تشییع جنازه اعضای جامعه در نزدیکی خانه‌ام شرکت می‌کند و او را تماشا می‌کردم که از فردی به فرد دیگر می‌رفت و با مهربانی به مردم سلام می‌کرد. حتی در روزهای پایانی یک کمپین طاقت فرسا، او شخصا به پیام های جامعه از جمله پیام من پاسخ داد.

ما در همان دانشگاه، دانشگاه میشیگان، جایی که او زمانی به رهبری انجمن دانشجویان مسلمان کمک کرد، رفتیم. من بعدا به عنوان رئیس هیئت دانشجویی در آنجا خدمت کردم. درست چند روز قبل از انتخابات، فارغ التحصیلان مسلمان (از جمله من) او را به یک مهمانی فوتبال با دانش آموزان، والدین و فارغ التحصیلان دعوت کردند. معلمان و شاگردان سابق او درباره شخصی که می شناختند با من با افتخار صحبت کردند.

اغلب از مسلمانان آمریکایی خواسته می شود تا قبل از روز انتخابات از هر سیاستمداری که گهگاه «سلام» می گوید یا در مسجد ظاهر می شود، تجلیل کنند. عبدل در جامعه ما بیگانه نبود که به خواستگاری ما بیاید. او به آن تعلق داشت.

در طول مبارزات انتخاباتی، من از صدها نفر از اعضای جامعه مسلمان محلی، کاندیداهای سیاسی خارج از ایالت که برای او و اعضای کارکنانش به خانه ام آمدند، استقبال کردم. مردم از نزدیک ترین افراد به او شنیدند که این نژاد چه معنایی برای مسلمانان آمریکایی می تواند داشته باشد. شور و شوق متفاوت از معامله آشنا و آزاردهنده رای دادن عمدتا برای متوقف کردن کسی بدتر بود.

دو سال پیش نوشتم که چرا در انتخابات ریاست جمهوری 2024 علیه نسل کشی رای می دهم. این تصمیم با کار من با کارکنان بهداشت و درمان فلسطین، با مشاهده واقعیات در فلسطین و با خشم از همدستی دولت بایدن هریس در نسل کشی غزه شکل گرفت. نه من و نه بسیاری از مسلمانان میشیگان آن را فراموش نکرده ایم. اما این بار، رای‌گیری چیزی غیر از رای اعتراضی را ارائه داد: نامزدی که از ابتدا با نسل‌کشی اسرائیل علیه فلسطینی‌ها مخالف بود و در عین حال به طیفی از مسائلی که بر مردم میشیگاند تأثیر می‌گذارد اهمیت می‌داد.

تمایل او برای گفتن حقیقت به قدرت باعث خصومت شدید نخبگان واشنگتن شد. دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا بارها نام عبدل را مسخره کرد و با "محمد" - نام میانی او به معنای "ستایش شده" - به عنوان یک توهین برخورد کرد. مخالفان سیاسی و حتی برخی از رای دهندگان القا می کردند که ایمان او به تنهایی او را به سوء ظن واداشته و ادعاهای بی اساس را بازیافت می کند که او را به گروه ها و جنبش هایی که به آنها تعلق ندارد مرتبط می کند.

عبدل با متانت و صراحت پاسخ داد. وقتی منتقدان نام او را مطرح کردند، او درباره خواربار، مسکن، مراقبت های بهداشتی و مقرون به صرفه بودن صحبت کرد. هنگامی که به دلیل مخالفتش با نسل کشی به چالش کشیده شد، او این پیش فرض را زیر سوال برد که خواستن کودکان برای زندگی بدون بمب به نوعی نفرت انگیز است. او این پیشنهاد را نپذیرفت که یک مسلمان باید جامعه یا فلسطین خود را انکار کند تا واجد شرایط منصب دولتی شود.

و مهمتر از همه، او جنگید. بسیاری از رای دهندگان مسلمانی که با آنها صحبت کردم احساس کردند کسی را پیدا کرده اند که مایل است برای آنها بجنگد تا به جای پذیرش چارچوب های ناعادلانه آنها، پیش فرض ها و نژادپرستی روزنامه نگاران، کارشناسان و رسانه ها را به چالش بکشد.

نطق پیروزی او با این جمله آغاز شد که مخالفانش سعی کرده بودند اسلحه بگیرند: «اسم من عبدالرحمن محمد السید است». او به یاد می آورد که هر وقت از او در مورد برنده شدن سؤال می شد، «انشاءالله» گفته بود. گفت حالا وقت «الحمدلله» یا «الحمدلله» است.

آن لحظه برقی بود، نه به این دلیل که عبارات عربی به تنهایی نشانه همبستگی هستند - حتی جو بایدن، رئیس جمهور سابق، در یک مناظره قبل از اقدام به نسل کشی علیه فلسطینیان و کمک به بمباران مساجد و سوزاندن قرآن ها گفت "انشالله" - بلکه به این دلیل که هویت مسلمان او از تلاش های سراسر کشور توسط گروه های ذینفع خاص و نژادپرستان برای رد صلاحیت آن جان سالم به در برده بود. ایمان او، اسلام، یک نظام ارزشی است که او فعالانه هر روز انتخاب می کند، تعهدی که او می کوشد در زندگی عمومی به آن عمل کند.

مسلمان بودن او برای من مهمتر از قومیت عرب یا اصل و نسب او بود، یک اتفاق ساده تولد.

پس از پیروزی شهردار زهران ممدانی در نیویورک، بدبینان پیشنهاد کردند که نامزد مسلمانی که صراحتا درباره فلسطین صحبت می‌کند، تنها در یک کلانشهر لیبرال می‌تواند برنده شود، نه دولتی که ترامپ در سال 2024 بر عهده داشت. السید از شهرهای کوچک و روستاها به شهرهای صنعتی و حومه سفر کرد، از کلیساها و مساجد بازدید کرد و در سراسر ایالت پیروز شد.

میشیگان مدت‌ها مرکز زندگی مسلمانان آمریکایی بوده است، از رستوران‌ها و قهوه‌خانه‌های معروف عربی دیربورن تا همترامک، اولین شهر با اکثریت مسلمان در ایالات متحده. نسل‌ها مساجد، مدارس، شرکت‌ها و مؤسسات را ساخته‌اند، در حالی که بدگمانی و تبعیض را تحمل می‌کنند. انتخاب یکی از فارغ التحصیلان مسلمان دانشگاه میشیگان در میشیگان طعنه آمیزی وجود دارد که به دلیل برخورد با معترضان ضد نسل کشی با چالش های قانونی مواجه شده است. برخی از صداهایی که در محوطه دانشگاه خطرناک تلقی می شدند برای اولین بار در پای صندوق رای خانه پیدا کردند.

سایر مسلمانان در سراسر کشور نیز تاریخ ساز شدند. مربی، دوست و همکار من آدام هاموی، که با او در یک مأموریت پزشکی در فلسطین برای مستندسازی آسیب به سلامت مردم خدمت می‌کردم، در رقابت‌های کنگره در نیوجرسی پیروز شد و برای حمایت از عبدل به میشیگان سفر کرد. داریالیزا آویلا شوالیه، ابر کاواس، نبیله سید و بسیاری دیگر کرسی هایی را در کنگره و مجالس ایالتی در سراسر کشور به دست آوردند و از پذیرش اینکه سکوت آنها در مورد نقض حقوق بشر بهای مشارکت است، خودداری کردند.

با این حال جشن ما به این معنا نیست که همه قضاوت ها را به حالت تعلیق درآورده ایم. برخی از مسلمانانی که با آنها صحبت کردم به شدت با تصمیم عبدل برای مبارزات انتخاباتی در کنار کامالا هریس معاون رئیس جمهور سابق و باراک اوباما رئیس جمهور سابق مخالفت کردند. سیاست‌های دولت‌های آن‌ها، از تسهیل نسل‌کشی در غزه تا انجام حملات هواپیماهای بدون سرنشین علیه غیرنظامیان در چندین کشور مسلمان‌نشین، در خط مقدم ذهن مردم باقی مانده است. من عصبانیت آنها را درک کردم و نگرانی آنها را در مورد عادی سازی قاتلان کودکان در میان گذاشتم.

با این حال، بسیاری از ما همچنان به عبدالله رای دادیم، زیرا به صداقت او ایمان داشتیم و او بارها به صراحت اعلام کرده بود که با همه سیاست های کسانی که از مبارزات انتخاباتی او حمایت می کنند، موافق نیست. من هیچ توهمی ندارم که یک سناتور به تنهایی به سیستم ها و ساختارهای استثماری که بودجه ماشین های جنگی در خارج از کشور را تامین می کند و جوامع خود را در داخل شکست می دهد، پایان دهد. اگر به عنوان تنها ابزار رهایی اشتباه گرفته شود، نمایندگی مسلمانان در معرض خطر پوچ شدن است.

و دقیقا به همین دلیل است که ماهیت مبارزات انتخاباتی او اهمیت دارد. عبدل مبارزه با جنگ بی پایان را به مبارزه برای مراقبت های بهداشتی، آب پاک و دستمزد قابل زندگی مرتبط کرد. او از مادری صحبت کرد که سعی می‌کند فرزندانش را از داروهای نجات‌بخش نگه دارد و کارگری که برای اتحادیه می‌جنگد. او اصرار داشت که پولی که برای از بین بردن فرزندان دیگران خرج می شود برای کودکان در ایالات متحده نیز هزینه دارد. سیاست او این سوال را مطرح کرد که آیا آمریکایی ها می توانند هم منافع شخصی خود را تشخیص دهند و هم انسانیت خود را نسبت به دیگران نشان دهند؟

انتخاب او سیاست های دولت ایالات متحده را یک شبه دیگر نمی کند. حتی یک کودک فلسطینی را برنمی‌گرداند. این دموکرات ها، واشنگتن یا هیچ یک از ما را از شراکت تبرئه نمی کند. و مطمئنا به عبدالله حق شش سال حضور در سنا را بدون بررسی نمی دهد.

اما یک دروغ راحت را از بین می برد: اینکه آمریکایی های مسلمان باید بین مسلمان بودن و تعلق کامل به زندگی عمومی آمریکا یکی را انتخاب کنند.

سال‌ها به ما می‌گفتند اگر می‌خواهیم موفق شویم صدایمان را پایین بیاوریم، نام‌هایمان را نرم کنیم و در مورد چیزی که از آن دفاع می‌کنیم تجدید نظر کنیم. روز سه شنبه، میشیگان حکم خود را صادر کرد. مردی که آنها سعی کردند غیرقابل انتخاب کنند اکنون در سنای ایالات متحده خواهد نشست. الحمدلله، او برای خدمت به کشورش نیازی به کمتر مسلمان شدن ندارد – و بقیه ما نیازی به پلیس نداریم تا آینده بهتری برای خود و نسل های آینده بخواهیم.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است و لزوما منعکس کننده موضع تحریریه الجزیره نیست.