فراتر از شنیدن: حس کردن زمانی که مکالمه دشوار می شود

ویرایش شده توسط Swati Mestri، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

حدود شش سال پیش، دکتر کلی مایلز، محقق شنوایی، تنها یک هفته پس از بچه دار شدن دچار سکته مغزی شد.

اورژانس پزشکی باعث شد که او نتواند صحبت کند یا بخواند.

در حالی که زبان او نسبتا سریع بهبود یافت، او همچنان به تلاش برای پیگیری مکالمات در محیط‌های پر سر و صدا ادامه داد، نه به دلیل کاهش شنوایی محیطی، بلکه به دلیل نحوه پردازش صدا و ارتباطات مغزش پس از سکته مغزی.

مایلز، محقق MQ-Sonova در دانشگاه مک‌کواری می‌گوید: «من واقعا شروع به درک مشکل افرادی کردم که در شنیدن مشکل دارند.

"قبل از اینکه سکته کنم، واقعا از منظر آکادمیک به آن فکر می کردم، اما بعد از آن واقعا تأثیر تلاش برای برقراری ارتباط با مردم را احساس کردم."

همچنین برخی از توصیه‌های مرسوم را که به افرادی که ارتباط را دشوار می‌دانند، مانند معاشرت انفرادی در محیط‌های آرام، زیر سوال برد.

او می گوید: "من 40 سال دارم. من باید با دوستانم بیرون باشم، نه یک دوست در یک زمان."

"هر جا که برای معاشرت می رویم پر سر و صدا است. حتی اگر به یک مکان ساکت بروید، این واقعیت که شما آنجا هستید و با گروه دوستان خود صحبت می کنید به این معنی است که سر و صدا خواهید کرد."

این تجربه به این سوال که در قلب پروژه اپتیک و صدا برای ارزیابی ارتباطات تعاملی (MOSAIC) قرار دارد، اهمیت شخصی بیشتری بخشید: آیا می‌توانیم تشخیص دهیم که یک فرد در طول یک مکالمه واقعی چه زمانی در تلاش برای برقراری ارتباط است؟

MOSAIC به رهبری دانشگاه Macquarie توسط صندوق چالش بزرگ شبکه سنجش هوشمند NSW پشتیبانی می‌شد و شامل محققانی از دانشگاه وسترن سیدنی و شرکای صنعتی Cochlear و Google Research استرالیا بود.

مایلز می گوید که اکثر تحقیقات سنتی شنوایی بر گوش دادن متمرکز شده است.

او می گوید: «شما به چیزی گوش می دهید و سپس عملکرد را دنبال می کنید. اما وقتی در دنیای واقعی گوش می‌دهیم، معمولا در حال برقراری ارتباط هستیم. دو یا چند نفر درگیر هستند.»

این تیم یک آزمایشگاه چندحسگر ایجاد کرد که قادر بود حرکات، رفتار چشم، گشاد شدن مردمک و گفتار شرکت‌کنندگان را هنگام صحبت رو در رو ضبط کند، در حالی که صدای پس‌زمینه به تدریج افزایش یافت تا ارتباطات چالش‌برانگیزتر شود.

نتیجه یک مجموعه داده عظیم بود، تقریبا یک ترابایت داده، که به محققان این امکان را می‌دهد تا چگونگی سازگاری افراد با سخت‌تر شدن برقراری ارتباط را بررسی کنند.

هنگامی که افراد تحت بار شناختی بیشتری قرار دارند، مردمک ها می توانند گشاد شوند و پاسخ مردمک را به یک شاخص مفید برای تلاش گوش دادن تبدیل کنند. محققان همچنین ردیابی کردند که افراد در طول مکالمات به کجا نگاه می کردند.

تحقیقات قبلی نشان می‌داد که افراد در شرایط پر سر و صدا به سمت دهان گوینده نگاه کنند تا نشانه‌های بصری را از حرکات لب به دست آورند. MOSAIC دریافت که این برای شرکت‌کنندگانی که انگلیسی را به عنوان زبان دوم صحبت می‌کنند صادق است.

اما در میان انگلیسی زبانان زبان اول، محققان الگوی متفاوتی را دیدند: با سخت‌تر شدن مکالمه، مردم به طور فزاینده‌ای به چشمان شریک زندگی خود نگاه می‌کردند.

مایلز گفت که این می تواند جنبه اجتماعی ارتباطات را منعکس کند.

او گفت: "شما این نشانه اجتماعی واقعا قوی را ارائه می دهید که می توانید آنها را بشنوید، نامزد کرده اید و آنچه آنها می گویند جالب است."

محققان همچنین دریافتند که افراد با سخت‌تر شدن مکالمات، نحوه حرکت خود را تغییر دادند.

مایلز می‌گوید: «فقط با نگاه کردن به بزرگی و سرعت حرکت بازو، می‌توانیم بگوییم که آیا کسی با سر و صدا گوش می‌کند یا ساکت. مردم در محیط‌های پر سر و صدا بیشتر از دست‌های خود استفاده می‌کنند.»

تغییرات در حرکت سر نیز با افزایش نویز پس زمینه شناسایی شد.

پروفسور Jeesun Kim از موسسه MARCS در دانشگاه وسترن سیدنی می‌گوید که تیم او در زمینه مکانیسم‌های رفتاری زیربنای ارتباط چهره به چهره، به ویژه "نحوه تطبیق نگاه، حرکات و گفتار وقتی مکالمه دشوار می‌شود و به طور بحرانی، چگونه این مکانیسم‌ها با افزایش سن و وضعیت شنوایی تغییر می‌کنند، تخصص کسب کرده است."

کیم می‌گوید: «در تجزیه و تحلیل داده‌های MOSAIC، چیزی که بیش از همه ما را شگفت‌زده کرد این بود که این سازگاری‌ها با نویز درجه‌بندی شده و چندوجهی هستند.

تیم مارکس دریافت که مردم به سادگی بلندتر صحبت نمی کنند. آنها وضعیت خود را تغییر می دهند، نگاه خود را تغییر می دهند و پیچیدگی حرکات خود را تغییر می دهند.

کیم می‌گوید: «وعده این است که اگر بتوان تشخیص داد که نگاه کسی تغییر کرده یا ژست‌هایش تغییر کرده است، یک دستگاه شنوایی می‌تواند به لحظه‌ای که ارتباط قطع می‌شود پاسخ دهد و به این ترتیب به مردم کمک کند به جای کناره‌گیری از آن، در مکالمه باقی بمانند.»

این سیگنال‌های رفتاری در نهایت می‌توانند به حل یکی از چالش‌های اصلی پیش روی فناوری شنوایی کمک کنند: تعیین هدف گوش دادن.

مایلز گفت سمعک‌های مدرن و کاشت حلزون می‌توانند در شرایط مساعد بسیار خوب عمل کنند، اما محیط‌های پر سر و صدا که چندین نفر را درگیر می‌کند همچنان دشوار است.

به عنوان مثال، در یک رستوران پر سر و صدا، یک دستگاه شنوایی می تواند صداهای اطراف را تشخیص دهد، اما تعیین اینکه کدام مکالمه می خواهد بشنود بسیار سخت تر است.

مایلز می‌گوید: «این را می‌دانید، زیرا اغلب به میزهای دیگر نگاه نمی‌کنید. "چشمانت به آن سمت نمی رود، سرت به آن سمت نمی چرخد. شما بسیار روی آنچه در یک فضای خاص می گذرد متمرکز هستید."

بنابراین، ترکیب سیگنال‌هایی مانند نگاه، حرکت سر، ژست‌ها و سایر اقدامات فیزیولوژیکی می‌تواند به فناوری‌های شنوایی در آینده کمک کند هم افرادی را که می‌خواهند به آن‌ها گوش دهند و هم زمانی که در حال تقلا هستند، تشخیص دهند.

این اطلاعات به طور بالقوه می‌تواند برای فعال کردن الگوریتم‌های پردازش تنها در مواقع مورد نیاز مورد استفاده قرار گیرد و ارتباطات را بهبود بخشد و در عین حال انرژی محدود باتری موجود در دستگاه‌های شنوایی پوشیدنی کوچک را نیز حفظ کند.

یکی از مهم ترین نتایج MOSAIC این است که پایه ای را برای انجام این تحقیق فراتر از تست های شنیداری آزمایشگاهی کنترل شده فراهم می کند.

این پروژه مجموعه ای غنی از داده ها و روش های جدیدی را برای تجزیه و تحلیل رفتار ارتباطی با چندین مقاله تحقیقاتی منتشر کرده یا از طریق بررسی همتایان در حال پیشرفت است.

این کار از طریق ابتکار شنوایی آینده استرالیا ادامه می‌یابد، که در حال توسعه پلتفرمی است که حسگرهای پوشیدنی و موبایل را با ارزیابی‌های دنیای واقعی دشواری ارتباط ترکیب می‌کند.

کاترین اوتس اسمیت، سرپرست موضوع سلامت انسان NSSN می‌گوید MOSAIC نشان می‌دهد که چگونه حس هوشمند می‌تواند به رفع یکی از مهم‌ترین چالش‌های سلامت شنوایی کمک کند.

"توانایی تشخیص اینکه چه زمانی کسی برای برقراری ارتباط با مشکل مواجه است، به جای اندازه گیری ساده آنچه که می تواند بشنود، می تواند روشی را تغییر دهد که فناوری های شنوایی از افراد در زندگی روزمره حمایت می کنند.

این پروژه نمونه‌ای عالی از این است که چگونه همکاری بین محققان و صنعت می‌تواند تحقیقات سنجش هوشمند را به فناوری‌هایی تبدیل کند که می‌تواند به مردم کمک کند تا با خانواده، دوستان و جوامع خود در ارتباط باشند.»

در نهایت، محققان می‌خواهند تفاوت‌های فردی را به خوبی درک کنند که فناوری شنوایی بتواند با فردی که آن را می‌پوشد سازگار کند.

مایلز می گوید: "هدف نهایی شخصی سازی سمعک است، بنابراین برای آن شخص کار می کند."

این محقق شنوایی همچنین در حال بررسی مشکلات ارتباطی پس از سکته مغزی و آسیب مغزی اکتسابی است که توسط یک فلوشیپ پنج ساله برای بررسی تقاطع بین سکته مغزی و شنوایی پشتیبانی می شود.

او می گوید که موزاییک تغییر مهمی را در حرفه او رقم زد.

او می‌گوید: «این کمک مالی نقطه عطفی برای نگاه من به ارتباطات بود.

این به من این فرصت را داد تا ببینم چه اتفاقی می‌افتد وقتی مردم با هم ارتباط برقرار می‌کنند، نه فقط گوش دادن، که می‌دانم بدیع به نظر نمی‌رسد، اما بسیار بدیع است.»

مایلز می گوید: «شنیدن دروازه ای به سوی جامعه و مشارکت اجتماعی است.

درک سیگنال‌هایی که افراد در هنگام مشکلات ارائه می‌دهند، در نهایت می‌تواند به فناوری‌های شنوایی کمک کند تا بیشتر از بهبود صدا انجام دهند. این می تواند به افراد کمک کند تا بخشی از گفتگو باقی بمانند.

سواتی مستری دارای مدرک لیسانس در مهندسی الکترونیک است و از سال 2019 به عنوان ویرایشگر محتوا کار کرده است. او ویرایش اسناد تحقیقاتی در زمینه فناوری، مراقبت های بهداشتی و علم مواد را تجربه کرده است و علاقه خاصی به فناوری و فضا دارد. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →

این محتوا در ابتدا در The Macquarie University Lighthouse منتشر شد.