لباس پوشیدن لزبین های نقابدار بوستون و راشل دولزال فلسطینی

جنگ‌های فرهنگی آمریکا در این هفته دو نمونه تقریبا بی‌نقص را به وجود آورد: یک بار لزبین‌ها که در آن آرام کردن یک دستور KN-95 اتهامات اصلاح نژادی را برانگیخت و یک معلم ثروتمند سفیدپوست فیلادلفیا که اذعان داشت سال‌ها را صرف معرفی دروغین خود به عنوان فلسطینی کرده است.

داستان ها متفاوت هستند اما قافیه های پوچ مربوط به آنها.

در Last Ditch Bar and Arts Venue در گرینفیلد، ماساچوست، مشتریان ملزم به پوشیدن ماسک KN-95 "یا بهتر" بودند. زمانی که این نوار با مشکل مالی اعلام کرد که شنبه ها به صورت اختیاری ماسک می شوند، نظر دهندگان آن را به توانایی، نژادپرستی و همدستی در یک "رویداد ناتوان کننده دسته جمعی" متهم کردند.

یکی از کامنت‌گذاران تا آنجا پیش رفت که آرزو می‌کرد که محل برگزاری با بمب‌های آتش‌سوزی شود، که این حس را به ما می‌دهد که چقدر سریع یک تغییر نسبتا معمولی در سیاست بار، از ایمنی بخش‌های نظرات رسانه‌های اجتماعی، به مبارزه بر سر زندگی، مرگ و همدستی اخلاقی تبدیل شد. جلسه اجتماعی متعاقب آن سه ساعت و نیم به طول انجامید و شامل میانجی‌گران، شرکت‌کنندگان زوم و بحث‌هایی در مورد اینکه آیا حضور یک درمانگر مجاز به خودی خود ناامن است یا خیر. داستان واقعی

در فیلادلفیا، معلم و فعال حامی فلسطین، هانا گان اعتراف کرد که اجداد فلسطینی یا تونسی ندارد، پس از آن که فعالان همکار ادعاهایی را که او درباره پیشینه خود مطرح کرده بود، بررسی کردند. او علنا به عنوان یک فلسطینی آمریکایی توصیف شده بود و بر اساس گزارش ها، گاهی خود را سیاه پوست نیز معرفی می کرد.

از این رو نام مستعار اجتناب ناپذیر: "راشل دولزال فلسطینی". برای هر کسی که نسخه اصلی 2015 را فراموش کرده است، دولزال رئیس سفیدپوست Spokane NAACP بود که تا زمانی که والدین سفیدپوست اصل و نسب او را فاش نکردند، علنا سیاه پوست بود. باز هم داستان واقعی

گان می توانست با حمایت از فلسطینی ها همبستگی خود را با آنها نشان دهد. با این حال، ظاهرا این کافی نبود، بنابراین او هویت افرادی را که از هدفشان دفاع می کرد، با یک سابقه خانوادگی جعلی برای تطبیق پذیرفت.

دلایل قابل دفاعی برای پوشیدن ماسک وجود دارد، همانطور که همه ما پس از ورود جهانی COVID-19 به آن آموخته ایم. اما Last Ditch ماسک را به چیزی فراتر از تجهیزات محافظ تبدیل کرده بود. در مکانی که سیاست آن بر حمایت از افراد ناتوان، نقص ایمنی و سایر افراد آسیب پذیر پزشکی تأکید داشت، KN-95 به نشان آشکار وفاداری به آن دلایل تبدیل شده بود - بخشی از اقدامات بهداشت عمومی، بخشی از لباس اخلاقی.

اینجاست که جدیت وارد تئاتر می شود: اکسسوری محتوای اخلاقی پیدا می کند و پوشیدن آن نشان می دهد که فرد رنج دیگران را درک می کند. بنابراین، از این رو، امتناع از پوشیدن به منزله شواهدی است که نشان می‌دهد این کار را نمی‌کند.

به نظر می رسد که گان همان انگیزه را چندین ایستگاه دورتر از خط گرفته است. او می‌توانست از فلسطینی‌ها حمایت کند و در عین حال دقیقا همان چیزی که بود باقی بماند. در عوض، او خویشاوندان فلسطینی را اختراع کرد.

هویت سیاسی از نظر اخلاقی آنقدر مطلوب شده بود که ظاهرا حمایت به تنهایی نمی تواند انجام دهد. او نیاز داشت که این لباس همراه با شجره نامه باشد. نمی‌توان از خود پرسید که آیا حمایت او از آرمان به‌عنوان یک زن سفیدپوست ممکن است ارزشمندتر از هر نوع کمکی باشد که در نهایت ارائه کرد.

علیرغم آنچه که نمونه‌های اخیر ممکن است نشان دهند، این رفتار دارایی انحصاری پیشروها نیست. سیاست آمریکا همیشه انگیزه هایی را برای آراستن هویت فرد به تناسب مخاطب ارائه کرده است. آمریکا: سرزمین آزادان، خانه خود مخترعان.

جورج سانتوس نسخه به یاد ماندنی جمهوری خواه را ارائه کرد که هنوز هم باعث خنده و اشک می شود. سانتوس در طول مبارزات انتخاباتی موفق خود در کنگره در سال 2022 خود را یهودی توصیف کرد و گفت که پدربزرگ و مادربزرگش از آزار و اذیت ضد یهودی در اروپا فرار کرده اند. گزارش شجره نامه نشان می دهد که پدربزرگ و مادربزرگ مادری او در برزیل به دنیا آمده اند، پس از آن سانتوس اصرار داشت که منظور او "یهودی" بوده است. در حالی که همه ما هنوز در تعجب بودیم که این دقیقا به چه معناست، ائتلاف یهودی جمهوریخواه گفت که او "میراث خود را نادرست معرفی کرده است."

سلیقه‌های سیاسی، مثل همیشه، متفاوت است، اما مکانیسم آن، مثل همیشه آشناست. سانتوس در منطقه ای با جمعیت قابل توجهی یهودی هویتی مفید یافت و گان هویتی را به دست آورد که به او ادعای صمیمانه تری در مورد هدفی که حول آن سازماندهی می کرد می داد. در Last Ditch، هویت از طریق یک آیین قابل مشاهده به جای تبار ساختگی منتقل می شد. موضوع مشترک؟ تبدیل باور به لباس.

تکرار این موضوع تقریبا کلیشه ای است، اما هر ماسکی نمایشی نیست، هر کافیه ای غیر صادقانه نیست و هر هویت سیاسی احتمالا نمی تواند تقلبی باشد. با این حال، فرهنگ‌های سیاسی در سال 2026 سیگنال‌های وضعیتی را ایجاد می‌کنند، و زمانی که یک سیگنال به اثبات خوبی یا تعلق تبدیل شود، مردم انگیزه دارند که آن را بیش از پیش به نمایش بگذارند.

تا به حال، معمولا تشخیص لباس سیاسی به اندازه کافی آسان بوده است: شعاری که حتی در اعتراضات غیرمرتبط با تهوع فریاد می زد، کلاه قرمزی یا پرچمی به رنگ های قرمز، سبز، سفید و سیاه. اما هنگامی که تعلق سیاسی به چیزی تبدیل می شود که باید نمایش داده شود، لباس راهی برای رشد دقیق تر پیدا می کند.

گاهی اوقات، این به معنای پوشیدن KN-95 در یک بار لزبین در سال 2026 و تلقی کردن حذف آن به عنوان یک خیانت اخلاقی است. گاهی به معنای قرض گرفتن اصل و نسب همراه با علت است. در نهایت، ظاهرا، حتی پدربزرگ و مادربزرگ شما می توانند لوازم جانبی شوند.