ماراتن دوبلین: معتاد سابق مواد مخدر در خیابان‌هایی که دوستانشان در آن سال‌ها جان باختند، بدود.

پل کیلین (61) که چهار دهه اعتیاد به هروئین و بعدا کراک را پشت سر گذاشته است، "مصمم است" روز یکشنبه ماراتن دوبلین را به پایان برساند.

"دویدن در خیابان‌هایی که در آن استفاده می‌کردم، جایی که دوستان در طول سال‌ها در آن جان باختند، احساسی خواهد بود. این امر باعث می‌شود که در آن روز به افرادی فکر کنم که با آنها بزرگ شدم و به دلیل مواد مخدر رفته‌اند."

او از لیبرتی، دوبلین، پنج سال است که مواد مخدر را رها کرده است، اولین بار در 14 سالگی هروئین مصرف کرده است. او خشونت و آزار جنسی را در مدرسه تحمل کرد.

من پیش برادران مسیحی رفتم و نارساخوان بودم؛ آن زمان این را نمی دانستم. به من می گفتند «ضخیم» و «احمق» و با چشمان سیاه به خانه آمدم. اگر به مدرسه دیر می رسیدی، بند چرمی را می گرفتی.»

"من یک پسر محراب بودم و اتفاقاتی در آنجا افتاد." او به مدرسه حرفه ای Bull Alley رفت - اکنون کالج لیبرتیس، اما پس از سه ماه "به دلیل دعوا" اخراج شد.

او مدرسه را ترک کرد و قادر به خواندن و نوشتن نبود اما در یک کارخانه پوشاک در اسمیتفیلد شاگردی کرد. در همین حوالی بود که با هروئین آشنا شد.

او در پاسخ به این سوال که آیا این دوران سختی در زندگی‌اش بوده است، می‌گوید: "راستش را بخواهید، من 100 درصد خوشحال‌تر از دوران مدرسه بودم. شاگردی داشتم و قبول شدم. قضاوت نشدم."

با این حال، او متوجه نشد که چگونه عادت مواد مخدر او به اعتیاد تبدیل شده است. او شغل خود را به عنوان یک برش شلوار جین از دست داد و به زودی به دلیل سرقت برای پرداخت هزینه هروئین "در زندان و خارج شد". او خواندن و نوشتن را در مؤسسه سنت پاتریک، جایی که مجرمان جوان نگهداری می‌شد، آموخت و در آنجا پذیرفته شد.

با این حال، هروئین مقدم بر همه چیز بود: «من با مادرم زندگی می‌کردم، سپس مبل‌سواری می‌کردم و در نهایت به خیابان‌ها می‌رفتم».

در دهه 1990 با زنی آشنا شد و از او صاحب دو فرزند شد. "وقتی آنها به دنیا آمدند من یک معتاد بودم. آنها تا پنج سال پیش هرگز من را تمیز نمی دیدند. من مردم را زیر پا می گذاشتم تا آنچه را که فکر می کردم به آن نیاز دارم به دست بیاورم." پس از دزدیدن پول تأییدیه دخترش، تصمیم گرفت به انگلستان برود، "به این فکر می کند که هروئین را ترک خواهم کرد".

او در خیابان های بیرمنگام زندگی می کرد، مدتی را در زندان گذراند و با کراک کوکائین آشنا شد.

مادرش با کمک مددکاران اجتماعی او را ردیابی کرد و به دوبلین بازگرداند. کراک فقط در آن زمان در دوبلین شروع می شد. داشتم تزریق می کردم. حوصله کشیدن آن را نداشتم.

او در حدود سال 2019 به کافه فانوس در خیابان پیرس، یک مرکز اقامتی برای افراد بی خانمان که توسط موسسه خیریه ترک اعتیاد تیگلین اداره می شود، رفت و آمد کرد. بنیانگذار آن، سناتور اوبری مک کارتی، و کارکنان آن، پل را تشویق کردند تا در مورد بهبودی فکر کند.

تلاقی شرایط در سال 2021 باعث شد که او برای یک مکان در برنامه 16 ماهه توانبخشی مسکونی تیگلین درخواست دهد.

قطعا یک دونده: آلن میلتون در حال آماده شدن برای ماراتن روز یکشنبه دوبلین

"در یک قرار ملاقات در بیمارستان سنت جیمز، دکتر من، [پروفسور کولم] برگین، گفت: "پل، اگر داروها را قطع نکنی، سیستم ایمنی بدنت تقریبا از بین رفته است. تو شش هفته دیگر از بین می‌روی".

«چیزی در سرم پیچید. من فقط کافی بود خسته بودم.»

از دسامبر 2021، به او مکانی در برنامه توانبخشی مسکونی مردانه تیگلین در اشفورد، کو ویکلو پیشنهاد شد، و به دنبال آن مراقبت های بعدی در مرکز گری استونز خیریه انجام شد.

یک کارگر کلیدی که هر روز می دوید، او را تشویق کرد تا با او بدود. او در کودکی برای دوبلین دویده بود و آن را دوست داشت.

پس از 40 سال مصرف مواد مخدر "برای جلوگیری از هر احساسی که تا به حال داشتم"، او در دوران نقاهت بود، بدون دارو، و ضربه های روحی زیادی را تجربه کرد.

"دویدن به من کمک کرد تا آن را پردازش کنم. دویدن من جلسات من [معتادان گمنام] است. من نمی توانم جلساتی را انجام دهم. نمی توانم در یک اتاق بنشینم. این مرا بسیار مضطرب می کند. اما من دوست دارم برای دویدن بیرون بروم. وقتی بیرون هستم احساس آزادی می کنم." او بیش از یک سال است که برای ماراتن تمرین می کند و "هیجان زده اما عصبی" است.

روز بعد از ماراتن، او به آفریقای جنوبی می رود تا برای تیگلین در شهرستان های کیپ تاون داوطلب شود. این پنجمین سفر او به آنجا خواهد بود. "این راهی است که می توانم پس بدهم."

او از زندگی پشیمان نیست. او در حالی که انگشتانش را روی هم می‌گذارد، می‌گوید: "همین‌طور است. من خوشحالم. من برای تیگلین کار می‌کنم. فرزندانم را به زندگی‌ام برمی‌گردانم. مادرم 88 ساله است و او خوشحال است. خواهرم، من هرگز با او کار نکردم. ما الان این‌طوریم."

و اگر مجبور به خزیدن آخرین مایل ها باشم، ماراتن را یکشنبه تمام خواهم کرد. مصمم هستم.