مراقبت های بهداشتی به درب اتاق امتحان ختم نمی شود | نظر

مراقبت های بهداشتی هرگز پیشرفته تر از این نبوده است. هوش مصنوعی به تشخیص زودهنگام بیماری‌ها کمک می‌کند، درمان‌های جدید عمر را افزایش می‌دهند و دانش پزشکی با سرعتی خارق‌العاده در حال گسترش است.

با این حال یک واقعیت ناراحت کننده بدون تغییر باقی می ماند: میلیون ها نفر از مردمی که با بیماری های مزمن زندگی می کنند هنوز برای سالم ماندن تلاش می کنند، نه به این دلیل که پزشکی مدرن پاسخی ندارد، بلکه به این دلیل که مراقبت های بهداشتی تا حد زیادی پس از خروج از اتاق امتحان ناپدید می شود.

چالش در حال رشد است. بر اساس مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری های ایالات متحده، از هر چهار بزرگسال آمریکایی سه نفر حداقل یک بیماری مزمن دارند، در حالی که بیش از نیمی از آنها دو یا بیشتر دارند.

با وجود سرمایه‌گذاری‌های عظیم در بیمارستان‌ها، متخصصان و فناوری، عوارض قابل پیشگیری، بستری مجدد در بیمارستان و مراقبت‌های پراکنده همچنان بر بیماران و سیستم‌های بهداشتی سنگینی می‌کند.

تناقض چشمگیر است. مراقبت های بهداشتی بر اساس قرار ملاقات ها ساخته شده است، اما بیماری مزمن اینطور نیست.

دیابت، نارسایی قلبی، بیماری مزمن ریوی، اختلالات خودایمنی، و بی‌شماری شرایط طولانی مدت دیگر ساعت به ساعت کنترل می‌شوند، نه هر سه تا شش ماه یکبار.

سوالی که ما به ندرت می پرسیم این است که بیشترین اهمیت را دارد: بعد از پایان قرار چه اتفاقی می افتد؟

اغلب اوقات، پاسخ این است که بیماران باید به هماهنگ کننده یک سیستم پیچیده تبدیل شوند.

از آنها انتظار می رود ویزیت های متخصص را برنامه ریزی کنند، تغییرات دارویی را به خاطر بسپارند، توصیه های متناقض را با هم تطبیق دهند، علائم جدید را زیر نظر بگیرند، بیمه نامه را دنبال کنند، آزمایش های بعدی را ترتیب دهند و تشخیص دهند که چه زمانی چیزی در حال خطرناک شدن است.

حتی بیماران با تحصیلات عالی نیز می توانند برای حرکت در این پیچ و خم تلاش کنند. برای افراد مسن، مراقبان یا افرادی که چندین بیماری را به طور همزمان مدیریت می کنند، این کار می تواند طاقت فرسا شود.

این شکاف بین قرار ملاقات ها جایی است که بسیاری از بزرگترین شکست های مراقبت های بهداشتی بی سر و صدا شروع می شوند.

عواقب آن بسیار فراتر از ناراحتی است. مراقبت‌های بهداشتی اغلب تنها پس از بدتر شدن شرایط به اندازه کافی پاسخ می‌دهند که باعث مراجعه مجدد به مطب، پذیرش در بخش اورژانس یا بستری شدن در بیمارستان شود.

هنگامی که هیچ کس به طور فعال نقاط را به هم وصل نمی کند، می توان علائم هشداری را که می توانست پیش از این به آن اشاره کرد، نادیده گرفت. یک دارو هرگز شروع یا تنظیم نمی شود. ارجاع به تأخیر می افتد. یک علامت جدید رد می شود.

در برخی موارد، مشکلی که می‌توانست زودتر برطرف شود، می‌تواند به یک بحران پزشکی تبدیل شود.

خانواده ها به ناچار وارد آن چاله می شوند. در سرتاسر جهان، بسیاری از همسران، کودکان بزرگسال، خواهر و برادر و دوستان به هماهنگ کننده های مراقبت بدون مزد تبدیل شده اند.

آن‌ها ساعت‌ها صرف تماس‌های تلفنی، پیگیری اسناد، مقایسه فهرست‌های داروها، تکرار تاریخچه پزشکی و تلاش برای ترجمه دستورالعمل‌های پیچیده از چندین ارائه‌دهنده می‌کنند.

اکثر آنها هرگز انتظار این نقش را نداشتند و تعداد کمی از آنها آمادگی رسمی برای آن دریافت می کنند. نتیجه استرس غیرضروری برای مراقبین، ناامیدی برای ارائه دهندگان و خطرات قابل اجتناب برای بیماران است.

راه دیگری برای طراحی مراقبت های بهداشتی وجود دارد. این با تشخیص این موضوع آغاز می شود که مهم ترین بخش های درمان بیماری مزمن بین ویزیت ها اتفاق می افتد.

سیستمی را تصور کنید که در آن هفته‌های بین قرار ملاقات‌ها دیگر خلأ نیست، بلکه بخش فعال مراقبت است. ارجاعات پیگیری می‌شوند، داروها قبل از تشدید مشکلات تنظیم می‌شوند، علائم جدید باعث مداخله زودهنگام می‌شوند، و موانع عملی قبل از کمک به یک اورژانس پزشکی برطرف می‌شوند.

این تفاوت بین سیستمی است که به سادگی بیماری را درمان می کند و سیستمی که فعالانه از سلامت محافظت می کند. فرد منتظر می ماند تا مردم آنقدر مریض شوند که نیاز به قرار ملاقات دیگری داشته باشند. دیگری هر روز کار می کند تا آنها را از نیازشان دور نگه دارد.

دستیابی به این آینده نیازی به جایگزینی پزشکان یا برنامه ریزی قرار ملاقات های بیشتر ندارد. این امر مستلزم شناخت این است که هماهنگی مراقبت خود جزء ضروری مراقبت موثر بیماری مزمن است.

سیاستگذاران، بیمه‌گران و سازمان‌های مراقبت‌های بهداشتی باید مدل‌های بازپرداختی را ایجاد کنند که از هماهنگی مراقبت مستمر برای بیمارانی که با شرایط مزمن زندگی می‌کنند حمایت کند، در حالی که نیاز به ارتباط یکپارچه بین مراقبت‌های اولیه، متخصصان و خدمات حمایتی مبتنی بر جامعه دارد.

اگر مراقبت‌های بهداشتی همچنان بر پرداخت هزینه برای ویزیت‌های فردی تاکید بیشتری داشته باشد تا هماهنگی پایدار، سیستم به جای جلوگیری از آن‌ها در وهله اول، به پاداش دادن به مشکلات ادامه خواهد داد.

مراقبت های بهداشتی هرگز نباید تنها با آنچه در داخل اتاق معاینه اتفاق می افتد سنجیده شود. موفقیت واقعی آن با آنچه پس از بیرون رفتن بیمار از در رخ می دهد و نحوه زندگی بین آنها تعیین می شود.

Rachael Rivero یک پرستار دارای گواهی هیئت مدیره و موسس Kansas Care Connect است.