مزارع فلاندر و سام: استراحتی کوتاه با بارهای تاریخی سنگین

یک سفر با راهنما به میدان های نبرد جنگ جهانی اول ممکن است تنها سه روز و دو شب طول بکشد، اما یک فرد ایرلندی به ناچار چمدان های زیادی را بسته خواهد کرد.

اکنون بیش از یک قرن از پایان آن درگیری جهانی می گذرد، اما پایان درگیری های محلی تر ما در سال 1998 لازم بود تا بتوانیم قدردانی و درک دقیق تری از سرنوشت سربازان ایرلندی در ارتش بریتانیا، که مدت ها تحت الشعاع مبارزه همزمان برای آزادی ایرلند در داخل کشور قرار گرفته بود، فراهم کنیم. حدود 200000 مرد ایرلندی خدمت کردند و 35000-50000 مردند.

من گمان می‌کنم که اکثر بازدیدکنندگان ایرلندی فلاندر و سام به خوبی از تاریخ جنگ جهانی اول مطلع هستند و می‌خواهند با چشمان خود مکان‌هایی را که در کتاب‌ها درباره آن خوانده‌اند ببینند. اما من از موضوع غافل بودم.

من در شعر ضدجنگ ویلفرد اوون و زیگفرید ساسون آموزش دیدم و بعدا در مورد سهم ناسیونالیست های ایرلندی مانند فرانسیس لدویج و تام کتل آموختم که به نوبه خود الهام بخش سباستین بری در بازاندیشی ادبی او از وفاداری های پیچیده و تقسیم شده خانواده اش، در رمان هایی مانند Way Long، Long بودند. مانند بسیاری دیگر، من عمیقا تحت تأثیر نمایشنامه فرانک مک گینس به نام مشاهده پسران اولستر که به سمت سام حرکت می کنند و سه گانه رمان های «بازآفرینی» پت بارکر قرار گرفتم.

اما پس از گشت و گذار در میدان‌های جنگ، گورستان‌ها، یادبودهای جنگ و بناهای تاریخی، تصمیم گرفتم عمیق‌تر مطالعه کنم تا بفهمم چگونه رهبران اروپا می‌توانستند شهروندان خود را به چنین وحشت‌هایی محکوم کنند، و به قول یک پانل اطلاعاتی در موزه فیلد فلاندر در ایپرس، بلژیک، تبدیل به «ماشین‌های آتش‌نشانی هیولاگرای ملی‌گرای ویرانگر» شدند.

ایپرس امروز یک شهر زیبا و مرفه است، اما میراث جنگ در همه جا وجود دارد. این موزه عالی است، با ویترین های زیبا و پر از لباس های فرم، کیت، سلاح، نقاشی، عکس های ویرانگر، پوسترها، تبلیغات و مصنوعات.

برداشت تلخ - فرانک مک نالی در سمت تاریک کشاورزی در فلاندر و سام

بازدید از گورستان بریتانیایی Poelcapelle و گورستان آلمانی Langemark در ادامه، سخت و باوقار و کاملا تیره و تار است. نشاط‌آورتر بنای یادبود صلح بود، یک سنوتاف 11 و نیم تنی که تصویری منفی/مثبت از یک خشخاش را در بر می‌گرفت که توسط 2016 دیگری احاطه شده بود، که توسط 250 آهنگر به مناسبت صدمین سالگرد نبرد یپرس چکش‌کاری شده بود.

خانه تالبوت تغییر لحن عجیبی را نشان می دهد. این موسسه ای است که در آن افسران و افراد خصوصی بریتانیا آزادانه با هم معاشرت می کردند و تابلوهای حفظ شده در میان وحشت، حس شوخ طبعی بریتانیایی را نشان می دهد. "سبدهای کاغذ باطله صرفا زینتی هستند. طبق سفارش." اگر عادت به تف کردن روی فرش خانه دارید، لطفا اینجا تف کنید. آخرین پست در دروازه منین که نام 50000 سرباز گمشده در آن به یادگار مانده است، با سازماندهی و حضور مردم محلی، عمیقا تأثیرگذار است.

برای تسکین نور پس از آن، بازدید از آبجوسازی Kazematten، در زیر باروهای شهر قدیمی با دیوار، بسیار لذت بخش است. این مرکز در همان فضایی است که روزگاری روزنامه سربازان، Wipers Times، زیر سقف‌های آجری طاقدار زیبا تولید می‌شد و مجموعه آبجوهای دست‌ساز آن به نام آن نامگذاری شده است. یک ماشین چاپ قدیمی هنوز در گوشه ای ایستاده است.

موزه Passchendaele جذاب اما نشاط آور است. ویترین صدف ها با رنگ های آبی روشن، قرمز، زرد و سبز با حروف بزرگ رنگ آمیزی شده و با علائم بعلاوه تزئین شده است. این می تواند هنر مدرن باشد اما رنگ ها برای شناسایی گاز سمی هستند. گورستان تاین کات بسیار وسیع است، سنگ قبرها به یکنواختی تجهیزات جنگی سابق مردگان، صفوف بی پایان آنها مانند صندلی های غرفه یک آمفی تئاتر بزرگ.

پارک صلح جزیره ایرلند که توسط رئیس جمهور مری مک آلیز و ملکه بریتانیا الیزابت دوم در 11 نوامبر 1998 افتتاح شد، با برج گرد خود نماد امیدوارکننده ای از آشتی بین سنت های زمانی متخاصم این سرزمین است. نمی‌توانم تعجب نکنم که برخی از بازدیدکنندگان از زیارتگاه مجاور مریم مقدس چه می‌کنند. یادبود لشکر 16 ایرلندی در Wytschaete در یک مجسمه یادبود مکانی است که در آن سرگرد ویلی ردموند، برادر جان ردموند رهبر هوم رول، در نبرد Messines به طور مرگبار زخمی شد و توسط Pte John Meeke از لشکر 36 اولستر به مکان امنی منتقل شد.

رفقای ایرلندی در سنگ گرانیت تراشیده شده است، اما در حقیقت این رفقا بودند که در امتداد بازو نگهداری می شدند. به‌طور غیرمعمول، قبر ردموند نزدیک محل مرگش باقی می‌ماند، نه در یک گورستان رسمی جنگ، که با پرچم‌های سه رنگ و صلیب‌های خشخاش بازدیدکنندگان مشخص شده است.

درس های آموخته شده و نادیده گرفته شده: زمانی که دو لشکر ایرلندی در میدان های فلاندرز متحد شدند

یادبود پارک نیوفاندلند عمدتا به کشته شدگان جنگ کانادا اختصاص دارد. این منظره یادآور طبل‌ها است، تپه‌هایی از زمین که توسط سنگرها به دو نیم شده، گویی خاک هنوز در آشفتگی است. بنای یادبود Thiepval، طراحی شده توسط Edwin Lutyens، به یاد ماندنی است و به نام 72000 مرد بدون قبر شناخته شده است. مردی باقی نمانده؟ حدود 135000 نفر هنوز مفقود هستند. با این حال، برای من نیز جالب بود که دولت تلاش می‌کرد تا شهرت خود را بازسازی کند، و چیزی باشکوه برای مشروعیت بخشیدن به یک قربانی ناپسند مجسمه‌سازی کرد.

ما همچنین برای بازدید از قبور اقوام افراد گروهمان به گورستان های کوچکتر رفتیم. این گورستان‌های کوچک‌تر که در میان مزارع در مسیرهای روستایی قرار گرفته بودند، ظرافتی داشتند که بزرگ‌ترها فاقد آن بودند.

مارتین دویل مهمان GTI Travel، gtitravel.ie بود