مشکل تلاش برای Age-Gate کل اینترنت

دولت‌ها در سراسر جهان به‌طور فزاینده‌ای به دروازه‌های سنی روی می‌آورند تا از کودکان در برابر محتوا و تجربیات بالقوه مضر آنلاین محافظت کنند. محدودیت‌های سراسری رسانه‌های اجتماعی استرالیا برای کودکان زیر 16 سال، بخشی از فشار بسیار گسترده‌تر برای تأیید سن است، با قانون‌گذاران و تنظیم‌کننده‌ها در بریتانیا، اتحادیه اروپا و بسیاری از ایالت‌های ایالات متحده در حال بررسی یا اجرای الزامات مشابه هستند.

بریتانیا در حال آماده شدن برای پیروی از استرالیا با محدودیت های رسانه های اجتماعی خود برای کودکان زیر 16 سال است، در حالی که ایالت های آمریکا به طور فزاینده ای قوانینی را دنبال می کنند که نیاز به تأیید سن در لایه های مختلف فناوری را دارد. برخی از پیشنهادات به پلتفرم های رسانه های اجتماعی نیاز دارند تا سن کاربران خود را تعیین کنند، در حالی که برخی دیگر این الزامات را به فروشگاه های برنامه و حتی سیستم عامل ها کاهش می دهند.

این پیشنهادات همچنین نگرانی هایی را ایجاد کرده است که دولت های بیشتری می توانند در نهایت استفاده از ابزارهای حفظ حریم خصوصی مانند شبکه های خصوصی مجازی (VPN) را برای جلوگیری از دور زدن محدودیت های سنی توسط افراد محدود کنند. با این حال، همانطور که اخیرا پوشش دادیم، حذف این راه‌حل‌ها به اشکال فزاینده‌ای تهاجمی از بررسی هویت، نظارت شبکه و کنترل دستگاه نیاز دارد که به سادگی با یک جامعه آزاد ناسازگار هستند.

پرستون برن، یک وکیل فناوری واجد شرایط در ایالات متحده و بریتانیا که وکالت چندین وب سایت آمریکایی را در اختلافات حقوقی با تنظیم کننده های خارجی داشته است، در X استدلال کرد که محدودیت های پیشنهادی بریتانیا موثرتر از استرالیا نخواهد بود. برن پست کرد: «پارلمان قانونی را تصویب کرد که کارایی ندارد. "Ofcom قوانین اجرایی را پیشنهاد می کند که کارساز نیستند. قانونی که محکوم به شکست است، قانون خوبی نیست."

در اواخر اکتبر، تنظیم‌کننده ارتباطات بریتانیا، آفکام، چهار روش را مشخص کرد که می‌تواند به طور قابل اعتماد مشخص کند که آیا فردی حداقل 16 سال دارد یا خیر: تطبیق هویت با عکس، خدمات هویت دیجیتال، چک‌های مبتنی بر بانک و تخمین سن چهره. با این حال، آفکام اذعان کرد که برخی از فناوری‌های تخمین سن چهره دارای حاشیه خطای چند ساله در سن 16 سالگی هستند، به این معنی که پلتفرم‌ها ممکن است نیاز به تأیید بیشتر از کاربرانی داشته باشند که سن تخمینی آنها در محدوده خاصی قرار دارد.

همچنین اشاره کرد که افراد 16 و 17 ساله بدون کارت شناسایی عکس دار ممکن است برای دسترسی به خدمات دارای محدودیت سنی نیاز به دریافت آن داشته باشند. دولت انتظار دارد این محدودیت ها در بهار آینده اجرایی شود.

این خط‌مشی‌ها بخشی از یک بحث بزرگ‌تر در مورد اینکه در کدام لایه از محدودیت‌های سنی پشته فناوری باید اجرا شود (اگر اصلا باشد) و چه مقدار اطلاعات شخصی افراد باید برای استفاده از اینترنت تسلیم شوند، هستند. در حال حاضر، دروازه‌های سنی که برای پلتفرم‌های رسانه‌های اجتماعی پیشنهاد می‌شوند، نقطه شروع مفیدی برای بررسی اینکه چگونه این مقررات می‌توانند یا باید کار کنند، ارائه می‌دهند.

نمایندگانی از Common Sense Media (CSM) و Centre for Humane Technology (CHT)، دو سازمانی که از محیط آنلاین امن‌تر و سالم‌تر حمایت کرده‌اند، دیدگاه‌های خود را با Gizmodo در میان گذاشتند. هر دوی آنها استدلال می کنند که محافظت از کودکان به صورت آنلاین نیاز به چیزی بیش از محدود کردن دسترسی آنها به رسانه های اجتماعی از طریق دروازه های سنی دارد. آنها همچنین از پرداختن به ویژگی‌های پلتفرم مضر و اطمینان از اینکه هرگونه الزامات تضمین سنی از حریم خصوصی کاربران محافظت می‌کند، پشتیبانی می‌کنند.

با این حال، آنها در میزان ارزشی که برای دروازه های سن به عنوان ابزاری برای محافظت از کودکان قائل هستند، متفاوت هستند. ایروین بر تغییرات ساختاری در پلتفرم‌ها تاکید می‌کند، در حالی که جانسون استدلال می‌کند که محدودیت‌های سنی ناقص اجرا شده هنوز هم می‌تواند هدف مفیدی داشته باشد.

لیزی ایروین، متخصص ارتباطات خط مشی CHT به Gizmodo گفت: «قاب بندی «ایمنی در مقابل حریم خصوصی» خود بخشی از مشکلی است که مرکز فناوری انسانی علیه آن کار می کند. "این اجازه می دهد تا سکوها از قلاب خارج شوند و در عین حال بار را بر دوش افراد می گذارد تا ثابت کنند که چه کسانی هستند."

آریل فاکس جانسون، مشاور ارشد CSM برای حفظ حریم خصوصی داده ها، حریم خصوصی در مقابل امنیت را به عنوان چارچوبی اشتباه می بیند:

"حریم خصوصی در مقابل ایمنی یک معامله کاذب است - می توان از حریم خصوصی و بیان آزاد محافظت کرد، و در عین حال تجربیات مناسب سن را برای بچه ها ارائه داد. یک تصور اشتباه رایج در مورد ارزیابی سن این است که این همان چیزی است که ارزیابی هویت است - این دو نباید با هم ترکیب شوند. شما می توانید بدون دانستن اینکه چه کسی هستند، متوجه شوید که چند سال دارد، و شرکت ها گزینه های فنی رو به افزایشی دارند."

برای ایروین، مشکل اصلی محدودیت‌های سنی عمومی این است که آنها بر کنترل افرادی که می‌توانند به یک پلتفرم دسترسی داشته باشند، تمرکز می‌کنند تا انتخاب‌های طراحی که می‌توانند آن پلتفرم‌ها را در وهله اول مضر کنند. CHT ترجیح می‌دهد که قانون‌گذاران ویژگی‌هایی مانند تقویت الگوریتمی، اعلان‌های پاداش متغیر، مکانیک‌های مقایسه اجتماعی، و پیمایش بی‌نهایت را هدف قرار دهند که می‌تواند تعامل اجباری را تشویق کند و تأثیر منفی بر کاربران بدون در نظر گرفتن سن آنها بگذارد.

ایروین گفت: «اگر ساختار زیربنایی پلتفرم‌های رسانه‌های اجتماعی دست نخورده بماند، هیچ سیستمی از مقررات مؤثر نخواهد بود. "ویژگی های مضر طراحی زمانی که کاربر 18 ساله می شود ایمن نمی شوند."

جانسون به طور مشابه خاطرنشان کرد: "همه قوانین سنی در مورد گیتینگ محتوا نیستند - در بسیاری از موارد، آنها می توانند و باید در مورد ارائه ویژگی ها و طرح های مضر محصول باشند."

به گفته ایروین، هنگامی که فردی آزمایش سنی را سپری می کند، به طور کلی به عنوان یک بزرگسال بدون تدابیر امنیتی بیشتر رفتار می شود. او افزود: «به جای اینکه یک سیستم قابل دوام برای محافظت از کودکان باشد، یک سپر مسئولیت برای پلتفرم ها است.

ایروین همچنین استدلال کرد: «تضمین سنی که در سطح ویژگی‌های طراحی اعمال می‌شود، کمتر تهاجمی‌تر، از نظر قانون اساسی قابل دفاع‌تر و تقریبا مطمئنا تأثیر بیشتری نسبت به محدودیت‌های دسترسی عمومی دارد».

برای روشن بودن، ایروین لزوما مخالف تعیین سن کاربران نیست، اما او بر تمایز بین تضمین سن و تأیید هویت تأکید دارد.

همچنین سؤالاتی در مورد اینکه آیا گیت های سنی می توانند آنچه را که طرفداران آن در نظر دارند انجام دهند وجود دارد. بچه‌ها قبلا نشان داده‌اند که می‌توانند با استفاده از حساب‌های والدین خود، VPN‌ها یا شناسایی افراد دیگر، یا حتی با فریب دادن نرم‌افزار تخمین سنی صورت، راه‌هایی برای دور زدن سیستم‌های تأیید سن موجود پیدا کنند.

ایروین به نظرسنجی Internet Matters از 1270 کودک بریتانیایی 9 تا 16 ساله و والدین آنها اشاره کرد که نشان داد تقریبا 32 درصد از کودکان به دور زدن کنترل سن اعتراف کردند. یکی از والدین متوجه شد که فرزند 12 ساله آنها برای فریب دادن یک سیستم تخمین سنی، سبیل تقلبی روی صورت آنها کشیده است، که متعاقبا کودک را 15 سال تخمین زد. ایروین افزود: "این یک هک پیچیده نیست."

ایروین گفت که این مثال‌ها محدودیت‌های تکیه بر دروازه‌های سنی را به‌عنوان ابزار اصلی محافظت از کودکان آنلاین نشان می‌دهد. او گفت: "بله، من نگران هستم و شواهدی وجود دارد که نشان می دهد این سیستم ها با چه سرعتی از هم می پاشند." او همچنین هشدار داد:

دزدی دریایی آنلاین مقایسه مفیدی است. ممنوعیت بدون تغییر ساختاری، همان رفتار را به سمت فضاهای کمتر تنظیم شده و کمتر قابل مشاهده سوق می دهد. نوجوانی که خواهان دسترسی است راهی پیدا می کند... مرکز فناوری انسانی معتقد است که ممنوعیت بدون پاسخگویی ساختاری تنها یک ژست سیاسی است - و حرکات سیاسی نمی توانند از تماس با یک سرور و یک سرور آزاد با انگیزه جان سالم به در ببرند.

جانسون دیدگاه متفاوتی را ارائه کرد و استدلال کرد که امکان دور زدن نباید به طور خودکار محدودیت های سنی را به عنوان یک ابزار سیاستی رد صلاحیت کند:

کمال نباید دشمن خوبی باشد. فقط به این دلیل که برخی از افراد زیر سن قانونی می توانند محدودیت سنی را پشت سر بگذارند به این معنی نیست که ما نباید این کار را انجام دهیم. ما از بررسی سن در کلوپ های شبانه یا برای خرید بزرگسالان صرفا به این دلیل که گاهی اوقات خردسالان گاهی اوقات راه خود را دور می زنند دست از بررسی سن بر نمی داریم.

ایروین به قوانین الهام گرفته شده از کد طراحی مناسب سن در ایالت هایی مانند کالیفرنیا، ورمونت، کارولینای جنوبی و میسوری به عنوان نمونه هایی از نوع قوانین حمایت شده توسط مرکز فناوری انسانی اشاره کرد. ایروین گفت: «چیزی که در مورد آن قابل ستایش است این است که مبتنی بر طراحی است تا مبتنی بر دسترسی - و در آینده مقاوم است.

ایروین همچنین بر اهمیت قانونی که می تواند با تغییر چشم انداز آنلاین تکامل یابد، تأکید کرد:

ما از آسیب‌های رسانه‌های اجتماعی امروزی می‌دانیم، اما نمی‌توانیم به‌طور کامل اتفاقات آینده را پیش‌بینی کنیم، به‌ویژه با توسعه سریع هوش مصنوعی، اما آنچه می‌دانیم این است که جوانان به جدیدترین‌های موجود در بازار جذب خواهند شد. قانونی که می‌تواند در کنار فناوری جدید تکرار شود، بسیار بادوام‌تر از قانونی است که به طور محدود در مورد الگوهایی که بچه‌ها احتمالا به آن‌ها نیاز دارند پوشش می‌دهند. این رویکرد درستی است، به‌ویژه که مردم خواهان اقدامی هستند تا پلتفرم‌ها را برای آسیب رساندن به خردسالان پاسخگو نگه دارد.»

در همین حال، جانسون به قانون SAFE برای کودکان نیویورک و قانون محافظت از کودکان ما در برابر اعتیاد به رسانه‌های اجتماعی در کالیفرنیا به عنوان نمونه‌هایی از قوانینی اشاره کرد که می‌توانند الزامات تضمین سنی محافظ حریم خصوصی را در بر گیرند.

به گفته جانسون، الزامات تأیید سن هنوز باید چندین شرط مهم را برآورده کند تا به نوعی محدودیت های تهاجمی و طاقت فرسا در استفاده از اینترنت تبدیل نشود که همه می خواهند از آن اجتناب کنند. جانسون گفت: «تضمین سن باید محافظ حریم خصوصی، متناسب با خطرات آسیب، عادلانه و منصفانه باشد. "هر قانونی که آن را الزام می کند باید گزینه های فردی را ارائه دهد، از جمله مواردی که نیازی به شناسه ندارند."

ایروین افزود: «در لحظه‌ای که رژیم نظارتی به پلتفرم‌هایی وابسته است تا پرونده‌هایی در مورد اینکه چه کسی به چه چیزی و چه زمانی دسترسی داشته است، دیگر یک ابزار محافظت از کودکان نیست. این زیرساخت نظارتی است که لباس والدین را به تن کرده است.»

برای بسیاری از کاربران اینترنت، از جمله بن آرک Nostr.com، ناشناس بودن و حریم خصوصی آنلاین ویژگی های ضروری اینترنت هستند که باید حفظ شوند. Arc به Gizmodo گفت: «همه ما موافقیم که باید از کودکان در برابر محتوای بزرگسالان محافظت کنیم، اکثر ما موافقیم که الگوریتم X شیطانی است، تعداد کمی از ما موافق از دست دادن حق حریم خصوصی/ناشناس بودن آنلاین هستیم. "به عنوان حامیان حریم خصوصی که مشکلات سیاست‌های سانسور عمومی را درک می‌کنند، وظیفه ما این است که با ساخت ابزارهایی که مشکلاتی مانند ایجاد فضاهای امن برای جوانان را به روشی ظریف‌تر حل می‌کنند، مدافعان امنیت آنلاین را آموزش دهیم.

برخی از منتقدان مقررات مربوط به سن را در هر لایه از پشته فناوری غیرقابل قبول می‌دانند و استدلال می‌کنند که این می‌تواند اولین گام به سمت ایجاد زیرساخت برای نظارت مداوم بر فعالیت‌های اینترنتی مرتبط با هویت‌های خاص باشد. بارت پرنیل، رئیس انجمن بین المللی تحقیقات رمزنگاری، در اوایل سال جاری در یک تاپیک در صفحه ایکس پست کرد که در آن نامه ای سرگشاده با امضای بیش از 370 دانشگاهی در زمینه امنیت و حریم خصوصی اعلام کرد: "بررسی سن آفلاین (مثلا برای مشروبات الکلی یا کازینو) محدود، محلی است و هیچ اثر ماندگاری باقی نمی گذارد.

"تأیید سن آنلاین خطر تبدیل شدن به یک نیاز دائمی شناسه برای تقریبا هر تعامل دیجیتالی را دارد."

بعید است که این تنش ناپدید شود زیرا دولت ها به دنبال محدودیت های سنی در بخش های مختلف فناوری هستند. حتی پیشنهادهای نسبتا آگاه به حفظ حریم خصوصی افراد را ملزم می‌کند که در نوعی از سیستم تضمین سن شرکت کنند، و تمایز بین اثبات سن افراد و تعیین هویت آنها ممکن است با گسترش بیشتر این سیستم‌ها اهمیت بیشتری پیدا کند.

برای ایروین، هدف باید فراتر از تصمیم‌گیری برای اینکه چه کسی مجاز به استفاده از پلتفرم‌های خاص باشد و محیطی سالم‌تر برای همه به صورت آنلاین ایجاد کند، گسترش یابد. "کودکان لایق محیط هایی هستند که برای شکوفایی آنها طراحی شده است. دیگران هم همینطور."