مطالعه اسرائیلی نشان می دهد که آتش سوزی های جنگلی باستانی در شام ممکن است الهام بخش سفالگری دوران نوسنگی باشد.

مطالعه اخیر نشان داد که آتش سوزی های باستانی و فرسایش جنگلی در جنوب شام به جوامع نوسنگی کمک کرده است تا کشف کنند که آتش می تواند خاک رس را به سفال تبدیل کند. این مطالعه که در اوایل سپتامبر در Geomorphology منتشر شد، شواهد برگرفته از رسوبات باستانی، غارها، ذخایر زغال سنگ و مکان های باستان شناسی در سراسر منطقه را تجزیه و تحلیل می کند تا چگونگی شکل گیری دو مکان اصلی زیست محیطی در سراسر منطقه را در طول دوره لوانت بازسازی کند. ناپایداری. شواهد از آنچه محقق ارشد پروفسور بدست می آید.

آموس فرومکین از مؤسسه علوم زمین دانشگاه عبری اورشلیم، «فرضیه کوره طبیعی» را «فرضیه کوره طبیعی» می‌نامد. طبق فرضیه فرومکین، جوامع نوسنگی در آن زمان ممکن است آموخته باشند که پس از مشاهده چنین پدیده‌هایی که به طور طبیعی پس از آتش‌سوزی‌های شدید رخ می‌دهند، خاک رس می‌تواند برای همیشه با آتش سخت شود. مطالعه مورد تجزیه و تحلیل آخرین دوره بین یخبندان معروف به MIS 5e بود که تقریبا 129000 تا 116000 سال پیش رخ داد.

دوم، اوایل هولوسن، بین 11000 تا 7000 سال پیش بود، زمانی که جوامع کشاورزی به طور فزاینده‌ای در سراسر منطقه مستقر شدند. این مطالعه خاطرنشان کرد که ذرات ریز زغال چوب حفظ شده در رسوبات دریاچه های باستانی بیشترین میزان سوختن را ثبت می کنند، در حالی که نشانه های شیمیایی حفظ شده در سازندهای غار نشان دهنده تلفات قابل توجهی در پوشش گیاهی و خاک است.

در اوایل هولوسن، به نظر می‌رسد شدیدترین قسمت در حدود 9500 تا 8200 سال پیش روی داده است. اگرچه مردم عصر نوسنگی و پیش از آن عمدا از آتش در مقیاس محدود استفاده می‌کردند، فرومکین استدلال کرد که گستره جغرافیایی و زمان آتش‌سوزی‌ها به دلایل اقلیمی برای افزایش استفاده از آتش نشان می‌دهد. او توضیح داد که خاک موجود پس از آن می‌سوزاند. باران و رواناب

خاک غنی از رسی از دامنه تپه ها حرکت کرد و در فرورفتگی های طبیعی مانند دره اردن و دریای مرده به مقدار زیادی رسوب کرد. چنین تغییری مناطق حاصلخیزی را ایجاد کرد که در آن جوامع کشاورز می توانستند در آن مستقر شوند و شکوفا شوند. آیا طبیعت می توانست نحوه ساخت سفال را نشان دهد؟ سفال ها در این منطقه ظاهر شدند که تقریبا در همان دوره آتش سوزی و آتش سوزی گسترده خود رسیدند. فرومکین ادعا کرد که افرادی که در دره ها زندگی می کنند ممکن است با تکه هایی از خاک رس مواجه شده باشند که در معرض آتش سوزی شدید طبیعی قرار گرفته است و متوجه شده اند که گرما باعث نرم تر شدن آن شده است.

این مشاهدات می‌توانست ایده اصلی پشت شلیک عمدی خاک رس را فراهم کند. این فرضیه توسط تحقیقات سنگ‌نگاری قبلی تأیید می‌شود که نشان می‌دهد سفال‌های یارموکی از دره اردن از خاک رس ترا روسا، همان ماده‌ای که در اطراف سکونتگاه‌ها پس از فرسایش تپه‌های مجاور انباشته شده بود، ساخته شده است. فرومکین.

جوامع عصر نوسنگی در دره اردن ممکن است آتش را مشاهده کرده باشند که خاک رس را در زیر و اطراف سکونتگاه هایشان تغییر می دهد و متوجه شده اند که این فرآیند می تواند عمدا بازتولید شود. دوره یخبندان، شام جنوبی ترکیب شدیدتری از آتش سوزی، از بین رفتن پوشش گیاهی، فرسایش و رسوب رسی را تجربه کرد.

با وجود این، مطالعه اشاره کرد که سفال ظاهر نشد. فرومکین آخرین بین یخبندان را به عنوان یک "آزمایش کنترلی" طبیعی توصیف کرد. در حالی که محیط زیست بسیاری از شرایط بعدی را که ممکن است منجر به ایجاد سفال شده باشد، ایجاد کرد و با آن مواجه شد، مردم ساکن در این منطقه همان توانایی‌های شناختی، دانش و شرایط اجتماعی را نداشتند که جوامع بعدی دوران نوسنگی بر این موضوع تاکید داشتند. قابل آزمایش، به جای گزارش اثبات شده اختراع سفال. شواهد موجود نشان می‌دهد که آتش‌سوزی‌های عمده، رسوب خاک رس و t

ظهور سفال در همان بازه زمانی وسیع رخ داد، اما تاریخ گذاری کنونی هنوز نمی تواند توالی دقیق وقایع را شناسایی کند.