مطالعه بنیاد ایرلندی هاسپیس نشان می دهد که رسانه های ایرلندی «مداوم» درباره مرگ صحبت می کنند

مطالعه ای از بنیاد آسایشگاه ایرلندی (IHF) نشان داده است که بیشتر ما ترجیح می دهیم به مرگ فکر نکنیم. بسیاری با والدین یا پدربزرگ و مادربزرگ ایرلندی، که گاهی به نظر می رسد به هیچ چیز دیگری فکر نمی کنند، ممکن است مخالف باشند.

صرف نظر از این، این مطالعه که گفتمان رسانه‌ای را در مورد اینکه چگونه ایرلند «درباره مرگ صحبت می‌کند» را بررسی کرد، به این نتیجه رسید که رسانه‌های ایرلندی «به طور مداوم در مورد آن صحبت می‌کنند».

این تحلیل به چگونگی تصویر مرگ و مرگ در رسانه ملی در سه سال گذشته پرداخت، اما مرگ‌های خشونت‌آمیز و تصادفی، خودکشی، مرگ کودکان، تحقیقات و ترحیم را حذف کرد.

بر اساس این مطالعه، در نهایت، 708 خبر و تصویر مرتبط باقی ماندند، که استدلال می‌کند که واقعیت‌های روزمره مرگ بر اثر بیماری یا کهولت سن «عمدتا نامرئی می‌مانند یا از طریق لنزهای بالینی، سازمانی، یا مدیریت غم و اندوه قاب می‌شوند».

این مطالعه استدلال می‌کند که پوشش رسانه‌ای مرگ برای سیاست عمومی مهم است، «زیرا اگر موضوعی در دستور کار عمومی نباشد، ممکن است دولت به آن اقدام نکند».

این مطالعه نشان داد که تغییر سریع "فرهنگ مرگ" ایرلند از پوشش رسانه ای مشهود است و به ظهور rip.ie و یادبود دیجیتال، در کنار پدیده کافه های مرگ اشاره می کند، جایی که مردم می توانند "در مورد مرگ و زندگی با چای و کیک صحبت کنند".

این مطالعه همچنین استدلال می‌کند که این کشور با استناد به بیداری، عزاداری و آیین‌های عمومی، به عنوان «تصویر جمعی قوی از خود که به طور منحصربه‌فردی در هنگام مرگ خوب است» دارد.

این در کنار رسانه‌هایی است که با فرسایش ساختارهای کاتولیک که مدت‌ها پشتوانه این شیوه‌ها بود، مقابله می‌کنند.

در این بیانیه آمده است: «در اصل، فرهنگ مرگ ایرلندی یک مجموعه از ساختارها را از دست می دهد در حالی که مجموعه ای دیگر را جمع می کند.

چگونه در ایرلند امروزی "خوب بمیریم": با داشتن یک زندگی خوب شروع می شود

این مطالعه می‌گوید شاید مهم‌ترین یافته این باشد که «نحوه مردن ما عمیقا نابرابر است».

گزارش می‌گوید: «پوشش رسانه‌ای به‌طور مداوم دو مدل متضاد ارائه می‌کند: مرگ بد – در راهروی بیمارستان، در درد، تنهایی، بدون حمایت کافی، در مقابل مرگ خوب – که ترجیحا در خانه یا در آسایشگاه، بدون درد و باوقار، در محاصره خانواده و با زمان برای خداحافظی رخ می‌دهد.»

این مطالعه همچنین نتیجه می‌گیرد که در حالی که داستان‌های فردی غم و اندوه به عنوان یک تجربه شخصی و عاطفی ظاهر می‌شوند، اما تصویر کامل متفاوت است.

در این بیانیه آمده است: «غم همه‌گیری، سیاست مرخصی سوگ و سوگواری محروم از حقوق به طور جمعی داستان سوگواری را به‌عنوان یک موضوع بهداشت عمومی فاقد منابع می‌گویند که نیازمند پاسخ‌های ساختاری و نه فقط شخصی است».

«آنچه این مطالعه در نهایت نشان می‌دهد یک اکوسیستم رسانه‌ای است که کار جدی و مهمی را در مورد مرگ انجام می‌دهد، اما آن را به‌طور ناهموار و اغلب بدون اینکه متوجه شود چه می‌کند، انجام می‌دهد.

"این پوشش مجموعا مرگ و مرگ را هم به عنوان یک بحران اجتماعی و/یا بهداشتی ایرلندی و هم به عنوان یک تجربه عمیق انسانی و قابل کشتیرانی می‌سازد. چالش اکنون این است که این مکالمه آگاهانه‌تر، فراگیرتر و مفیدتر برای افرادی باشد که بیشتر به آن نیاز دارند."

کافه‌های مرگ: صحبت درباره مرگ و مردن با مردم یک امتیاز است، زیرا چیزهای زیادی درباره زندگی یاد می‌گیرید.

این گزارش در "مکالمه ملی در مورد مرگ، مرگ و سوگ" به میزبانی IHF در پارک کروک در روز پنجشنبه منتشر خواهد شد.

IHF گفت که چنین گفتگویی ضروری است، به ویژه از آنجایی که انتظار می‌رود جمعیت ایرلند در حال پیری و تنوع فزاینده در دهه‌های آینده تقاضاهای فزاینده‌ای داشته باشد.

پیش بینی می شود تا سال 2046، تعداد سالانه مرگ و میر در ایرلند 40 درصد افزایش یابد، در حالی که پیش بینی می شود تعداد افرادی که به مراقبت های تسکینی نیاز دارند 50 درصد افزایش یابد.

IHF استدلال می کند که تأثیر سوگ در نتیجه "به طور قابل توجهی" افزایش خواهد یافت.

پائولا اوریلی، مدیر اجرایی IHF گفت: «جمعیت ایرلند و همچنین تجربه مردم از مرگ، مرگ و سوگواری در حال تغییر است.

این مستلزم آن است که در مورد نحوه حمایت از افراد با نزدیک شدن به پایان زندگی و نحوه مراقبت از کسانی که غمگین هستند، متفاوت فکر کنیم.

از جمله موضوعاتی که قرار است در روز پنجشنبه مورد بحث قرار گیرد این است که "مرگ خوب" چیست.