معنای اسرائیل برای مردم یهود: فراتر از سیاست و مرزها - نظر

اسرائیل برای بسیاری از مردم چیزهای زیادی است. مشاجرات بر سر این که این سرزمین متعلق به چه کسی است، مرزهای آن کجا باید ترسیم شوند، واقعا کی دولت مدرن شروع به کار کرد، چگونه کشور باید اداره شود، و چرا باید در وهله اول وجود داشته باشد، ادامه دارد. تعداد کمی از مردم مکث می کنند تا این سوال را بپرسند که اسرائیل چیست. هر یهودی باید مدتی را صرف بحث در مورد این سؤال و پاسخگویی به خود کند. اغلب اوقات این مکان بدیهی تلقی می شود، و به ندرت آن گونه که شایسته است مورد توجه قرار می گیرد.

به عنوان مکانی که برای هر یهودی بسیار معنی دارد، مردم باید به این فکر کنند که اسرائیل برای آنها چیست. مردم اسرائیل را به عنوان سرزمین اجدادی توصیف می کنند. یهودیان برای نسل‌ها به این سرزمین اشاره کرده‌اند که اجدادشان پس از ترک مصر وارد آن شده‌اند، تپه‌ها و دره‌هایی که در فصول فراوان و خشکسالی کشت کرده‌اند، و شهرهایی که در دوره طولانی کتاب مقدس ساخته و بازسازی کرده‌اند. این تاریخ عمیق خانوادگی که از اولین سکونت‌گاه‌ها تا بازگشت‌های بعدی ادامه دارد، چیزی است که باعث می‌شود این کشور احساس کند که این کشور نقطه شروع یک یهودی است تا مقصدی که در برخی از آن‌ها یک مقصد انتخاب شده است.

بعد از قرن. زمین توسط خدا به قوم یهود داده شده است. تورات از اولین عهد با ابراهیم از طریق تضمین‌های مکرر به اسحاق و یعقوب و سپس به ملتی که آماده عبور از اردن است، کشور را به‌عنوان یک تخصیص الهی معرفی می‌کند و نه سرزمینی که با ابزارهای عادی بشری به دست آمده است. کسانی که متون را معتبر می‌دانند، در آن منشأ ادعایی را می‌یابند که ریشه در خود منابع دارد، حتی اگر استدلال‌های سیاسی بعدی را هم تأیید کنند، باید آن را تأیید کنند. اسرائیل برای قوم یهود اسرائیل مکان امنی برای یهودیان است

مردم پس از قرن‌ها که جوامع یهودی تحت حمایت حاکمان خارجی زندگی می‌کردند که تحمل آنها با تغییر حاکم یا خلق و خوی ممکن بود از بین برود، این کشور وضعیتی را فراهم می‌آورد که در آن امنیت اساسی در دستان یهودی و نهادهای یهودی است. تغییر از وابستگی به حسن نیت دیگران به توانایی محافظت از خود یکی از واضح‌ترین دلایل عملی ضروری برای زندگی یهودیان از نظر من در کشور است. حاکمیت و خودمختاری برای یهودیان.

اکنون اکثریت یهودی قوانین حاکم بر زندگی روزمره را تعیین می کنند، رهبرانی را انتخاب می کنند که خط مشی ها را تعیین می کنند، و اولویت های ملی را بدون یک مقام خارجی که حرف آخر را بر این انتخاب ها داشته باشد، تعیین می کند. این کار معمولی و مستمر اداره یک کشور چیزی است که به مردمی که مدت ها به زندگی تحت حکومت دیگران عادت داشته اند اجازه می دهد مسئولیت مستقیم هدایت و اشتباهات خود را بر عهده بگیرند. اسرائیل جایی است که یهودیان حق دفاع از خود را دارند.

هنگامی که حملات از مرزها یا از داخل رخ می دهد، واکنش توسط نیروهای یهودی که تحت فرمان یهودیان عمل می کنند انجام می شود نه با توسل به قدرت های خارجی که منافع و زمان بندی آنها ممکن است با منافع مردم زیر آتش متفاوت باشد. این واقعیت که دفاع از خود هم عملا امکان پذیر است و هم به طور گسترده به عنوان مشروع شناخته می شود، محاسبات درونی بسیاری از یهودیان را تغییر داده است و یهودیان باید محدودیت های کشور خود را بپذیرند. برای هزاران سال

کار باستان شناسی برای کشف بقایای زندگی یهودیان از هر دوره مهم ادامه دارد، متون باستانی خاطره مفصلی از دلبستگی به مکان های خاص را حفظ می کنند، و جوامع کوچکی حتی در طول دوره های طولانی حکومت خارجی و اخراج های بزرگ بر روی زمین باقی ماندند. این حضور ناگسستنی، اگر گاهی اوقات کم، دلیلی است که بازگشت قرن بیستم باعث شده است که بسیاری از ناظران به عنوان مردمی که هرگز دوباره ادعا کرده بودند، نظاره گر بودند. بیگانه با منظره خالی. اسرائیل مکانی از زیبایی جغرافیایی برای اتحاد یهودیان است.

زمین متنوعی که از تپه‌های مرکزی از طریق دشت ساحلی تا صحرای جنوبی و دره‌های شمالی می‌گذرد، به یهودیانی که از هر قاره وارد می‌شوند، دنیای فیزیکی مشترکی را می‌دهد که می‌توانند با هم قدم بزنند، کشاورزی کنند، و بر روی آن بسازند. حرکت در همان تپه‌ها و خطوط ساحلی مجموعه‌ای از تجربیات و خاطرات مشترک را ایجاد می‌کند که بحث خالص من درباره ایده‌ها در خانه است.

در بسیاری از کشورهای دیگر، هویت یهودی چیزی است که اغلب نیاز به توضیح، تطبیق یا تطبیق آرام با فرهنگ اطراف دارد، در حالی که در داخل اسرائیل تقویم، زبان و فرضیات معمول یهودیان زمینه زندگی عمومی روزمره را تشکیل می‌دهند. این همسویی ساده بین شخصیت یک فرد و جامعه اطراف او همان چیزی است که بسیاری از کسانی که به آنجا نقل مکان می‌کنند به عنوان تغییری توصیف می‌کنند که در نهایت به آنها اجازه می‌دهد ترجمه خود را برای دیگران متوقف کنند.

منابع یهودی به این قلمرو موقعیتی متمایز می دهند که قوانین کشاورزی خاص، تقویم و الزام زیارت، و آگاهی معمولی را که شخص در حین زندگی و کار روی خاک دارد، شکل می دهد.

همان نمازهای روزانه، همان ساعات مطالعه تورات، و ریتم یکسان سال کشاورزی، همگی وقتی در زمینی که منابع آن را کانون توجه مذهبی یهودیان معرفی می‌کنند، لایه‌ای از بی‌واسطگی به دست می‌آورند. اسرائیل سرزمین مشیت الهی است، جایی که «چشم‌های» خدا همیشه بر آن است. بودن در زمین به معنای متصل شدن خودکار به خداست. این مکان مکانی برای میتزوت است.

چندین فرمان خاص را می‌توان فقط در داخل مرزهای سرزمین رعایت کرد و بسیاری دیگر هنگامی که در همان مرزها نگهداری می‌شوند وزن بیشتری به دست می‌آورند تا در جای دیگر. این بعد مذهبی عملی و مداوم یکی دیگر از دلایلی است که کشور برای یهودیانی که بخش‌های مهمی از زندگی خود را حول تعهدات ثبت شده در سنت سازماندهی می‌کنند، در کانون توجه قرار می‌دهد.

کار کردن از طریق آنها برای خود، اسرائیل را از تبدیل شدن به یک بحث سیاسی یا عنوانی دور دور نگه می دارد، و این امر باعث می شود هر فردی درک روشن تری از اینکه چرا کشور همچنان در زندگی خود اهمیت دارد، داشته باشد. نویسنده یک معلم صهیونیست در مؤسسات سراسر جهان است و اخیرا کتاب جدیدی به نام صهیونیسم امروز منتشر کرده است.