"من هرگز تصور نمی کردم پدرم نازی باشد": متولد یک "کارخانه بچه" آلمانی

دو قطار از کودکان که برخی از آنها در زایشگاه های نازی "Lebensborn" متولد شده بودند، در سال 1946 از آلمان به بازرگانی در شرق فرانسه آورده شدند. یکی از آنها ادیت پاگوت بود.

برای نمایش این محتوا از YouTube، باید ردیابی تبلیغات و سنجش مخاطب را فعال کنید.

به نظر می‌رسد یکی از افزونه‌های مرورگر شما بارگیری پخش‌کننده ویدیو را مسدود می‌کند. برای تماشای این محتوا، ممکن است لازم باشد آن را در این سایت غیرفعال کنید.

ادیت پاگوت که در کودکی به فرزندی پذیرفته شده بود، تا اوایل سال جاری، زمانی که دخترش شروع به جستجوی گذشته آنها کرد، نمی‌دانست که در یک زایشگاه تحت مدیریت نازی‌ها Lebensborn ("چشمه زندگی") به دنیا آمده است.

ادیت در حالی که یک عکس سیاه و سفید را در نوک انگشتان خود نگه می دارد، می گوید: "این عکس مربوط به یک نوزاد حدودا 18 ماهه است. نام و نام خانوادگی من روی آن است."

تا چند ماه پیش، ادیت هرگز عکسی از خود در کودکی ندیده بود.

او با کمی غمگینی می‌گوید: "من خوب به نظر می‌رسم. من خیلی خوش رفتار به نظر می‌رسم."

با این حال، پشت تصویر نوزاد چاق گونه داستانی تاریک نهفته است.

ادیت می‌گوید: «این عکس در سال 1945 در یتیم‌خانه ایندرسفورف آلمان گرفته شد. آنها از ما در حالی که تابلویی روی آن نام و نام خانوادگی‌مان در دست داشتیم، عکس گرفتند تا سعی کنیم خانواده‌هایمان را پیدا کنیم. او می افزاید: «دیدن آن علامت کمی دشوار است.

در آن زمان، دختر بچه در تصویر هنوز ادیت دو ویکار نام داشت. این نامی بود که با آن در 11 آوریل 1944 در یک خانه Lebensborn در دپارتمان Oise فرانسه متولد شد، قبل از سفری که او را به آلمان و سپس بازگشت به فرانسه می برد.

پروژه Lebensborn در سال 1935 با هدف تولید "کودکان آریایی کامل" بر اساس معیارهای رژیم آدولف هیتلر ایجاد شد.

این پیرمرد 82 ساله توضیح می دهد: "آنها مراکز زایمان نازی ها بودند و مرد پشت سر آنها هاینریش هیملر بود. او یک "نژاد خالص" می خواست." زنان فرانسوی بودند که با آلمانی‌ها رابطه داشتند. این نوزادان به این ترتیب به دنیا آمدند.»

ادیت در تمام زندگی خود از این فصل دردناک گذشته خود بی خبر بود. او که در سال 1948 با یک زن و شوهر در منطقه لورن در شمال شرقی فرانسه قرار گرفت، هیچ چیز از ریشه خود نمی دانست.

پدر و مادر خوانده‌ام فورا به من گفتند که به فرزندخواندگی گرفته شده‌ام، اما نه بیشتر. من چندین بار پرسیدم، اما هرگز چیزی به من نگفتند.»

بدون پاسخ، او به سادگی تصور می کرد "مادری که او را رها کرده بود" بدون اینکه لزوما به ارتباطی با جنگ فکر کند. او زندگی خود را بر اساس آنچه ناگفته مانده بود بنا کرد، به عنوان یک مدیر بهداشت و درمان و خود مادر دو فرزند، یک پسر و یک دختر، شد.

سال ها بعد، دخترش تصمیم به تحقیق گرفت.

امیلی روفرا، دختر ادیت که در بخش مراقبت‌های بهداشتی نیز کار می‌کند، می‌گوید: «از زمانی که فهمیدم او به فرزندخواندگی گرفته شده، همیشه به این فکر می‌کردم که او از کجا آمده است. بنابراین از مادرم برای انجام تحقیقاتی اجازه خواستم.

برنامه Lebensborn: زمانی که آلمان نازی به دنبال ایجاد نخبگان آریایی بود

یک روز دوستی درباره کتابی که خوانده بود به او گفت. «لو فردو» (بار)، نوشته ماتیو نیانگو، تحقیقات خود را در مورد گذشته مادرش ژیزل، که در خانه‌ای در لبنزبورن در بلژیک به دنیا آمد، بازگو می‌کند. امیلی چندین بار در کتاب با نام تولد مادرش - تنها اطلاعاتی که تا آن زمان داشت - برخورد کرد.

از طریق داستان‌های ماتیو و مادرش، متوجه شدم شباهت‌هایی با داستان مادرم وجود دارد. بنابراین در بهار سال 2026 با او تماس گرفتم و او بود که تأیید کرد که مامان نیز در خانه‌ای در لبنزبورن متولد شده است.»

امیلی اذعان می کند: "سخت بود. کمی طول کشید تا آن را قبول کنم، و مطمئنا آن را بپذیرم." او می‌افزاید: «وقتی به مادرم گفتم، ترسیدم که او آن را به من نگاه کند.

برای ادیت، دانستن این راز مدفون نیز شوکه کننده بود: "من هرگز تصور نمی کردم پدرم نازی باشد."

با وجود آشوبی که این کشف برای خانواده به ارمغان آورد، امیلی به حفاری ادامه داد. او با آرشیو آلمان و شعبه محلی اداره ملی کهنه سربازان در منطقه ای که مادرش نزد والدین خوانده اش قرار گرفته بود تماس گرفت. کم کم، تکه تکه، راه مادرش را دوباره طی کرد.

ادیت در خانه‌ای در کمون لامورلی فرانسه، نزدیک شانتی به دنیا آمد. در آنجا بود که نازی ها Westwald را در فوریه 1944 افتتاح کردند، تنها خانه لبنسبوردها در خاک فرانسه. حدود 10 خانه از این قبیل در آلمان، و همچنین در نروژ، لهستان، دانمارک، بلژیک، لوکزامبورگ و هلند راه اندازی شد.

ریشه های نژادی مادرانی که با افسران اس اس رابطه داشتند، در این مراکز مورد بررسی دقیق قرار گرفت، از جمله شجره نامه و ظاهر فیزیکی. بر اساس گزارشی از خدمات فرانسوی در آلمان و روزنامه‌نگار بوریس تیولای در کتاب خود با عنوان «Lebensborn, la fabrique des enfants parfaits» (لبنزبورن: ساختن فرزندان کامل)، «زنان جوان به درخواست پدر شش هفته قبل از موعد مقرر پذیرش شدند و مجبور شدند شش هفته پس از تولد فرزندشان [در لامورلی] بمانند.

پس از آن یا باید به نفع مقامات آلمانی سند انصراف را امضا می کردند یا با رفتن به آلمان موافقت کردند.

بیست و سه کودک در این مرکز در فرانسه به دنیا آمدند. هیچ چیز در مورد مادر ادیت به جز نام خانوادگی "د ویکار" و فرانسوی بودن او شناخته شده نیست. هویت پدر او یک راز است، همچنین اینکه آیا مادرش رابطه عاشقانه ای با یک سرباز آلمانی داشته است یا خیر.

امیلی می گوید: "هیچ مدرکی وجود ندارد. همه چیز سوخته بود."

همانطور که متفقین پیشروی می کردند و آلمانی ها در تابستان 1944 موج تغییر جزر و مد را احساس می کردند، بچه های عمارت لامورلی به آلمان برده شدند. پس از یک سفر طولانی، ادیت در آوریل 1945 به Steinhöring، باواریا، در اولین خانه Lebensborn که نازی ها ساخته بودند، رسید. پس از پایان جنگ در اروپا در اواخر همان سال، او در ماه اوت به مرکز پناهندگان در ایندردورف، نزدیک مونیخ منتقل شد.

در آنجا بود که عکس او به همراه تصاویری که توسط اداره امداد و توانبخشی سازمان ملل گرفته شده بود، که پس از آزادی در اروپا کمک می کرد گرفته شد. به نظر می رسد یتیم کوچک فرانسوی در بین سایر کودکان هم سن خود شیطنت می کند و بر سر یک کیک یا اسباب بازی نوازش با هم دعوا می کند.

اما سفر ادیت تمام نشده بود. یک سال بعد، در 5 اوت 1946، او سرانجام به فرانسه بازگردانده شد و با حدود 10 کودک دیگر به بازرگانی رسید. او فقط یک خاطره مبهم از آن زمان دارد: "می توانم خودم را در حال پیاده شدن از قطار ببینم، همین."

او و سایر بچه ها در وضعیت نامناسبی قرار داشتند و چندین هفته در بیمارستان بستری بودند. همچنین نام‌های جدیدی به آن‌ها داده شد تا ریشه‌هایشان پاک شود. اکنون قرار بود ادیت ژرژت نامیده شود. دولت فرانسه نیز تصمیم گرفت محل تولد آنها را تغییر دهد: همه آنها اکنون در بار-له-دوک به دنیا آمده اند.

دو سال بعد، پس از اقامت در خانواده‌ای «جایی که احساس خوشبختی می‌کرد»، دختربچه ناگهان به زوجی بدون فرزند تحویل داده شد. من یک بار آنها را دیدم و یک ماه بعد آنها برگشتند. چمدانم بسته شد و با آنها رفتم. سخت بود.

آنها به طور رسمی او را در سال 1951 پذیرفتند و تصمیم گرفتند نام اصلی او، ادیت را حفظ کنند - تصمیمی که به گفته او، همچنان باعث ایجاد مشکلاتی در انتصابات اداری معمول در فرانسه می شود.

زمانی که چندی پیش برای تمدید کارت شناسایی خود رفتم، از من پرسیدند که آیا واقعا ژرژت هستم یا خیر.

امیلی با مرور پرونده فرزندخواندگی مادرش در آرشیو دپارتمان، توانسته جزئیات جدیدی را کشف کند و جدول زمانی خود را مشخص کند، اما او چیزی بیشتر در مورد هویت پدربزرگ و مادربزرگ بیولوژیکی خود نیاموخته است. بدون هیچ گزینه دیگری، او به آزمایش DNA از طریق یک وب سایت شجره نامه روی آورده است.

"آنها تایید کردند که ما اصل و نسب آلمانی داریم. با پسرعموهای احتمالی هم مسابقه می دهیم. آیا این منشا ما را آشکار می کند و ما را با خانواده مرتبط می کند؟ هنوز نمی دانم."

ادیت به دخترش اجازه داده است که جستجو را ادامه دهد. او تمایل خود را برای دانستن بیشتر درک می کند، اما هیچ "نیاز عاطفی" برای یافتن خانواده بیولوژیکی خود احساس نمی کند. او می‌گوید: «آنچه بیشتر می‌خواهم این است که بفهمم وقتی مادرم فرار کرد چه اتفاقی افتاد. "چرا من را رها کردند؟"

پس از ماه‌ها تحقیق شدید، ادیت متزلزل می‌شود، اما او نیز احساس می‌کند از زیر بار سنگینی رها شده است.

او می گوید: «شنیدن آن سخت بود، اما من مسئول آن نیستم، و ترجیح می دهم بدانم از کجا آمده ام.

به لطف تحقیقات دخترش، ادیت توانست با ژیزل نیانگو، که در سال 1946 با همان کاروان به بازرگانی وارد شد، ملاقات کند. در تصادفی بعید، هر دو زن در نانسی زندگی می کنند.

"او یک سال از من بزرگتر است. ما داستان زندگی مشابهی را داشته ایم. این فوق العاده است. او اکنون من را خواهرش می داند."

این دو زن مرتبا با تلفن صحبت می کنند. آنها در مراسم بزرگداشت در Commercy در اکتبر گذشته به مناسبت هشتادمین سالگرد بازگشت خود به فرانسه شرکت کردند.

این تجربه همچنین ادیت و امیلی را به هم نزدیکتر کرده است.

امیلی با افتخار می گوید: "مادر همیشه فردی قوی، مصمم و شجاع بوده است. او مرا شگفت زده می کند. من واقعا آنچه را که او هنوز بر آن غلبه می کند تا به امروز تحسین می کنم."

برای نمایش این محتوا از اینستاگرام باید ردیابی تبلیغات و سنجش مخاطب را فعال کنید.

در این بین، مادر و دختر همچنان با هم با گذشته روبرو می شوند.

"داستان کامل نیست، زیرا ما هنوز بسیاری از قطعات را از دست می دهیم. اما گفتن داستان او به او کمک زیادی می کند تا گذشته را بپذیرد و به زندگی خود ادامه دهد."

این مقاله از اصل به زبان فرانسه ترجمه شده است.