موسسه جهانی مک کینزی: سازگاری با آب و هوا ممکن است تا سال 2050 به 1.2 تریلیون دلار در سال نیاز داشته باشد. 690 میلیارد دلار از آن گیر کرده است.

پس از یک تابستان گرم در دو سوی اقیانوس اطلس و سقوطی که با طوفان در اقیانوس آرام مشخص شده است، سازگاری با آب و هوا برای بسیاری از شرکت کنندگان در COP امسال مورد توجه قرار خواهد گرفت. با این حال، تحقیقات جدید موسسه جهانی مک کینزی نشان می دهد که تا سال 2050، جهان می تواند 690 میلیارد دلار هزینه بالقوه سالانه سازگاری را روی میز بگذارد.

مشکل نه کمبود راه حل است و نه ارزش اقتصادی. سیستم‌های خنک‌کننده می‌توانند از مردم در برابر گرما محافظت کنند، آبیاری می‌تواند از محصولات محافظت کند، و سیستم‌های دفاع در برابر سیل می‌توانند از خانه‌ها و مشاغل محافظت کنند. به طور متوسط، اقدامات انطباق منافعی را در زیان های اجتناب شده به ارزش سه برابر هزینه آنها ارائه می دهد.

سوال این است که چگونه می توان آن ارزش اقتصادی را به حمایت برای کسانی که به آن نیاز دارند تبدیل کرد. برای اینکه انطباق "آماده استقرار" باشد، کسی باید بخواهد و بتواند آن را اجرا کند و کسی باید مایل به تامین مالی آن باشد. با این حال، آنچه برای جامعه منطقی اقتصادی است، همیشه برای کسانی که انتظار می رود عمل کنند، منطقی نیست.

در دمای 2 درجه سانتیگراد، که مسیرهای انتشار فعلی نشان می دهد که می تواند تا سال 2050 به آن برسد، حفاظت از مردم و مکان ها مطابق با استانداردهای اقتصاد توسعه یافته می تواند سالانه 1.2 تریلیون دلار هزینه داشته باشد.

خبر خوب: حدود 460 میلیارد دلار یا 40 درصد احتمالا آماده استقرار است. بخش اعظم آن برای سرمایش، مدیریت آب طوفان، و آبیاری در مکان‌های پردرآمد با توانایی بیشتر برای پرداخت و دسترسی به منابع مالی تامین می‌شود.

این باعث می شود 60 درصد از نیازهای سازگاری با موانعی برای استقرار مواجه شوند. ما سه چالش را شناسایی کردیم: مقرون به صرفه بودن، تمایل و توانایی عمل، و قابلیت بانکداری. موانع مختلف پاسخ های متفاوتی را می طلبد. هزینه های کمتر نمی تواند مشکل هماهنگی را حل کند، همانطور که تامین مالی بیشتر نمی تواند در جایی که انگیزه وجود ندارد تقاضا ایجاد کند.

بزرگترین مانع، مقرون به صرفه بودن است که بر اقداماتی با هزینه حدود 440 میلیارد دلار در سال تأثیر می گذارد. در مناطق کم درآمدی که در معرض گرما و خشکسالی قرار دارند، سازگاری با غذا، مسکن و سایر لوازم ضروری رقابت می کند و وام دهندگان ممکن است در توانایی وام گیرنده برای بازپرداخت شک کنند. حفاظت از مردم در برابر استانداردهای اقتصاد توسعه‌یافته در دمای ۲ درجه سانتی‌گراد، به‌طور متوسط ​​سالانه ۱۳۰ دلار برای هر نفر هزینه دارد که تقریبا نیمی از درآمد متوسط ​​ماهانه یک خانوار در بنگلادش است.

در هند و جنوب صحرای آفریقا، انطباق می تواند 2 تا 3 درصد تولید ناخالص داخلی هزینه داشته باشد و انتظار می رود کمتر از 20 درصد سرمایه گذاری مورد نیاز برای استقرار آماده شود. در مناطق با درآمد بالاتر، هزینه ها فقط 0.3٪ تا 0.5٪ از تولید ناخالص داخلی خواهد بود، با بیش از نیمی از استقرار آماده است.

مقرون‌به‌صرفه‌سازی سازگاری نیازمند راه‌حل‌های کم‌هزینه و تأمین مالی است که می‌تواند به خانوارهای محروم دسترسی پیدا کند. در احمدآباد، هند، سقف‌های خنک بازتابنده روشی نسبتا ارزان برای محافظت از خانواده‌های کم درآمد در برابر گرمای شدید ارائه می‌دهند. اما تأسیسات فردی برای جذب تأمین مالی معمولی بسیار کوچک بودند، در حالی که هزینه های اولیه برای بسیاری از ساکنان دور از دسترس باقی ماند. با گرد هم آوردن هزاران خانوار و تلفیق یارانه ها با اعتبار، شهر و صندوق مسکن ماهیلا به غلبه بر هر دو مانع کمک کردند.

مجموعه دوم موانع بر اقداماتی تأثیر می گذارد که حدود 210 میلیارد دلار در سال هزینه دارند، در مواردی که تمایل یا توانایی برای اقدام وجود ندارد، حتی زمانی که ممکن است تأمین مالی محدود نباشد. برخی از مالکان یا مؤسسات ممکن است هزینه های نامتناسبی را برای اقداماتی که به نفع کل جوامع است متحمل شوند و انگیزه های همکاری را تضعیف کنند. حفاظت در برابر آتش‌سوزی می‌تواند از خسارات فاجعه‌بار جلوگیری کند، اما ارزش آن ممکن است تا زمان وقوع فاجعه نامرئی باشد. پروژه های در مقیاس بزرگ اغلب به سال ها هماهنگی بین دولت ها، مشاغل و جوامع نیاز دارند.

شبکه خنک‌کننده منطقه مارینا بی سنگاپور نشان می‌دهد که چگونه می‌توان بر چالش‌های اجرایی غلبه کرد. یک سیستم خنک‌کننده منطقه‌ای مشترک، افزایش کارایی قابل‌توجهی را نسبت به خنک‌سازی در سطح ساختمان جداگانه نوید می‌داد، اما توسعه‌دهندگان را ملزم می‌کرد که به زیرساخت‌های مشترک متصل شوند و به یک اپراتور اختصاصی تکیه کنند. سنگاپور لوله های خنک کننده را در زیرساخت منطقه ادغام کرد، الزامات اتصال را ایجاد کرد و به اپراتور برای اجرای شبکه مجوز داد.

40 میلیارد دلار باقی مانده حتی در جایی که تقاضا وجود دارد با موانع تامین مالی مواجه است. پروژه هایی که به جای ایجاد درآمد از ضرر و زیان جلوگیری می کنند، ممکن است برای جذب منابع مالی دچار مشکل شوند. در حوضه آبریز Wyre انگلستان، بیمه‌گران، شرکت‌های آب و برق و سازمان‌های عمومی موافقت کردند که هزینه حفاظت در برابر سیل را که انتظار داشتند دریافت کنند، بپردازند. این پرداخت ها جریان درآمدی را برای حمایت از وام های خصوصی ایجاد کرد.

برای کسب‌وکارها، تأمین‌کنندگان مالی، بیمه‌گران و دولت‌ها، مفهوم واضح است: سازگاری یک بازار نیست، بلکه مجموعه‌ای از فرصت‌ها در مراحل مختلف آمادگی است. برخی را می توان امروز دنبال کرد. برخی دیگر به فناوری های جدید، مشارکت یا مدل های تامین مالی نیاز دارند. درک موانع استقرار اولین گام در جهت تبدیل نیازهای سازگاری به سرمایه گذاری های قابل دوام و حفاظت از زندگی و معیشت است.

نظرات بیان شده در نظرات Fortune.com صرفا نظرات نویسندگان آنها است و لزوما منعکس کننده نظرات و اعتقادات Fortune نیست.

این داستان در ابتدا در سایت Fortune.com منتشر شد