میلیون ها کودک نمی توانند یاد بگیرند زیرا نمی توانند ببینند | نظر

تقریبا در هر کلاس درس در یک کشور کم درآمد و متوسط ​​قدم بزنید، کودکی را در پشت می بینید که به تخته خیره می شود، یا دانش آموزی را می بینید که دستش را به کلی بلند نکرده است.

معلمان ممکن است آنها را به عنوان کند، بی انگیزه یا مخل علامت گذاری کنند. والدین ممکن است فکر کنند دست و پا چلفتی هستند یا به سادگی در حال گذراندن یک مرحله هستند.

خیلی اوقات، هیچ کس ساده ترین سؤال را نمی پرسد: آیا این کودک واقعا می تواند آنچه را که در مقابل او نوشته شده است ببیند؟

این یک شکاف کوچک در گفتگوی آموزش جهانی نیست. یک نقطه کور ساختاری است. گزارش نظارت بر آموزش جهانی یونسکو در سال 2026، 273 میلیون کودک و نوجوان را از مدرسه بازمانده است، این رقم برای هفت سال متوالی افزایش یافته است.

جهان مبالغ هنگفتی را برای معلمان، زیرساخت‌ها و محرک‌های ثبت‌نام هزینه می‌کند. با این حال، یکی از ساده‌ترین موانع یادگیری برای سیستم‌هایی که قرار است به آن رسیدگی کنند تا حد زیادی نامرئی باقی مانده است.

من این را از طریق کارم به طور مستقیم دیده ام. وقتی کودک نمی تواند به وضوح ببیند، عواقب آن فراتر از کلاس درس است.

کودکی که برای خواندن تخته سیاه تلاش می کند ممکن است حواسش پرت شود یا از نظر تحصیلی عقب مانده باشد، در حالی که مشکل واقعی این است که آنها نمی توانند ببینند.

اغلب، کودکان خودشان متوجه نمی شوند که چیزی اشتباه است، زیرا آنها هرگز دید واضحی را تجربه نکرده اند.

شواهد حدس و گمان نیستند. تحقیقات منتشر شده توسط آژانس بین المللی پیشگیری از نابینایی و بنیاد Seva تخمین می زند که عیوب انکساری اصلاح نشده (شرایطی مانند نزدیک بینی، دوربینی و آستیگماتیسم که اغلب با عینک قابل اصلاح است) 17.8 میلیون کودک 5 تا 17 ساله را در سراسر جهان تحت تاثیر قرار می دهد.

طبق یک سناریوی مدل‌سازی‌شده، کودکی که در سن پنج سالگی عینک دریافت می‌کند و تا ۱۸ سالگی به استفاده از آن ادامه می‌دهد، می‌تواند ۷۸ درصد بیشتر از کودکی که بینایی او اصلاح نشده باقی می‌ماند، در طول زندگی‌اش درآمد کسب کند.

آنچه که داده ها نمی توانند ثبت کنند این است که چرا این مشکل همچنان ادامه دارد. پاسخ غفلت به معنای عادی نیست. این یک شکست در شناخت است.

کودکانی که هرگز به وضوح ندیده اند، نمی دانند تجربه آنها غیر طبیعی است. آنها نمی توانند به والدین یا معلم بگویند که چه چیزی اشتباه است، زیرا برای آنها هیچ چیز درست نیست.

والدینی که در آستانه بقا هستند، نمی توانند یک روز مرخصی از کار خود را برای ویزیت بیمارستانی که احساس فوریت ندارد، بگذرانند.

معلمان در جوامع روستایی و محروم به ندرت آموزش دیده اند تا علائم عیب انکساری را تشخیص دهند، بدانند که کمک در دسترس است، یا بدانند چگونه عینک کودک یا مراقبت های بعدی را دریافت کنند.

پیامدها به بیرون تابش می کنند. وقتی یکی از اعضای خانواده نمی تواند ببیند، شخص دیگری باید چشم او شود. مسئولیت های مراقبتی بدون دستمزد اغلب به طور نامتناسبی بر دوش زنان و دختران قرار می گیرد و به طور بالقوه فرصت های آنها را برای تحصیل و اشتغال محدود می کند.

یک جفت عینک که به اندازه کافی زود تحویل داده شود، فقط کودک را در کلاس نگه نمی دارد. این می تواند یک خواهر، یک دختر یا یک مادر آینده را از قربانی کردن مسیر خود باز دارد.

راه حل یک راز نیست. غربالگری بینایی مبتنی بر مدرسه، که در برنامه های آموزشی و بهداشتی موجود ادغام شده است، کودکان را قبل از عقب افتادن شناسایی می کند.

آموزش معلمان برای تشخیص مشکلات بالقوه و درک مسیرهای ارجاع هزینه بسیار کمتری نسبت به عواقب عدم اقدام دارد.

اطلاع رسانی جامعه غربالگری را به خانواده هایی که نمی توانند سفر کنند نزدیک تر می کند. و مقرون به صرفه بودن اهمیت دارد: اگر خانواده ای نتواند هزینه عینک یا ویزیت بعدی را بپردازد، دسترسی به آن معنا ندارد.

اینها خلبان نیستند. آنها سیستم هایی هستند که به گونه ای طراحی شده اند که از هر اهداکننده یا کمپین منفردی دوام بیاورند.

اگر این رویکرد به هنجار تبدیل شود، تصویر تغییر می کند. کودکی که می تواند تابلو را ببیند در مدرسه می ماند. دانش آموزی که در مدرسه می ماند یاد می گیرد.

و دختری که ممکن است دوران نوجوانی خود را صرف مراقبت از یکی از خویشاوندان نابینا کرده باشد، این شانس را دارد که زندگی خود را بسازد.

اگر چیزی تغییر نکند، محاسبات تلخ است. به 273 میلیون کودکی که در حال حاضر از مدرسه بازمانده اند، دیگرانی نیز خواهند پیوست که به دلیل توانایی ادامه تحصیل، ترک تحصیل می کنند.

افرادی که می توانند عمل کنند انتزاعی نیستند. وزرای آموزش و پرورش می توانند غربالگری بینایی را در پروتکل های بهداشتی مدارس ادغام کنند. آژانس‌های توسعه می‌توانند در کنار کتاب‌های درسی، آموزش و ارتقای معلمان را تأمین کنند.

ما منتظر یک پیشرفت علمی نیستیم. ما می دانیم که چگونه بسیاری از مشکلات بینایی دوران کودکی را شناسایی و اصلاح کنیم. سوال این است که آیا مایلیم دید روشن را به بخشی اساسی از فرصت یادگیری هر کودک تبدیل کنیم؟

کیت مونیهان، مدیرعامل و مدیر اجرایی بنیاد Seva، یک سازمان غیرانتفاعی مستقر در برکلی، کالیفرنیا است که تحقیقات ذکر شده در این مقاله را رهبری می‌کند. همه نظرات متعلق به نویسنده است.